II SA/Rz 310/22

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący SNSA Jerzy Solarski Sędziowie WSA Paweł Zaborniak /spr./ WSA Piotr Godlewski Protokolant specjalista Anna Mazurek - Ferenc po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 29 lipca 2022 r. sprawy ze skargi A. D. na decyzję Odwoławczej Komisji Stypendialnej [...] w [...] z dnia 13 grudnia 2021 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania stypendium rektora I. uchyla zaskarżoną decyzję; II. zasądza od Odwoławczej Komisji Stypendialnej [...] w [...] na rzecz skarżącej A. D. kwotę 697 zł /słownie: sześćset dziewięćdziesiąt siedem złotych/ tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Przedmiotem skargi A. D. (dalej zwana: Skarżącą) reprezentowanej przez profesjonalnego pełnomocnika adwokata M. P. jest decyzja Odwoławczej Komisji Stypendialnej [...] w [...] (dalej zwana: Organem II instancji, Organem odwoławczym, Komisją Odwoławczą) z dnia 13 grudnia 2021 r. nr [...], utrzymująca w mocy decyzję Komisji Stypendialnej [...] w [...] (dalej zwana: Organem I instancji, Komisją Stypendialną) z dnia 28 września 2021 r. nr 227/DOS/21 w przedmiocie odmowy przyznania stypendium rektora na rok akademicki 2020/2021. Jak wynika z akt sprawy, w piśmie z 7 października 2020 r. A. D. zwróciła się do Komisji Stypendialnej [...] w [...] o przyznanie stypendium rektora na rok akademicki 2020/2021 z uwagi na wyróżniające się wyniki w nauce oraz osiągnięcia sportowe. Decyzją z dnia 10 grudnia 2020 r. Komisja Stypendialna [...] w [...] odmówiła przyznania wnioskowanego stypendium. Od powyższej decyzji Skarżąca reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika złożyła odwołanie. Następnie po rozpatrzeniu odwołania, Odwoławcza Komisja Stypendialna [...] w [...], decyzją z dnia 4 lutego 2021 r. utrzymała w mocy decyzję Organu I instancji. Od ww. decyzji Skarżąca złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie, który wyrokiem z dnia 22 czerwca 2021 r. sygn. akt II SA/Rz 675/21 uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Komisji Stypendialnej [...] w [...] z dnia 10 grudnia 2020 r. Po ponownie przeprowadzonym postępowaniu, Komisja Stypendialna [...] w [...], decyzją z dnia 28 września 2021 r. nr 227/DOS/21 odmówiła Skarżącej przyznania wnioskowanego stypendium. W podstawie prawnej decyzji Komisja powołała art. 86 ust. 2, ust. 3 i ust. 4 w związku z art. 86 ust. 1 pkt 1, art. 88, art. 92 ust. 1 i ust. 3, art. 93 ust. 1, ust. 2 ustawy Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce (Dz.U. 2021 poz. 478 ze zm.; dalej zwana w skrócie: u.s.w.), art. 104 § 1, art. 107 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2020 r. poz. 256 ze zm., dalej zwana w skrócie: k.p.a.) oraz w związku z § 7-40 Regulaminu świadczeń dla studentów [...] w [...] z dnia 27 maja 2020 r. (dalej zwany w skrócie: Regulaminem) i Zarządzeniem nr 158/2020 Rektora [...] w [...] z dnia 8 grudnia 2020 r. w sprawie wysokości świadczeń dla studentów [...] w [...] w roku akademickim 2020/2021. Komisja Stypendialna wskazała, że średnia ocen skarżącej wyniosła 4.26. Suma punktów za średnią ocen oraz za udokumentowane osiągnięcia sportowe wyniosła 101 punktów, jednak nie przyznała Skarżącej stypendium rektora na rok akademicki 2020/2021 w związku z wyczerpaniem środków dla 10% wszystkich studentów na kierunku [...] według listy rankingowej. Komisja