II SA/Rz 310/09

Dnia 20 maja 2009 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Zbigniew Czarnik po rozpoznaniu w dniu 20 maja 2009 roku w Rzeszowie na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi J. Z. na decyzję Wojewody z dnia [...] lutego 2009 roku, nr [...] w przedmiocie pozwolenia na nadbudowę obiektu budowlanego - postanawia - odrzucić skargę. Zarządzeniami z dnia 8 maja 2009 roku Przewodniczący Wydziału II Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie wezwał J. Z. do usunięcia braków fiskalnych oraz formalnych wniesionej przez niego skargi na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] lutego 2009 roku, nr [...] w przedmiocie pozwolenia na nadbudowę obiektu budowlanego poprzez nadesłanie 7 odpisów skargi oraz uiszczenie wpisu w kwocie 500 złotych. Do wezwania dołączono pouczenie z informacją, iż niewykonanie zarządzenia w terminie 7 dni od jego otrzymania spowoduje odrzucenie skargi. Zarządzenie doręczono skarżącemu w dniu 13 maja 2009 roku – zwrotne potwierdzeniu odbioru. W dniu 14 maja 2009 roku – pieczęć datownika pocztowej jednostki nadawczej – skarżący oświadczył, iż cofa skargę. Braki formalne oraz fiskalne skargi nie zostały usunięte. Stosownie do treści art. 60 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2002 r. Nr 153 poz. 1270 ze zm., powoływana dalej jako P.p.s.a.) skarżący może cofnąć skargę. Cofnięcie skargi wiąże Sąd. Merytoryczne rozpatrzenie wniosku o cofnięcie skargi i umorzenie postępowania sądowego może mieć miejsce jedynie wówczas, gdy skarga została wniesiona skutecznie. Jeżeli jest dotknięta brakami uniemożliwiającymi nadanie jej dalszego biegu - np. gdy nie uiszczono wpisu, Sąd ograniczy się do odrzucenia skargi – postanowienie NSA z 10 czerwca 1987 roku, sygn. akt SA/Gd 537/87 (publikowane w OSP 1990, nr 4, poz. 207). Odnosząc przedstawione stanowisko do okoliczności niniejszej sprawy Sąd stwierdza, iż nie ma możliwości merytorycznego odniesienia się do wniosku o cofnięcie skargi. Skarga J. Z., jako nieopłacona i obarczona brakami formalnymi podlega odrzuceniu w oparciu o art. 220 § 3 i art. 58 § 1 pkt 3 w zw. z art. 58 § 3 P.p.s.a. Mając całość powyższego Sąd w oparciu o wyżej powołane przepisy orzekł jak w sentencji postanowienia.