II SA/Rz 309/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący NSA Małgorzata Wolska Sędziowie WSA Magdalena Józefczyk /spr./ WSA Joanna Zdrzałka Protokolant st. sekr. sąd. Anna Mazurek - Ferenc po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 16 października 2013 r. sprawy ze skargi J. K., A. R., H. Z., I. J., K. F., S. T. i L. E. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] stycznia 2013 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację przedsięwzięcia -skargę oddala- Decyzją z dnia [...] stycznia 2013r., nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze, zwane dalej SKO lub Kolegium, utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta K. z dnia [...] października 2012r., nr [...] w przedmiocie ustalenia środowiskowych uwarunkowań dla realizacji przedsięwzięcia pn. "Budowa północnej obwodnicy miasta (droga klasy Z) pomiędzy ulicą [...] a [...] w K." w wariancie II. W podstawie prawnej powołano art. 17 pkt 1, art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (powołany Dz. U. z 2000, Nr 98, poz. 1071 z późn. zm.), zwanej dalej "k.p.a." oraz art. 63 § 1 i § 2, art. 71 ust. 2 pkt 2, art. 80, art. 82 ust 1 pkt 1 i art. 85 ust. 1, ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz.U. Nr 199, poz. 1227 z późn. zm.), zwanej dalej "ustawą", § 3 ust. 1 pkt 56 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko (Dz. U. Nr 257, poz. 2573 z późn. zm.), zwanego dalej "rozporządzeniem z 2004r." w związku z § 4 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. Nr 213, poz. 1397), zwanego dalej "rozporządzeniem z 2010r." Z akt sprawy wynika, że postępowanie zostało wszczęte na wniosek Gminy K. złożonym w dniu [...] sierpnia 2010r. Na podstawie dokumentacji przedłożonej przez wnioskodawcę ustalono, iż objęta wnioskiem inwestycja, stanowi przedsięwzięcie mogące znacząco oddziaływać na środowisko i jako takie, na podstawie § 3 ust. 1 pkt 56 rozporządzenia z 2004r., może wymagać sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko. Postanowieniem z dnia [...] listopada 2010 r., nr [...] Prezydent Miasta K. stwierdził na podstawie art. 63 ust. 1, art. 66 i art. 68 ustawy obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko przedsięwzięcia określonego we wniosku Gminy K. i wskazał zakres tego raportu. Decyzją z dnia [...] października 2012 r., nr [...] Prezydent Miasta K., po rozpatrzeniu wniosku Gminy K., ustalił środowiskowe uwarunkowania dla przedsięwzięcia pod nazwą: "Budowa północnej obwodnicy miasta (droga klasy Z) pomiędzy ulicą [...] a [...] w K." w wariancie II. Organ w punktach I-V szczegółowo określił rodzaj i miejsce realizacji przedsięwzięcia, warunki wykorzystania terenu w fazie realizacji i eksploatacji lub użytkowania przedsięwzięcia ze szczególnym uwzględnieniem konieczności ochrony cennych wartości przyrodniczych, zasobów naturalnych i zabytków oraz ograniczenia uciążliwości dla terenów sąsiednich oraz wymagania dotyczące ochrony środowiska konieczne do uwzględnienia i w projekcie budowlanym. Nie stwierdzono obowiązku przeprowadzenia przez rozpoczęciem realizacji przedsięwzięcia ponownej oceny oddziaływania na środowisko w ramach postępowania w sprawie wydania decyzji budowlanej i postępowania w sprawie transgranicznego oddziaływania na środowisko. Nałożono na inwestora obowiązek przeprowadzenia analizy porealizacyjnej po upływie 1 roku od dnia oddania przedsięwzięcia do użytkowania i przedłożenia jej organowi w terminie 18 miesięcy od dnia oddania obiektu do użytkowania. Wskazano na lokalizację punktów pomiarowych dla badania poziomu hałasu i wielkości emisji zanieczyszczenia. Wskazano, że w sytuacji, gdy standardy jakości środowiska nie będą mogły zostać dotrzymane, administrator drogi przedłoży organowi ochrony środowiska dokumenty niezbędne do utworzenia obszaru ograniczonego użytkowania. Od powyższej decyzji Prezydenta Miasta K. z dnia [...] października 2012r. odwołania złożyli L.E., S.T., H.Z., K.F., I.J., M.A., Z.N., T.T. i A.R. reprezentowani przez radcę prawnego D.D. zarzucając naruszenie przepisów