wyjaśniła, że dysponuje wyłącznie środkami z Funduszu Pomocy Materialnej, a ten zgodnie z § 1 Regulaminu zasilany jest jedynie środkami pochodzącymi z dotacji przekazywanej [...] w [...] z budżetu państwa. Środki te są limitowane z woli ustawodawcy. Zatem nie ma możliwości przyznania świadczenia w przypadku, gdy nie ma już w swojej dyspozycji środków na świadczenia dla studentów w formie stypendium rektora na rok akademicki 2020/2021. Uczelnia, zgodnie z § 13 ust. 1 i 2 Regulaminu jest zobowiązana do wypłacania stypendium do 20 dnia każdego miesiąca. Regulamin dopuszcza wypłatę świadczeń łącznie za pierwsze dwa miesiące semestru zimowego do 10 grudnia, zatem jest to maksymalny czas, do którego muszą być wypłacone świadczenia. Wstrzymanie wypłaty świadczeń stypendialnych dla pozostałych studentów do czasu rozpatrzenia odwołań, spowodowałoby ich wypłatę dopiero w kolejnym roku kalendarzowym, co w świetle obowiązujących przepisów nie jest możliwe. Ponadto uczelnia co roku w terminie do 31 grudnia składa sprawozdanie S - 11 w systemie POL-on z wydatkowanej dotacji na świadczenia materialne dla studentów. Nierozdysponowanie przez Uczelnię środków do 31 grudnia spowodowałoby, że [...] w [...] otrzymałaby na kolejny rok akademicki zdecydowanie niższe środki do podziału dla studentów. Od powyższej decyzji Skarżąca wniosła odwołanie, w którym zarzuciła, że osiągnęła wynik punktowy, kwalifikujący ją do otrzymania stypendium Rektora [...], zaś rozdysponowanie środków przeznaczonych na ww. świadczenie jest dla niej irrelewantne, a także zarzuciła naruszenie zasady sprawiedliwości i zaufania do organów administracji, poprzez niemożność podważenia wyników postępowania, gdyż brak zabezpieczenia środków na rzecz studentów kwestionujących wyniki postępowania oceniającego wnioski o przyznanie stypendium Rektora i ich późna wypłata powoduje obciążenie negatywnymi następstwami stronę. Skarżąca podniosła, że pozbawiono ją z przyczyn całkowicie od niej niezależnych i niezawinionych świadczenia, które ze względu na osiągnięcia w nauce było jej należne, przyznając go jednocześnie osobie, która nie powinna znaleźć się w gronie 10% najlepszych studentów danego kierunku. Wypłacenie stypendiów studentom, którzy zgodzili się z pozytywnymi dla siebie decyzjami, przed rozpatrzeniem spraw studentów, którzy otrzymali decyzje negatywne i złożyli wnioski o ponowne rozpoznanie ich spraw, doprowadziło do naruszenia zasady sprawiedliwości i zasady zaufania do władzy publicznej. Opisaną na wstępie decyzją z 13 grudnia 2021 r. nr [...] Odwoławcza Komisja Stypendialna [...] w [...] utrzymała w mocy zaskarżone rozstrzygnięcie. Organ II instancji wskazał, że jest organem merytorycznym, a zatem rozstrzygającym ponownie w oparciu o całokształt okoliczności sprawy. Komisja Odwoławcza wskazała, że Organ I instancji w sposób szczegółowy przedstawił sposób wyliczenia punktów dla Skarżącej, które decydują o prawie do otrzymania stypendium rektora. Skarżąca przedstawiła dwa znaczące dokumenty, przy czym ten datowany na dzień 17 grudnia 2020 r. nie mógł stanowić podstawy wydania decyzji z dnia 10 grudnia 2020 r., natomiast z zaświadczenia z dnia 22 września 2020 r. wynikało, że Skarżąca jedynie reprezentowała swoją drużynę w Finał Four Pucharu Polski w piłce siatkowej kobiet, zaś z zaświadczenia z dnia 17 grudnia 2020 r. wynika, że Skarżąca zajęła