II SA/Rz 309/26

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie: Przewodniczący: SWSA Karina Gniewek-Berezowska po rozpoznaniu w dniu 15 kwietnia 2026 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi S.G. na niewykonanie przez Komendanta Wojewódzkiego Policji w Rzeszowie wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 24 maja 2023 r., sygn. II SA/Wa 1813/21 - postanawia - odrzucić skargę. Wyrokiem z dnia 24 maja 2023 r., sygn. akt II SA/Wa 1813/21 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uchylił decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia 23 lutego 2021 r. nr 406 oraz utrzymaną nią w mocy decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji w Rzeszowie z dnia 27 października 2020 r. nr 81/2020 w przedmiocie odmowy wypłaty ekwiwalentu pieniężnego za niewykorzystany urlop wypoczynkowy i dodatkowy. Powyższe orzeczenie stało się prawomocne 15 maja 2025 r. Akta administracyjne zwrócono do Komendanta Wojewódzkiego Policji w Rzeszowie 10 grudnia 2025 r. S.G. (dalej: "skarżący"), po uprzednim wezwaniu Komendanta Wojewódzkiego Policji w Rzeszowie do wykonania wyroku WSA w Warszawie z 24 maja 2023 r. (pismo z 5 grudnia 2025 r. z datą wpływu do organu – 16 grudnia 2025 r.), złożył skargę na niewykonanie wyroku. Skarżący wskazał, że działając na podstawie art. 154 § 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi wnosi skargę na niewykonanie wyroku WSA w Warszawie wydanego w dniu 24 maja 2023 r., sygn. II SA/Rz 1813/21 i wnosi o wymierzenie organowi Komendantowi Wojewódzkiemu Policji w Rzeszowie grzywny. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: skarga podlega odrzuceniu. Treść niniejszej skargi wskazuje, że została ona wniesiona na podstawie art. 154 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2026 r., poz. 143 ze zm. – zwanej dalej "P.p.s.a."). Przepis ten stanowi, że w razie niewykonania wyroku uwzględniającego skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania strona, po uprzednim pisemnym wezwaniu właściwego organu do wykonania wyroku lub załatwienia sprawy, może wnieść skargę w tym przedmiocie, żądając wymierzenia temu organowi grzywny. Jak wynika z jednoznacznego brzmienia powołanego przepisu ma on zastosowanie wyłącznie do przypadku niewykonania wyroku uwzględniającego skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenia postępowania. Zatem nie służy on w odniesieniu do wyroków uwzględniających skargę na wydane w toku postępowania administracyjnego decyzje organów administracji publicznej, a z taką sytuacją mamy do czynienia w okolicznościach niniejszej sprawy. Wniesiona w przedmiotowej sprawie skarga dotyczy bowiem niewykonania wyroku WSA w Warszawie z dnia 24 maja 2023 r., sygn. akt II SA/Wa 1813/21, którym uchylono decyzję Komendanta Głównego Policji z 23 lutego 2021 r. nr 406 oraz utrzymaną nią w mocy decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji w Rzeszowie z 27 października 2020 r. nr 81/2020 w przedmiocie odmowy wypłaty ekwiwalentu pieniężnego za niewykorzystany urlop wypoczynkowy i dodatkowy. Sąd dokonywał zatem kontroli decyzji Komendanta Głównego Policji i Komendanta Wojewódzkiego Policji w Rzeszowie, nie zaś bezczynności lub przewlekłego prowadzenia przez te organy postępowania. Powyższe czyni wniesioną w niniejszej sprawie skargę za niedopuszczalną. Stosownie do treści art. 58 § 1 pkt 6 P.p.s.a., Sąd odrzuca skargę, jeżeli z innych przyczyn wniesienie jej jest niedopuszczalne. Sąd wyjaśnia także, że uznał się za właściwy w sprawie z uwagi na brzmienie art. 13 § 2 P.p.s.a., stanowiącego, że do rozpoznania sprawy właściwy jest ten wojewódzki sąd administracyjny, na którego obszarze właściwości ma siedzibę organ administracji publicznej, którego działalność została zaskarżona. Skarżący domagał się wykonania wyroku przez Komendanta Wojewódzkiego Policji w Rzeszowie i wymierzenia temu organowi grzywny. Wobec tego, że skarga jako niedopuszczalna podlegała odrzuceniu, Sąd odstąpił od wzywania skarżącego do uzupełnienia braku formalnego skargi poprzez jej podpisanie. Mając na uwadze powyższe Sąd, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 w zw. z art. 154 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.