prawa materialnego (tj. art. 56 ust. 2-8 w związku z art. 48 ust. 2 Prawa ochrony środowiska i art. 106 § 1 k.p.a., art. 79 w związku z art. 85 ustawy oraz prawa procesowego (tj. art. 7, art. 8, art. 10, art. 50, 107 § 3 k.p.a.). Odwołujący zakwestionowali nierozważenie innego wariantu realizacji inwestycji i przeprowadzenia jej poza terenami zamieszkałymi, gdzie wzmożony ruch nie będzie stanowił problemu dla mieszkańców. Zwrócono również uwagę na obniżenie wartości gruntów z uwagi na lokalizację drogi zbiorczej. Zdaniem odwołujących słuszne jest ustalenie innego przebiegu drogi zbiorczej i poprowadzenie jej przez tereny niezamieszkałe, gdzie nasilony ruch nie będzie stanowił problemu dla mieszkańców. Zakwestionowano lokalizację inwestycji w terenie zalewowym, w którym mają powstać nasypy i wykopy w istniejącej górce. Ponadto zdaniem odwołujących nie zapewniono społeczeństwu prawidłowego udziału w przeprowadzonym postępowaniu poprzez nieuwzględnienie wniosków i uwag (o powołanie biegłego). W ocenie odwołujących naruszony został również obowiązek czynnego udziału stron postępowania (art. 10 i 49 k.p.a.) poprzez ograniczenie się do ogłoszeń na stronie internetowej i nie wzięcie pod uwagę faktu, że znaczna część stron postępowania jest w starszym wieku i nie posiada dostępu do internetu. J.K. w odrębnym odwołaniu wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji z uwagi na naruszenie prawa materialnego (art. 66 ust. 1 pkt 5, art. 82 ust. 1 pkt 1 lit. c ustawy oraz art. 88 k i art. 88 1 Prawa wodnego) oraz przepisów postępowania (art. 7, art. 8, art. 77 i art. 107 k.p.a.). Odwołujący zarzucił, że pominięte zostały okoliczności związane ze zwiększeniem zagrożenia powodzią. Nie wzięto pod rozwagę nałożenia obowiązków związanych z minimalizacją takiego zagrożenia. Raport bagatelizuje ogólnymi stwierdzeniami zagrożenie powodziowe i możliwość spiętrzania wody przez inwestycję. Wybór wariantu do realizacji winien być wynikiem rzetelnej analizy przepływu wód powodziowych. Natomiast rozstrzygnięcie w żadnej mierze nie nakłada na Inwestora jakichkolwiek obowiązków związanych z minimalizacją zagrożeń powodziowych. Po rozpatrzeniu odwołań Samorządowe Kolegium Odwoławcze zaskarżoną w niniejszej sprawie decyzją utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. Wskazało, że stosownie do art. 71 ust. 2 pkt 2 ustawy realizacja przedsięwzięcia mogącego potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko (tj. wymienionego w § 3 rozporządzenia z 2004 r. w związku z § 4 rozporządzenia z 2010r.) wymaga uprzedniego uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Zaskarżona decyzja wydana została po przeprowadzeniu postępowania w sprawie oceny oddziaływania na środowisko, obowiązek którego nałożony został postanowieniem Prezydenta Miasta K. z dnia [...].11.2010 r. znak: [...]. W tej sytuacji stosownie do art. 80 ust. 1 ustawy jeśli była przeprowadzona ocena oddziaływania na środowisko organ wydaje decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach biorąc pod uwagę: wyniki uzgodnień i opinii, ustalenia zawarte w raporcie oddziaływania na środowisko, wyniki postępowania z udziałem społeczeństwa oraz wyniki postępowania w sprawie transgranicznego oddziaływania na środowisko, jeśli zostało przeprowadzone. W ocenie Kolegium, organ pierwszej instancji w wydanej decyzji prawidłowo zrealizował wymogi określone w powyższym przepisie. Przedłożony przez inwestora raport o oddziaływaniu inwestycji na środowisko był przedmiotem analizy Prezydenta jak i organów współdziałających przy wydawaniu decyzji (tj. RDOŚ i PPIS). Ustalenia i wnioski wynikające z raportu nie budzą zastrzeżeń. Został on uzupełniony z uwagi na wezwanie Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska. Uwzględnia elementy wynikające z art. 66 ust. 1 ustawy i pozwala na zidentyfikowanie wpływu planowanej inwestycji na środowisko. Z raportu wynika, że projektowany do budowy odcinek drogi usytuowany będzie w K. w rejonie istniejących dróg: [...], [...], [...], [...] i [...] przebiegających przez obszary