jako zawodniczka [...] miejsce w klasyfikacji generalnej [...] Pucharu Polski w piłce siatkowej kobiet. Zdaniem Organu odwoławczego z pierwszego zaświadczenia nie wynikało wprost w jakim charakterze Skarżąca reprezentowała drużynę, przykładowo: jako zawodniczka, trener, czy być może tylko jako cheerleaderka. Komisja Odwoławcza podzieliła ustalenia Organu I instancji. W ocenie Komisji Odwoławczej, decyzja z dnia 10 grudnia 2020 r. oparta została na dokumentach, które według podpisanego przez Skarżącą oświadczenia miały być kompletne. Zatem komisja wydając odmowną decyzję mogła opierać się jedynie na dowodach wskazanych przez Skarżącą. Zdaniem Organu II instancji nie ma możliwości powoływania się w kolejnych etapach postępowania na nowe dokumenty. Różnica pomiędzy przeliczonymi punktami wynikała z różnicy dokumentów przedstawionych przez Skarżącą. Zdaniem Komisji Odwoławczej i stosownie do wytycznych WSA "kwestia prawidłowości punktacji za osiągnięcia sportowe Skarżącej" zostały dokładnie wyjaśnione w zaskarżonej decyzji z dnia 28 września 2021 r. Komisja odwoławcza wskazała, że ustawa Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce szczegółowo określa zasady na jakich są wypłacane stypendia, w tym stypendium Rektora. W ocenie Komisji Odwoławczej brak jest podstaw prawnych do wstrzymywania wypłaty wszystkich stypendiów do czasu rozpatrzenia wniosków studentów domagających się w ramach odwołania ponownego przeliczenia punktów. Student uprawniony do stypendium ma prawo otrzymywać je w określonych ustawowych terminach i wstrzymanie mu takiej wypłaty bez podstawy prawnej również mogłoby prowadzić do naruszenia zasady sprawiedliwości i zasady zaufania do władzy publicznej. Zdaniem Organu II instancji brak jest podstaw prawnych dla tworzenia w ramach funduszy stypendialnych pochodzących z dotacji budżetowych odrębnych funduszy o charakterze rezerwowym lub zabezpieczającym, takie działania naruszałyby dyscyplinę finansów publicznych. Komisja Odwoławcza wskazała, że studenci podpisują oświadczenie, że złożone do wniosku o przyznanie stypendium dokumenty są kompletne oraz zgodne ze stanem faktycznym. Domaganie się wstrzymywania wypłaty stypendiów w ramach ustawowo określonej puli środków finansowych tym studentom, którzy złożyli komplet dokumentów, do czasu rozpatrzenia odwołań z kolei tych studentów, którzy takich dokumentów na czas nie przedstawili, nie może stanowić naruszenia zasady sprawiedliwości i zasady zaufania do władzy publicznej. Niedbalstwo Skarżącej (culpa lata), nie może mieć wpływu na sytuację stypendialną innych studentów, którzy na czas dopełniając minimum staranności przedstawili dokumenty dające im prawo do uzyskania stypendium rektora. A. D., reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika wniosła skargę na powyższą decyzję Komisji Odwoławczej, wnosząc o jej uchylenie oraz poprzedzającej ją decyzji Komisji Stypendialnej [...] w [...], a także o zasądzenie na rzecz Skarżącej zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa adwokackiego wedle norm prawem przepisanych. Zaskarżonej decyzji Skarżąca zarzuciła naruszenie przepisów prawa materialnego, których naruszenie miało wpływ na treść orzeczenia, tj. art. 91 ust. 1 w zw. z art. 91 ust. 3 u.s.w. oraz z § 26 ust. 1 i 2 i § 27 Regulaminu, poprzez odmowę wypłaty stypendium rektora za rok akademicki 2020/2021 w sytuacji, kiedy