II SA/Rz 31/14

Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie Piotr Godlewski po rozpoznaniu w dniu 18 czerwca 2014 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku adw. P. B. o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej z tytułu sporządzenia opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 27 marca 2014 r. sygn. akt II SA/Rz 31/14 oddalającego skargę K. J. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego [...] z dnia [...] października 2013 r. Nr [...] w przedmiocie zasiłku celowego postanawia przyznać pełnomocnikowi skarżącego adw. P. B. kwotę 221,40 zł. (dwieście dwadzieścia jeden złotych 40/100) tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej, na które składa się należna tytułem wynagrodzenia opłata w wysokości 180 zł. i naliczone od niej 23 % podatku od towarów i usług, tj. 41,40 zł. Wyrokiem z dnia 27 marca 2014 r. sygn. akt j.w. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie oddalił skargę K. J. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego [...] z dnia [...] października 2013 r. Nr [...], zaś postanowieniem referendarza sądowego tegoż Sądu z dnia 9 maja 2014 r. – w wyniku rozpoznania złożonego przez niego wniosku - przyznano mu prawo pomocy obejmujące ustanowienie adwokata, wyznaczonego następnie w osobie P. B. przez Okręgową Radę Adwokacką [...] (pismo ORA oznaczone datą 20 maja 2014 r.). W złożonej 6 czerwca 2014 r. w siedzibie Sądu opinii pełnomocnik skarżącego wskazał na brak podstaw do wniesienia od w/w wyroku skargi kasacyjnej, wnosząc jednocześnie o "zasądzenie kosztów nieopłaconej w całości pomocy prawnej z urzędu". Rozpoznając przedmiotowy wniosek stwierdzono, co następuje: _@KON@_Stosownie do treści art. 250 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), wyznaczony adwokat, radca prawny, doradca podatkowy albo rzecznik patentowy otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności adwokatów, radców prawnych, doradców podatkowych albo rzeczników patentowych w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków. W przypadku adwokatów zasady te reguluje rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. z 2013 r., poz. 461), które w § 19 (rozdział 6) stanowi, iż koszty nieopłaconej pomocy prawnej ponoszone przez Skarb Państwa obejmują opłatę w wysokości nie wyższej niż 150 % stawek minimalnych o których mowa w rozdziałach 3 - 5 (pkt 1) oraz niezbędne, udokumentowane wydatki adwokata (pkt 2). Stawka minimalna w postępowaniu przed sądem administracyjnym w pierwszej instancji w sprawie stanowiącej przedmiot zaskarżenia wynosiłaby 240 zł. W drugiej instancji, jeżeli sprawy nie prowadził ten sam adwokat, za sporządzenie i wniesienie skargi kasacyjnej albo za sporządzenie opinii o braku podstaw do jej wniesienia jest to 75 % tej stawki, nie mniej jednak niż 120 zł. (§ 18 ust. 1 pkt 1 lit. c i pkt 2 lit. b w/w rozporządzenia). Uwzględniając charakter sprawy i stopień jej skomplikowania oraz nakład pracy pełnomocnika związany z zapoznaniem się z nią i sporządzeniem opinii, przyznano tytułem opłaty za nieopłaconą pomoc prawną kwotę 180 zł. (100 % stawki), podwyższoną na podstawie § 2 ust. 3 powołanego rozporządzenia o należny podatek od towarów i usług, tj. 41,40 zł. Pełnomocnik skarżącego nie wykazał żadnych poniesionych przez siebie, a związanych z udzieloną pomocą prawną i sporządzeniem opinii wydatków. Ubocznie należy zauważyć, że wg literalnego brzmienia § 20 w/w rozporządzenia, wniosek o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej powinien zawierać oświadczenie, że opłaty nie zostały zapłacone w całości lub w części. Mimo pewnej nieadekwatności oświadczenia pełnomocnika względem treści tego przepisu, wynikający z niego wymóg w drodze wykładni uznano za spełniony, przyjmując, że skoro koszty pomocy prawnej nie zostały opłacone w całości, to także w części. Stosownie do powyższego, na podstawie powołanych przepisów w związku z art. 258 § 2 pkt 8 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzeczono jak w sentencji postanowienia.