zabudowy jednorodzinnej, zagrodowej i usługowej. Planowane przedsięwzięcie jest niezbędne z punktu widzenia komunikacji miasta i występujących obciążeń nadmiernego ruchu w centrum miasta. W wyniku dokonanych analiz nie stwierdzono znacznych oddziaływań na środowisko w tym również na zdrowie i życie ludzi. Na etapie budowy przewiduje się szereg działań zapobiegających negatywnemu oddziaływaniu na środowisko - np. użycie środków przeciw emisji zanieczyszczeń ropopochodnych, zabezpieczenia przeciwko pyleniu, przeciwko hałasowi. Ochrona środowiska wodno - gruntowego będzie realizowana poprzez wykonanie kanalizacji deszczowej wraz z separatorami substancji ropopochodnych i osadnikami zawiesin, a także prace konserwacyjne rowów i zieleni, usuwanie odpadów oraz zanieczyszczeń na poboczach, w tym zwałek śniegu. Z raportu wynika, iż przewiduje się nasadzenia zieleni (drzew i krzewów) w ilości odpowiadającej wycinanym drzewom gatunkami rodzimymi siedlisk stwierdzonych w pobliżu inwestycji, a także wykonanie nasadzeń kompensacyjnych dla likwidowanego fragmentu siedliska lęgu wierzbowego. Ustalenia raportu nie zostały też zakwestionowane przez organy współdziałające przy wydawaniu zaskarżonej decyzji. Warunki od których wypełnienia uzależniono realizację przedsięwzięcia, sformułowane przez organy uzgadniające i opiniujące, zostały w całości uwzględnione w wydanej przez Prezydenta decyzji. Brak w decyzji jednego warunku sformułowanego w opinii sanitarnej, stanowiącego o wykonywaniu, w ramach monitoringu środowiska, co pięć lat pomiaru hałasu komunikacyjnego na odcinkach analizowanej drogi i tak wynika z § 3 ust. 1 pkt 1 lit. a rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 16.08.2011 r. w sprawie wymagań w zakresie prowadzenia pomiarów substancji lub energii w środowisku przez zarządzającego drogą, linią kolejową, linią tramwajową, lotniskiem lub portem. Zatem nienałożenie w kwestionowanej decyzji obowiązku wykonywania pomiarów hałasu można uznać za uprawnione. Organ w wydanej decyzji odniósł się także do ustaleń postępowania przeprowadzonego z udziałem społeczeństwa. Uzasadnienie decyzji zawiera informacje o których mowa w art. 85 ust. 1 pkt 1 i ust. 2 ustawy. W wyznaczonym zgodnie z art. 79 ust. 1 w związku z art. 3 ust. 1 pkt 11 i art. 33 ust. 1 ustawy, 21 dniowym terminie wpłynęły wnioski i uwagi mieszkańców (pismo z 04 września 2011r.). W celu wyjaśnienia niejasności i wątpliwości, a także przyjęcia zastrzeżeń przeprowadzono w dniu [...] października 2011 r. rozprawę administracyjną i prowadzono konsultacje z Regionalnym Zarządem Gospodarki Wodnej w K. z uwagi na występujące w tym terenie powodzie. W związku z wnioskami uwzględniania innego wariantu przedsięwzięcia, wyjaśniono w uzasadnieniu kwestionowanej decyzji, że część inwestycji jest zgodna z zapisami Miejscowego Planu Zagospodarowania Przestrzennego Miasta K. "[B.] II". Dla pozostałej części inwestycji brak jest miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, jednakże jej przebieg jest zgodny z zapisami studium zagospodarowania przestrzennego. Przedmiotowa inwestycja została ujęta w obowiązującym dla Miasta K. "Studium Transportowym" z grudnia 2008 r. Odnośnie planowania przebiegu drogi w zwartej zabudowie mieszkaniowej wyjaśniono, iż inwestycja nie rodzi konieczności wyburzeń budynków mieszkalnych i zaplanowane zabezpieczenia (w tym ekrany) mają na celu ograniczenie negatywnego oddziaływania na sąsiadujących mieszkańców, związanego z eksploatowaną drogą. Planowane zabezpieczenia przyczynią się do dotrzymania dopuszczalnych wskaźników emisji, określonych przepisami ochrony środowiska. W celu ustalenia ewentualnego niedotrzymania standardów środowiska nałożono na inwestora obowiązek przeprowadzenia analizy porealizacyjnej. Będzie zatem możliwość ponownej oceny wystąpienia ewentualnych negatywnych skutków inwestycji dla mieszkańców i środowiska. Decyzja spełnia wymogi wynikające zarówno z 107 k.p.a. jak i art. 82 ust. 1 ustawy. Odnosząc się natomiast do podnoszonych w odwołaniu kwestii dotyczących okoliczności