z uzasadnienia zaskarżonej decyzji wynika, że Skarżąca osiągnęła wynik punktowy, kwalifikujący ją do otrzymania stypendium Rektora [...], zaś rozdysponowanie środków przeznaczonych na w/w świadczenie jest dla niej irrelewantne oraz art. 91 ust. 1 u.s.w. w zw. z § 26 ust. 1 Regulaminu poprzez jego błędne zastosowanie w sytuacji, gdy z przedłożonych dokumentów, zwłaszcza zaświadczenia [...]z 17 grudnia 2020 r. wynika, że Skarżąca zdobyła miejsce medalowe rozgrywek Pucharu Polski na szczeblu centralnym (warte 65 punktów), uczestniczyła w rozgrywkach I Ligi Siatkówki (warte 5 punktów), uczestniczyła w innych zawodach rangi krajowej (Letnie Grand Prix Polski w piłce plażowej - warte 5 punktów) oraz osiągnęła średnią ocen 4,26 (warte 26 punktów), co implikowało, że Skarżąca powinna uzyskać 101 punktów, a nie jak wskazano w decyzji - 56 punktów - a więc więcej, niż minimalna określona przez organ ilość 58,1 punktu. Błędna punktacja spowodowała nieprzyznanie Skarżącej stypendium rektora na rok akademicki 2020/2021. Skarżąca zarzuciła również naruszenie przepisów postępowania, których naruszenie mogło mieć wpływ na treść wydanego orzeczenia, tj.: ­ art. 7, art. 77 § 1 oraz art. 107 § 1 K.p.a., poprzez rozważenie zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego w sposób dowolny, a nie swobodny i wyciągnięcie z dowodów wniosków sprzecznych z zasadami doświadczenia życiowego i logicznego rozumowania, w szczególności poprzez brak ujęcia w zaskarżonej decyzji wszelkich zgromadzonych w sprawie dowodów, w tym w szczególności zaświadczenia [...] z 17 grudnia 2020 r., z którego wynikają osiągnięcia sportowe Skarżącej, a które to osiągnięcia nie zostały wzięte pod uwagę przez Organ przy wydawaniu decyzji oraz z zaświadczenia z dnia 22 września 2020 r., z którego wynikało, że Skarżąca znajdowała się co najmniej w półfinale zawodów - a formuła rozgrywek (znana Organowi, gdyż zawsze chwali się osiągnięciami swoich studentów, w tym Skarżącej) wskazywała, że porażka w [...] oznacza zajęcie [...] miejsca; ­ art. 2 Konstytucji RP w zw. z art. 6 i 8 k.p.a. poprzez naruszenie zasady sprawiedliwości i zaufania do organów administracji, poprzez niemożność niejako podważenia wyników postępowania, gdyż brak zabezpieczenia środków na rzecz studentów kwestionujących wyniki postępowania oceniającego wnioski o przyznanie stypendium Rektora i ich późna wypłata powoduje obciążenie negatywnymi następstwami Stronę; ­ art. 7, art. 77 § 1 i art. 107 § 3 K.p.a., poprzez niewyjaśnienie przez Organ podstaw naliczenia punktów w decyzji, poprzez nieuzasadnione przerzucenie na Skarżącą negatywnych konsekwencji błędnej interpretacji zalegającego w aktach materiału dowodowego oraz niewyjaśnienie przez Organ Il instancji, czy podziela ustalenia Komisji Stypendialnej co do ilości zaliczonych punktów. Zdaniem Skarżącej, postępowanie administracyjne w dalszym ciągu nie zostało przeprowadzone w sposób prawidłowy. Komisja Stypendialna co prawda przyznała Skarżącej 101 punktów, jednakże, nie przyznała ona stypendium w związku z wyczerpaniem środków dla 10% wszystkich studentów na kierunku Zarządzanie studia Il stopnia według listy rankingowej. Zdaniem Organu II instancji nie ma możliwości przyznania należnych środków Skarżącej, gdyż już nimi nie dysponuje. Skarżąca podniosła, że odwołanie Odwoławczej Komisji Stypendialnej zostało rozpoznane poza granicami