II SA/Rz 307/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący: SWSA Magdalena Józefczyk po rozpoznaniu w dniu 05 maja 2010 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A. G. – reprezentowanej przez pełnomocnika radcę prawnego W. S. na decyzję [...] Kuratora Oświaty w [...] z dnia [...] lutego 2010 r., Nr [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji w sprawie nadania stopnia awansu zawodowego nauczyciela w związku z wnioskiem skarżącej o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji - p o s t a n a w i a - I. odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji; II. oddalić wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji organu I instancji. Pismem z dnia 19 marca 2010 r. A. G. – zastępowana przez pełnomocnika rad. pr. W. S. wniosła za pośrednictwem organu skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie na decyzję [...] Kuratora Oświaty w [...] z dnia [...] lutego 2010 r., Nr [...] utrzymującą w mocy decyzję Wójta Gminy [...] z dnia [...] grudnia 2009 r., Nr [...] stwierdzającą nieważność decyzji Dyrektora Publicznej Szkoły Podstawowej w [...] z dnia [...] czerwca 2002 r., nr [...] w sprawie nadania A. G. stopnia awansu zawodowego nauczyciela kontraktowego. Wraz ze skargą rad. pr. W. S. – działający w imieniu A. G. złożył wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji [...] Kuratora Oświaty w [...] z dnia [...] lutego 2010 r., Nr [...] oraz decyzji Wójta Gminy [...] z dnia [...] grudnia 2009 r., Nr [...] z uwagi na fakt, iż decyzje te "wywołują skutki w sferze stosunku pracy, w sferze cywilistycznej oraz naruszają podstawowe prawa skarżącej wynikające z krajowego porządku prawnego jak i pozakrajowego np. Konwencji Praw Człowieka i zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia stronie szkody i wywołania skutków trudnych do odwrócenia, a ewentualne roszczenia odszkodowawcze jak i naprawienie szkody niematerialnej zostaną przerzucone na podatników." Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył co następuje: Artykuł 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) dalej P.p.s.a., stanowi, iż wniesienie skargi do sądu administracyjnego nie powoduje, co do zasady, wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu. Jednakże po przekazaniu skargi zgodnie z art. 61 § 3 P.p.s.a. Sąd może na wniosek skarżącego wstrzymać wykonanie zaskarżonego aktu lub czynności, jeśli w wyniku wykonania aktu lub czynności zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy. Z treści wniosku skarżącej wynika, że dotyczy on także wstrzymania decyzji organu I instancji, zatem Sąd mając na uwadze treść art. 61 § 3 P.p.s.a. rozpoznał wniosek również w tym zakresie. Jak wyżej wskazano sąd może wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w art. 61 P.p.s.a., ale tylko wówczas jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków - przy czym ocena tych przesłanek pozostawiona jest uznaniu Sądu. Powyższe oznacza, że chodzi tu o taką szkodę (majątkową lub niemajątkową), która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Obowiązek uprawdopodobnienia okoliczności przemawiających za wstrzymaniem wykonania zaskarżonej decyzji obciąża wnioskodawcę. Aby Sąd mógł stwierdzić czy zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, skarżący musi przytoczyć istnienie konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie wykonania aktu lub czynności jest zasadne - (por. postanowienie NSA z 22.02.2008r., sygn. II OZ 131/08 – niepubl.). Rozpoznając żądanie sąd obowiązany jest uwzględnić także inne okoliczności, które mają znaczenie dla rozpoznania wniosku, mając na uwadze nie tylko interes wnioskodawcy, ale także pozostałych uczestników postępowania sądowoadministracyjnego (por. post. NSA o sygn. II OZ 750/05 niepubl.). Zgodnie z utrwalonym w doktrynie poglądem "...do wykazania, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, nie jest wystarczający sam wywód strony. Uzasadnienie takiego wniosku powinno odnosić się do konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie zaskarżonego aktu lub czynności jest zasadne w stosunku do wnioskodawcy. (...) Brak uzasadnienia wniosku o udzielenie ochrony tymczasowej uniemożliwia jego merytoryczną ocenę – por. post. NSA z 18 maja 2004r. FZ 65/04 (niepubl.)" – (patrz: J.P. Tarno "Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi- Komentarz" – Wydawnictwo LexisNexis Warszawa 2006 – wydanie 2 – str. 188). Dokonując oceny, pod kątem przytoczonych wyżej przepisów, Sąd doszedł do przekonania, iż w rozpatrywanej sprawie wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie zasługuje na uwzględnienie. Wnioskodawczyni poza ogólnymi twierdzeniami, iż zaskarżone decyzje wywołują skutki w "sferze stosunku pracy, w sferze cywilistycznej", naruszają jej podstawowe prawa, a także iż zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia szkody i wywołania skutków trudnych do odwrócenia oraz że ewentualne roszczenia odszkodowawcze i naprawienie szkody niematerialnej przerzucone zostaną na podatników, nie wykazała na czym konkretnie niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub powstania trudnych do odwrócenia skutków miałoby polegać. Nie przywołała tego rodzaju okoliczności, które uzasadniałyby przyznanie ochrony tymczasowej, jaką jest wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Obowiązek wykazania konkretnego niebezpieczeństwa i jego uprawdopodobnienia leży po stronie wnioskodawcy. Nie wystarczy zatem samo ogóle stwierdzenie o "niebezpieczeństwie wyrządzenia szkody i wywołania skutków trudnych do odwrócenia" oraz o naruszeniu podstawowych praw skarżącej, bez przytoczenia konkretnych okoliczności – jak ma to miejsce w przedmiotowej sprawie. Stwierdzić zatem należy, że A. G. – zastępowania przez rad. pr. W. S. nie wykazała ustawowych przesłanek uzasadniających wstrzymanie wykonania zaskarżonych decyzji. Równocześnie brak przesłanek do wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu nie przesądza o losie skargi. Zaskarżona decyzja zostanie poddana odrębnemu badaniu pod kątem zgodności z obowiązującym porządkiem prawnym. Z powyższych względów, Sąd na podstawie art. 61 § 3 i § 5 P.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.