związanych ze zwiększeniem zagrożenia powodzią i nie wzięcia pod rozwagę nałożenia obowiązków związanych z minimalizacją takiego zagrożenia organ wyjaśnił, iż przedwczesnym jest na etapie ustalania uwarunkowań środowiskowych szczegółowe rozstrzyganie tych kwestii. Winny one bowiem zostać wyjaśnione na etapie opracowywania dokumentacji projektowej, którą inwestor będzie musiał przedłożyć do wniosku o zezwolenie na realizację inwestycji drogowej. Niemniej jednak w kwestionowanej decyzji, wbrew twierdzeniu odwołujących, ustalono szczegółowe uwarunkowania mogące niewątpliwe wpłynąć na zwiększenie bezpieczeństwa przed ewentualną wodą powodziową. W uzasadnieniu kwestionowanej decyzji w części II punktach 12, 13, 14 i 16 oraz w cz. III punkt 10 wskazano bowiem na możliwość prowadzenia prac, które nie mogą spowodować zmiany stanu wody na gruntach ze szkodą dla gruntów sąsiednich. Roboty budowlane związane z budową mostu należy prowadzić poza okresem zagrożenia powodziowego. Nałożono obowiązek opracowania planu ochrony przeciwpowodziowej i wskazano, że nie jest dopuszczalna zmiana lub ograniczenie wielkości przepływów w ciekach oraz zmiana i ograniczenie wielkości przepływów w ciekach. Wskazano na wysokość wzniesienia dolnej krawędzi konstrukcji projektowanego mostu na rzece [....], która powinna wynosić ponad najwyższy poziom spiętrzonej wody miarodajnej, dla zapewnienia swobodnego spływu lodów, większych gałęzi i konarów drzew min. 1 m. Szczegółowe natomiast rozwiązania kwestii mających wpływ na zagrożenie powodziowe będą musiały zostać wzięte pod uwagę w projekcie budowlanym, który będzie podlegał zatwierdzeniu w odrębnym postępowaniu dotyczącym zezwolenia na realizację inwestycji drogowej. Nie zasługują również na uwzględnienie zarzuty naruszenia art. 56 ust. 2-8 w związku z art. 48 ust. 2 i art. 53 Prawa ochrony środowiska, bowiem przepisy te przestały obowiązywać od 15 listopada 2008 r., a ich odpowiednikami w obecnym stanie prawnym są przepisy ustawy w oparciu o które organ wydał zaskarżoną decyzję. W ocenie składu orzekającego regulacje te nie zostały w przedmiotowej sprawie naruszone. Organ bowiem uzyskał uzgodnienie RDOŚ i opinię PPIS przed wydaniem kwestionowanej decyzji oraz zapewnił możliwość udziału społeczeństwa w postępowaniu. Także zarzuty dotyczące niezapewnienia społeczeństwu prawidłowego udziału w postępowaniu, zgodnie z art. 79 ust. 1 i art. 85 ustawy nie zasługują na uwzględnienie. Za niezasadne uznał organ wnioskowane przez strony w toku postępowania powoływanie biegłych, którzy mieliby się wypowiadać co do lokalizacji drogi w wariancie jakiego inwestor w ogóle nie przewiduje. Planowana droga ma usprawnić komunikację mieszkańcom osiedla B., więc inna lokalizacja proponowana przez odwołujących się, przebiegająca daleko poza terenami zabudowanymi, takiego celu nie mogłaby spełnić. J.K. złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie skargę na wskazaną na wstępie decyzję SKO zaskarżając ją w całości i wnosząc o uchylenie decyzji obu instancji w całości oraz o przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji i zasądzenie na rzecz skarżącego zwrotu kosztów postępowania. Zaskarżonej decyzji zarzucił: 1. naruszenia prawa materialnego tj.: art. 66 ust. 1 pkt 5 ustawy poprzez jego niezastosowanie w zakresie niezbędnym w odniesieniu do terenu zagrożonego powodzią i w konsekwencji oparcie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach o niekompletny raport o ocenie oddziaływania planowanego przedsięwzięcia na środowisko; art. 82 ust. 1 pkt 1c ustawy poprzez jego niezastosowanie w zakresie dotyczącym określenia wymogów inwestycji z powodu rzeczywistego zagrożenia powodziowego oraz błędne przyjęcie, iż na etapie postępowania w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach rozstrzyganie szczegółowych okoliczności mających wpływ na zagrożenie powodziowe oraz minimalizowanie i zapobieganie jego następstwom jest przedwczesne; art. 85 ust. 2 pkt 1a ustawy poprzez pominięcie istotnej okoliczności, na którą mieszkańcy terenów objętych inwestycją