odwołania, gdyż Skarżąca nie kwestionowała oceny dowodów, które zostały ocenione w sposób prawidłowy, a to z uwagi na przyznanie odpowiedniej ilości punktów a jedynie fakt odmowy wypłaty stypendium. Zdaniem Skarżącej działanie Organu Il instancji jest bezprawne i polega na przeniesieniu odpowiedzialności za oczywisty błąd Komisji Stypendialnej, powstały w trakcie oceny wniosków o przyznanie stypendium na Skarżącą. Zdaniem Skarżącej, pozbawiono ją z przyczyn całkowicie od niej niezależnych i niezawinionych świadczenia, które ze względu na osiągnięcia w nauce było jej należne, przyznając go jednocześnie osobie która nie powinna znaleźć się w gronie 10 % najlepszych studentów danego kierunku. Wypłacenie stypendiów studentom, którzy zgodzili się z pozytywnymi dla siebie decyzjami, przed rozpatrzeniem spraw studentów, którzy otrzymali decyzje negatywne i złożyli wnioski o ponowne rozpoznanie ich spraw, doprowadziło do naruszenia zasady sprawiedliwości i zasady zaufania do władzy publicznej. Obie zasady znajdują podstawę w przepisach Konstytucji RP (art. 2) i są powtórzone w przepisach Kodeksu postępowania administracyjnego. Odmowa wypłaty świadczenia, zdaniem Skarżącej jest bezzasadna i sprzeczna z prawem, nie znajduje potwierdzenia w obowiązujących przepisach i jest swoistym przerzuceniem odpowiedzialności za błąd Organu na Skarżącą. W odpowiedzi na skargę Komisja Odwoławcza [...] w [...] wniosła o jej oddalenie. W uzasadnieniu wskazała, że jedynym mającym dla sprawy znaczenie dokumentem, jest ten przedstawiony przez Skarżącą przy okazji składania wniosku o przyznanie stypendium rektora. Jego ocena została dokonana w sposób prawidłowy, zaś pełnomocnik Skarżącej cały czas powołuje się na dokument z dnia 17 grudnia 2020 r., który nie mógł być podstawą decyzji o przyznaniu lub odmowie przyznania stypendium, gdyż w dacie decyzji przez Organ I instancji nie tylko nie był znany komisji, ale nawet w znaczeniu fizycznym nie istniał. Ponadto wskazała, że punktacja Skarżącej została w sposób prawidłowy obliczona na podstawie zaświadczenia stanowiącego załącznik do wniosku o przyznanie stypendium. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje: Skarga okazała się w pełni zasadna, przez co została w całości uwzględniona. Sąd administracyjny sprawuje w zakresie swej właściwości kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej, co wynika z art. 1 ustawy z 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2021 r. poz. 137). Zakres tej kontroli wyznacza art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2022 r. poz. 329; zwana dalej w skrócie P.p.s.a.). Stosownie do tego przepisu Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Natomiast w myśl art. 145 P.p.s.a., Sąd zobligowany jest do uchylenia decyzji bądź postanowienia lub stwierdzenia ich nieważności, ewentualnie niezgodności z prawem, gdy dotknięte są one naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania, innym naruszeniem przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy, lub zachodzą przyczyny stwierdzenia nieważności decyzji wymienione w art. 156 k.p.a. lub innych przepisach. Jednocześnie w ramach prowadzonej kontroli legalności decyzji Sąd stosuje przewidziane prawem środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia (art. 135 P.p.s.a.). W niniejszej sprawie stan faktyczny sprawy został ustalony zgodnie z