II SA/Rz 310/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący NSA Stanisław Śliwa Sędziowie WSA Zbigniew Czarnik /spr./ WSA Joanna Zdrzałka Protokolant st. sekr. sąd. Anna Mazurek-Ferenc po rozpoznaniu w Wydziale II Ogólnoadministracyjnym na rozprawie w dniu 30 października 2008 r. sprawy ze skargi M. A. na decyzję Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego z dnia [...] marca 2008 r. nr [...] w przedmiocie choroby zawodowej stwierdza nieważność zaskarżonej decyzji. Decyzją z dnia [...] marca 2008 r., [...] Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny /dalej: Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny/ utrzymał w mocy decyzją Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w T. /dalej: PPIS / z dnia [...] października 2007 r., [...] orzekającą o braku podstaw do stwierdzenia choroby zawodowej u M. A. – nowotworu złośliwego powstałego w następstwie działania czynników występujących w środowisku pracy uznanych za rakotwórcze u ludzi określonych w poz. 17/7 wykazu chorób zawodowych stanowiących załącznik do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 lipca 2002 r. w sprawie wykazu chorób zawodowych, szczegółowych zasad postępowania w sprawach zgłaszania podejrzenia, rozpoznawania i stwierdzania chorób zawodowych oraz podmiotów właściwych w tych sprawach /Dz.U. nr 132, poz. 1115/. W uzasadnieniu decyzji PWIS wskazał, że odwołanie M. A. nie mogło być uwzględnione, gdyż jego zarzuty nie maja oparcia w przepisach prawa. W szczególności organ wskazał, że w zakresie orzekania o wystąpieniu choroby zawodowej jest związany orzeczeniem podmiotów /placówek/ specjalistycznych posiadających miedzę w zakresie rozpoznania chorób i przyczyn ich powstania. W ramach prowadzonego postępowania placówki medyczne uprawnione do orzekania z zakresu medycyny pracy na podstawie przepisów rozporządzenia z 30 lipca 2002 r., jednoznacznie orzekły, że choroba odwołującej nie ma pochodzenia zawodowego. Stanowisko takie jednostki orzecznicze /WOMP i Instytut Medycyny Pracy/ zajęły na skutek stwierdzenia, że odwołująca nie była narażona w miejscu pracy na czynniki mogące powodować powstanie raka krtani. Z tego powodu brak było podstaw do przyjęcia zawodowej etiologii choroby. Poczynione ustalenia w zakresie źródła choroby nie dawały podstaw do orzekania o stwierdzeniu choroby zawodowej u M. A.. Z orzeczeniem PWIS nie zgodziła się M. A.. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie zaskarżyła decyzję PWIS z dnia [...] marca 2008 r., [...] w całości wnosząc o przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia i zmianę klasyfikacji choroby na przewlekłą chorobę narządu głosu spowodowaną nadmiernym wysiłkiem głosowym trwającym co najmniej 15 lat, polegającą na wtórnych zmianach przerostowych fałdów głosowych. W odpowiedzi na skargę na skargę PWIS wniósł o oddalenie skargi wskazując na argumentację jak w uzasadnieniu własnej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie, zważył co następuje: Stosownie do treści art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm./ dalej: p.p.s.a. sądy administracyjne sprawują kontrolę działań administracji i stosują prawem przewidziane środki. Zakres kontroli sprawowanej przez sądy wynika z treści art. 134 § 1 p.p.s.a. zgodnie z którym sąd rozpoznając sprawę nie jest związany jej zarzutami, podstawą prawną ani formułowanymi przez strony wnioskami sąd rozpoznaje sprawy w granicach danej sprawy. Zakres kontroli sprawowanej w ramach rozpoznania skargi zmusza do uwzględnienia wszelkich naruszeń prawa jeżeli one istnieją, nawet wtedy, gdy strona ich w skardze nie podniosła. Analizując akta sprawy Sąd stwierdza, że postępowanie odwoławcze zostało przeprowadzone przez PWINS na podstawie odwołania M. A., które nie zostało przez stronę podpisane, a organ nie usunął tego braku w ramach prowadzonych czynności. Stwierdzenie takiego faktu, prowadzić musi do usunięcia z obrotu prawnego decyzji organu II instancji, gdyż wydana ona została bez skutecznie wniesionego odwołania. Przepisy prawa w tym zakresie są jednoznaczne. Art. 63 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. kodeks postępowania administracyjnego /Dz.U. nr 98, z 2000 r., poz. 1071 ze zm./ k.p.a. stanowi, że każde podanie, w tym odwołanie powinno zawierać co najmniej wskazanie osoby, od której pochodzi jej adres i żądanie. Zgodnie z § 3 tego przepisu podanie wniesione pisemnie powinno być podpisane przez wnoszącego. Brak podpisu na odwołaniu skutkuje stwierdzeniem istotnego braku tego pisma, który prowadzi do uznania, że jest ono nieskuteczne, czyli nieuzupełnione nie mogło wywołać żadnych skutków prawnych, zwłaszcza wszcząć postępowania odwoławczego. Ponieważ PWIS rozpoznał odwołanie, w sytuacji jego braku, to postępowanie takie należy uznać za niezgodne z prawem i wadliwe. Stwierdzona wada ma znaczenie podstawowe dla oceny prawidłowości postępowania i jest istotna. W konsekwencji musi skutkować nieważnością zaskarżonej decyzji na podstawie art. 156 § 1 pkt 1 gdyż rażąco narusza prawo. Mając na uwadze powyższe i treść art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a. Sąd orzekł jak w sentencji.