zwracali szczególną uwagę w toku postępowania tj. istotne zwiększenie zagrożenia powodzią oraz nieuwzględnienie wniosków mieszkańców, dotyczących zapewnienia skutecznej ochrony przeciwpowodziowej na terenie zalewowym, na którym zlokalizowane zostało planowane przedsięwzięcie; art. 88 k oraz art. 88 I ustawy z dnia 18 lipca 2001 r. Prawo wodne poprzez ich pominięcie i nieuwzględnienie w przedmiotowym stanie faktycznym 2. Naruszenie przepisów postępowania tj.: art. 7, art. 8, art. 75, art. 77, art. 78, art. 80 i 107 k.p.a., mające istotny wpływ na treść rozstrzygnięcia poprzez błędną ocenę zgromadzonego materiału dowodowego, nieodniesienie się do pominiętych i nie uwzględnionych przez organ I Instancji istotnych elementów materiału dowodowego przedstawionego przez mieszkańców i w następstwie niedopatrzenie przez organ II Instancji dokonania przez organ I Instancji błędnego ustalenia stanu faktycznego poprzez przyjęcie, że planowana inwestycja nie wpływa na stopień zagrożenia powodziowego i dalej, pominięcie jakichkolwiek wskazań i uwarunkowań dla dalszych prac zmierzających do zapewnienia odpowiedniego bezpieczeństwa przeciwpowodziowego mieszkańcom, wskazując, iż na etapie ustalania uwarunkowań środowiskowych szczegółowe rozstrzyganie kwestii dotyczących zapewnienia stosowanego bezpieczeństwa przeciwpowodziowego jest przedwczesne, niedopatrzenie przez organ II instancji oparcia decyzji o uwarunkowaniach środowiskowych o niekompletny raport o ocenie oddziaływania planowanego przedsięwzięcia na środowisko, naruszenie zasady pogłębiania zaufania. Skargę na wskazaną wyżej decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] stycznia 2013 r. złożyli także L.E., S.T., H.Z., K.F., I. J., M. A., Z.N., T.T. i A.R. reprezentowani przez radcę prawnego D.D. Zaskarżonej decyzji zarzucili: 1. Naruszenie przepisów postępowania, mających istotny wpływ na wynik sprawy: a) art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a., polegające na nie wyczerpującym zebraniu i rozpatrzeniu całego materiału dowodowego i niepodjęciu wszelkich kroków niezbędnych do wyjaśnienia stanu faktycznego i załatwienia sprawy, w tym nie wyjaśnienie, czy wariant budowy tzw. Obwodnicy Północnej nie będzie miał znacząco szkodliwego wpływu na zdrowie i życie mieszkańców dzielnicy B. oraz niedostateczne wyjaśnienie podstaw nieuwzględnienia wariantu przebiegu obwodnicy przez mieszkańców, nie wzięciu pod uwagę wniosków mieszkańców dotyczących wariantu uznanego za najkorzystniejszy oraz nierozpatrzenia uwag mieszkańców dotyczących zagrożenia przeciwpowodziowego. b) naruszenie art. 8 i 107 § 3 k.p.a. poprzez nienależyte uzasadnienie zaskarżonej decyzji z uwagi na zawarcie w nim zbyt ogólnych stwierdzeń, co uniemożliwia realizację zasady pogłębiania zaufania obywateli do organów państwa oraz uniemożliwia dokonanie kontroli zaskarżonej decyzji, w szczególności niewyjaśnienie dlaczego wariant drogi wskazany decyzją Prezydenta Miasta K. jest wersją optymalną biorąc pod uwagę charakterystykę i założenia jakie ma spełniać budowa tzw. Obwodnicy Północnej, nie wyjaśniając uzasadnione obawy mieszkańców co do zagrożeń dla środowiska naturalnego, zagrożeń powodziowych, niejasne i nielogiczne wywody w uzasadnieniu decyzji, które pozostają ze sobą w sprzeczności, pobieżne odniesienie się do wniosków skarżących, nie podanie podstaw prawnych dla których zostały one odrzucone, ponadto nie wyjaśnienie w sposób rzetelny i dokładny przesłanek odsunięcia w czasie obowiązków dotyczących przeciwdziałania w zagrożeniu przeciwpowodziowemu. c) art. 9 i art. 11 k.p.a. poprzez niedostateczne wyjaśnienie podstaw i przesłanek utrzymania w mocy decyzji o ustalenia środowiskowych uwarunkowań dla spornego poprzez niejasne i nielogiczne uzasadnienie utrzymania w mocy zaskarżonej decyzji, niedostateczne wyjaśnienie kwestii dotyczących zabezpieczenia przeciwpowodziowego, nie dostrzeżenie uchybień w postępowaniu przed organem pierwszej instancji mających istotny wpływ na treść zaskarżonej decyzji, niedostateczne wyjaśnienie wątpliwości mieszkańców dotyczące wpływu na ich życie i zdrowie, a także środowisko naturalne. 