wymogami zasady prawdy materialnej tj. przepisami art. 7, art. 77 i art. 80 K.p.a., dzięki czemu mógł stanowić oparcie dla ustaleń faktycznych Sądu – art. 133 § 1 P.p.s.a. Przekazane do WSA akta sprawy dostatecznie przedstawiają konieczne do zastosowania przepisów prawa materialnego okoliczności faktyczne, nie wymagając tym samym przeprowadzenia uzupełniającego postępowania dowodowego z dokumentów na podstawie art. 106 § 3 P.p.s.a. O uwzględnieniu skargi zadecydowały błędy w ocenie tak zebranego materiału dowodowego oraz w zastosowaniu właściwych przepisów prawa materialnego, co polegało na nieuzasadnionej wobec zgromadzonych dowodów odmowie przyznania wnioskowanego przez Skarżącą stypendium. W tym miejscu należało zaznaczyć, iż Sąd w całości podziela argumentacje wyrażoną w uzasadnieniu wyroku WSA w Rzeszowie z dnia 13 lipca 2022 r. w sprawie o sygn. II SA/Rz 309/22, która podobnie jak niniejsza dotyczyła skargi studentki [...] na decyzje Komisji Stypendialnej o odmowie przyznania stypendium Rektora. Otóż nie ulega wątpliwości, że w niniejszej sprawie Komisja Stypendialna oraz Komisja Odwoławcza [...] orzekały dwukrotnie w sprawie przyznania stypendium Rektora Skarżącej. Pierwotnie, w wyniku rozpoznania wniosku Strony z dnia 7 października 2020 r. (wpływ : 21 październik 2020 r.) Komisja Stypendialna decyzją z 10 grudnia 2020 r. odmówiła przyznania wnioskowanego stypendium przyznając Skarżącej łącznie 56 pkt ; natomiast minimalna liczba pkt niezbędna do otrzymania stypendium rektora [...] na kierunku zarządzanie w roku akademickim 2020/21 wyniosła 58.1. Odwoławcza Komisja Stypendialna decyzją z dnia 4 lutego 2021r. utrzymała w mocy zaskarżone rozstrzygnięcie. Natomiast Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w wyniku rozpoznania skargi wyrokiem z dnia 22 czerwca 2021 r., sygn. II SA/Rz 675/21, uchylił ww. decyzje organu I oraz II instancji. Sąd nakazał ponownie rozpatrzyć wniosek Skarżącej z uwzględnieniem treści zaświadczeń przedstawionych przez Stronę w toku postępowania, a dotyczących poświadczenia udokumentowanych osiągnięć sportowych. Rozpoznając sprawę ponownie Komisja Stypendialna w decyzji z dnia 28 września 2021 r. przyznała Skarżącej łącznie 101 pkt (poprzednio tylko 56 pkt) za średnią ocen oraz udokumentowane osiągnięcia sportowe. Przyznano, iż zliczona ponownie punktacja na podstawie przedłożonych zaświadczeń uprawniałaby Stronę do przyznania stypendium. Negatywne rozstrzygnięcie zostało umotywowane uprzednim rozdysponowaniem środków na przyznanie stypendium w roku akademickim 2020/2021. Natomiast Odwoławcza Komisja w uzasadnieniu swej decyzji zwróciła uwagę, że dopiero z zaświadczenia z dnia 17 grudnia 2020 r. wynikało, że skarżąca jako zawodniczka zajęła [...] miejsce w klasyfikacji generalnej [...] Pucharu Polski. Zatem dokument ten nie mógł stanowić podstawy do przyznania stypendium decyzją z dnia 10 grudnia 2020 r. Komisja Stypendialna wydając decyzję z dnia 10 grudnia 2020 r. oparła się na dokumentach, które miały być kompletne. Nie ma według organu możliwości powoływania się w kolejnych etapach postępowania na nowe dokumenty. Odnosząc się do argumentacji przedstawionej w zaskarżonej decyzji co do braku należytego udokumentowania osiągnięć sportowych przez Skarżącą należy wskazać, że już we wniosku z dnia 7 października 2020r. Strona dość jasno wskazała, że dnia 8 marca 2020 r. zajęła miejsce medalowe w ramach [...] Pucharu Polski w piłce siatkowej, reprezentując zespół [...]