2. Naruszenie przepisów prawa materialnego: a) art. 33 ust. 2 z zw. z art. 37 ustawy poprzez niewzięcie pod uwagę wniosków mieszkańców co do planowanej lokalizacji inwestycji oraz sposobu zawiadamiania oraz wzięcie pod uwagę powołania biegłych, którzy mogliby się wypowiedzieć co do optymalnego wariantu proponowanej inwestycji, jako osób posiadających specjalistyczna wiedzę w danym zakresie, jak również lakoniczne uzasadnienie podstaw nie przychylenia się do wniosku mieszkańców. b) art. 62 ust. 1 i 63 ust. 1 pkt 1-3 ustawy poprzez nieodniesienie się do ochrony życia i zdrowia ludzi, ich majątku w stosunku do położenia inwestycji na terenie zalewowym, a także nie odniesienia się do wzajemnych powiązań i możliwych zagrożeń związanych z tą sytuacją. c) art. 79 ust.1 w zw. z art. 85 ustawy poprzez niezapewnienie społeczeństwu prawidłowego udziału w niniejszym postępowaniu, a w szczególności poprzez nieuwzględnienie wniosków i uwag stron co do sposobu powiadamiania stron o postępowaniu, co do informacji o załatwieniu wniosków stron, poprzez nielogiczne wyjaśnienia dotyczące nieuwzględnienia zaproponowanego przez strony wariantu drogi wraz z wnioskiem o powołanie biegłych do porównania zaproponowanych wariantów w celu zbadania czy nie zachodzą okoliczności mogące mieć wpływ na zdrowie i bezpieczeństwo stron postępowania. W oparciu o tak sformułowane zarzuty wnieśli o uwzględnienie skargi, uchylenie skarżącej decyzji i poprzedzającej ją decyzji Prezydenta Miasta K. z dnia [...] października 2012 r. oraz o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych, w tym kosztów zastępstwa procesowego. W odpowiedzi na skargę organ wniósł ojej oddalenie z przyczyn podniesionych w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Postanowieniem z dnia [...] czerwca 2013 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie odrzucił skargi M.A., T.T. i Z.N. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje: Wojewódzki sąd administracyjny sprawuje w zakresie swej właściwości kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej, co wynika z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269) zwana dalej w skrócie p.u.s.a. Zakres tej kontroli wyznacza przepis art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270 - zwana dalej w skrócie p.p.s.a.). Stosownie do tego przepisu Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. W myśl art. 145 p.p.s.a., Sąd zobligowany jest do uchylenia decyzji (bądź postanowienia) lub stwierdzenia nieważności, ewentualnie niezgodności z prawem, gdy dotknięta jest naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania, innym naruszeniem przepisów postępowania, jeśli miało ono istotny wpływ na wynik sprawy, lub zachodzą przyczyny stwierdzenia nieważności decyzji wymienione w art. 156 k.p.a. lub innych przepisach. Jeżeli w wyniku przeprowadzonej kontroli Sąd nie stwierdzi wskazanych wyżej naruszeń skarga podlega oddaleniu stosownie do treści art. 151 p.p.s.a. Poddawszy takiej kontroli zaskarżoną decyzję Sąd doszedł do przekonania, że zaskarżona decyzja jest prawidłowa, a skarga podlega oddaleniu. Przede wszystkim nie są trafne zarzuty skargi koncentrujące się na kwestii naruszenia przez organy orzekające w sprawie przepisów o postępowaniu administracyjnym. Należy w związku z tym wyjaśnić, że naruszenie przepisów postępowania może polegać w szczególności na niedopełnieniu wynikających z tych przepisów obowiązków organu lub uniemożliwieniu stronie skorzystania z przysługujących jej uprawnień procesowych albo też błędnej wykładni tych przepisów. Sąd uchyla decyzję tylko wówczas, gdy stwierdzone naruszenie przepisów postępowania mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 litera "c" P.p.s.a.). Postępowanie sądowe nie dostarczyło podstaw do uznania, że przy wydawaniu zaskarżonej decyzji organy naruszyły prawo w zakresie wskazanym w art. 145 § 1 pkt 1 litera "c" P.p.s.a. W ocenie Sadu, ustalony w sprawie niniejszej stan faktyczny, przy respektowaniu reguły wyrażonej w art. 7 k.p.a., znajduje odzwierciedlenie w zebranym materiale dowodowym, który – wbrew zarzutom skargi – został przez organy obu instancji oceniony zgodnie z regułami k.p.a. (art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a.), prowadząc w konsekwencji do prawidłowego zastosowania norm prawa materialnego. Uzasadnienie zaskarżonej decyzji w sposób dostatecznie jasny i wyczerpujący wskazuje na motywy, jakimi kierował się organ odwoławczy utrzymując w mocy organu I instancji, odnosząc się zarazem do zarzutów odwołań. Postępowanie w sprawie niniejszej prowadzone było na podstawie ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko. Z art. 71 ustawy wynika, że decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach określa środowiskowe uwarunkowania realizacji przedsięwzięcia (ust. 1), a jej uzyskanie jest wymagane dla planowanych przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko (pkt 2 ust. 2). Decyzja przewidziana w tym przepisie w swej istocie określa środowiskowe wymagania, które inwestor musi spełnić, jeżeli zamierza zrealizować planowane przedsięwzięcie. Następnie muszą być one uwzględnione w decyzji o warunkach zabudowy, gdy na tym terenie nie obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, w przeciwnym razie w pozwoleniu na budowę. Z akt sprawy wynika, że ze względu na charakter planowanego przez inwestora do realizacji przedsięwzięcia pn. "Budowa północnej obwodnicy miasta (droga klasy Z) pomiędzy ulicą [...] a [...] w K." w wariancie II, Prezydent Miasta K. postanowieniem z dnia [...] listopada 2010 r., nr [...] przy respektowaniu regulacji art. 63, art. 66 i art. 68 ustawy, stwierdził obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko dla inwestycji objętej wnioskiem Gminy K. Jednocześnie postanowieniem tym ustalony został zakres raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko, który winien spełniać wymogi określone w art. 66 ust. 1 ustawy. Przedstawiona charakterystyka planowanego przedsięwzięcia uzasadniała sklasyfikowanie go do kategorii wymienionej w § 3 ust. 1 pkt 56 rozporządzenia z 2004 r., czyli "drogi publiczne o nawierzchni utwardzonej, niewymienione w § 2 ust. 1 pkt 29 i 30, z wyłączeniem ich remontu i przedsięwzięć polegających na budowie, przebudowie, montażu, remoncie lub rozbiórce: zjazdu z drogi publicznej, przejazdu drogowego, pasa postojowego, pasa dzielącego, pobocza, chodnika, ścieżki rowerowej, konstrukcji oporowej, przepustu, kładki oraz obiektów i urządzeń wyposażenia technicznego dróg", a więc przedsięwzięcia mogącego potencjalnie oddziaływać na środowisko. Ww. przepis ma zastosowanie w niniejszej sprawie z uwagi na treści § 4 rozporządzenia z 2010r., zgodnie z którym: do postępowań w sprawie decyzji, o których mowa w art. 71 ust. 1 oraz art. 72 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko, wszczętych przed dniem wejścia w życie niniejszego rozporządzenia stosuje się przepisy dotychczasowe. Organ I instancji, realizując obowiązki określone przepisem art. 77 ust. 1 ustawy wystąpił do Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w R. o uzgodnienie warunków realizacji planowanej inwestycji oraz do Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w R. o wydanie opinii w przedmiotowym zakresie; organy te wydały odpowiednio postanowienie uzgadniające (z dnia [...] sierpnia 2011r., nr [...]) oraz postanowienie w przedmiocie wyrażenia opinii (opinia sanitarna z dnia [...] lutego 2011 r., nr [...]), na podstawie raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko. Należy też wskazać, że z ustaleń będącego w aktach sprawy raportu o oddziaływaniu na środowisko planowanego przedsięwzięcia sporządzonego przez biegłych w zakresie sporządzania ocen oddziaływania na środowisko wynika, w jakim zakresie przedmiotowe przedsięwzięcie potencjalnie zagraża środowisku, tj. m.in. w zakresie emisji zanieczyszczeń do powietrza, emisji hałasu, zagrożeń powodziowych i zawiera w tym zakresie wytyczne co do eliminacji zagrożeń. Skarżący w żadnym zakresie nie podważyli ustaleń powołanego wyżej raportu sporządzonego przez osoby posiadające wymaganą w tym względzie wiedzę specjalistyczną i kwalifikacje, stąd też zarzuty skargi odnoszące się do nieuwzględnienia zagrożenia powodziowego jakie niesie ze sobą realizacja przedmiotowej inwestycji, w połączeniu z zarzutem nieuwzględnienia wniosku o przeprowadzenie dowodu z opinii biegłego należy za chybione. Wnioski skarżących w tym zakresie stanowiły jedynie polemikę z treścią raportu, niepopartą specjalistyczną opinią i niepodważającą tym samym ustaleń i analiz w nim zawartych. Wypada również zauważyć, iż w opracowanym raporcie uwzględniono powyższe zagadnienie w zakresie w jakim było to możliwe na obecnym etapie postępowania. Nałożono na inwestora obowiązek opracowania planu ochrony przeciwpowodziowej i wskazano, że nie jest dopuszczalna zmiana lub ograniczenie wielkości przepływów w ciekach oraz zmiana i ograniczenie wielkości przepływów w ciekach. Wskazano na wysokość wzniesienia dolnej krawędzi konstrukcji projektowanego mostu na rzece [...], która powinna wynosić ponad najwyższy poziom spiętrzonej wody miarodajnej, dla zapewnienia swobodnego spływu lodów, większych gałęzi i konarów drzew min. 1 m. Szczegółowe natomiast rozwiązania kwestii mających wpływ na zagrożenie powodziowe będą musiały zostać wzięte pod uwagę w projekcie budowlanym, który będzie podlegał zatwierdzeniu w odrębnym postępowaniu dotyczącym zezwolenia na realizację inwestycji drogowej. Ponadto na inwestora nałożono obowiązek sporządzenia analizy porealizacyjnej, która po zrealizowaniu inwestycji zweryfikuje skuteczność przewidzianych w raporcie rozwiązań zakresie ochrony przeciwpowodziowej W ocenie Sądu, decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedmiotowego przedsięwzięcia zawiera wymagane przepisem art. 82 ust. 1 ustawy elementy, a jej uzasadnienie spełnia warunki określone w art. 85 ust. 2, jak również w art. 107 § 3 k.p.a. Decyzja ta określa szczegółowo rodzaj i miejsce realizacji przedsięwzięcia, warunki wykorzystania terenu w fazie realizacji i eksploatacji lub użytkowania, wymagania dotyczące ochrony środowiska konieczne do uwzględnienia w projekcie budowlanym i jednocześnie nie stwierdza konieczności: przeprowadzania oceny oddziaływania na środowisko w ramach postępowania w sprawie wydania pozwolenia na budowę, przeprowadzania postępowania w sprawie transgranicznego oddziaływania na środowisko. Dopuszcza możliwość ustanowienia obszaru ograniczonego użytkowania. Za chybione należy uznać także zarzuty w zakresie nieuwzględnienia innego wariantu przebiegu planowanej drogi. Po pierwsze przebieg drogi został już uwzględniony w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego, którego treścią organ był związany ustalając jej przebieg, a po wtóre budowa drogi w takiej lokalizacji byłaby więc zbędna z punktu widzenia celów jakie chce osiągnąć inwestor. Inny wariant lokalizacyjny niż warianty określone w raporcie oddziaływania na środowisko byłby więc nieracjonalny. Nie ma więc podstaw do przyjęcia, że wyniki oceny oddziaływania na środowisko wskazują na potrzebę realizacji przedsięwzięcia w wariancie innym niż zaproponowany przez wnioskodawcę, co pozwalałoby, stosownie do art. 81 ust. 1 ustawy środowiskowej, na wydanie decyzji o uwarunkowaniach dla inwestycji w wariancie innym niż wnioskowany. Organ nie naruszył także obowiązków wynikających z art. art. 33 ust. 1 i art. 79 ust. 1 ustawy oraz z art. 85 ust. 3 ustawy informując strony o wszczęciu postępowania w powyższej sprawie oraz o wydaniu decyzji i realizując zasadę udziału społeczeństwa w postępowaniu. W rezultacie Sąd nie znajduje powodów do zakwestionowania prawidłowego, w jego ocenie, zastosowania norm prawa materialnego oraz prawa procesowego przy wydawaniu decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach realizacji przedmiotowego przedsięwzięcia. Zarzuty naruszenia przepisów prawa materialnego, jak i procesowego zawarte w obydwu w skargach z uwagi Sąd uznaje za chybione i nietrafne. Z tych wszystkich względów i na podstawie art. 151 P.p.s.a. skarga została oddalona.