. Już w zaświadczeniu klubu [...] z dnia 22 września 2020r. – dotyczącym osiągnięć sportowych studentki wskazano, że Skarżąca reprezentowała ww. drużynę w ramach rozgrywek [...] Pucharu Polski. Zatem Skarżąca w swym pierwotnym wniosku o przyznanie stypendium, tj. inicjującym postępowanie stypendialne, wskazywała na osiągnięcie miejsca medalowego w Pucharze Polski. Jeżeli w przekonaniu Komisji Stypendialnej treść wniosku z dnia 7 października 2020 r. wraz z zaświadczeniem [...] z dnia 22 września 2020r. nie była dostatecznie precyzyjna jeżeli chodzi o miejsce zajęte w Finale Pucharu Polski, to należało Stronę wezwać o sprecyzowanie treści wniosku. Czas jaki procedowano wniosek pozwalał na dokładne wyjaśnienie tej kwestii, bez szkody dla strony. Organy prowadzące postępowanie w przedmiocie przyznania stypendium zobowiązane są stosować się do wymogów wynikających z treści art. 7, art. 8, art. 9, art. 77 i art. 80 k.p.a. Niezależnie od powyższego wskazać należy, że nawet gdyby organy opierały się wyłącznie na treści dokumentów inicjujących przedmiotowe postępowanie, powinny były uwzględnić, że już z samego zaświadczenia dołączonego do wniosku wynikało, że drużyna Skarżącej zajęła co najmniej czwarte miejsce w finale Pucharu Polski, za które załącznik 3a Regulaminu przewidywał 50 pkt. Mając natomiast na względzie, że do otrzymania stypendium Rektora w roku akademickim 2020/2021 uprawniało zdobycie 58,1 pkt, przyznanie Skarżącej nawet 50 pkt, po uwzględnieniu przyznanej już w decyzji Komisji z dnia 10 grudnia 2020 r. punktacji, zdecydowanie kwalifikowałby Skarżącą do przyznania stypendium Rektora. Zatem gdyby Skarżącej przypisano prawidłową liczbę punktów na podstawie dokumentu dołączonego do wniosku z dnia 7 października 2020 r., to już w 2020 r. uzyskałaby stypendium Rektora, bez narażania jej na koszty finansowe i czasowe prowadzonych postępowań. Niezależnie od powyższego wskazać należy, że postępowanie w sprawie przyznania stypendium Rektora ma charakter dwuinstancyjny. Student ma prawo złożenia odwołania do Komisji Odwoławczej, które powinno zostać rozpoznane stosownie do wymogów wynikających z przepisów art. 127-140 k.p.a. Z tego względu rozpoznanie odwołania winno nastąpić z uwzględnieniem argumentacji w niej zawartej oraz dokumentów przedstawionych na jej poparcie zwłaszcza, że w niniejszej sprawie Skarżąca w odwołaniu od pierwszej decyzji Komisji Stypendialnej z dnia 10 grudnia 2020 r. nie powoływała się na nowe osiągnięcia sportowe, lecz na te, która wskazywała już we wniosku z dnia 7 października 2020 r. W orzecznictwie sądów administracyjnych jako wadliwą i sprzeczną z prawem ocenia się praktykę skutkującą rozdysponowaniem i wypłatą przeznaczonych na stypendia środków przed rozpatrzeniem odwołań wniesionych od decyzji organu I instancji (Komisji Stypendialnej). Wypłacenie stypendiów studentom, którzy zgodzili się z pozytywnymi dla siebie decyzjami, przed rozpatrzeniem spraw studentów, którzy otrzymali decyzje negatywne i złożyli wnioski o ponowne rozpoznanie ich spraw, prowadzi do naruszenia zasady sprawiedliwości i zasady zaufania do władzy publicznej. Obie zasady znajdują podstawę w przepisach Konstytucji RP, w tym w pierwszym rzędzie w art. 2 Konstytucji RP i są powtórzone w przepisach Kodeksu postępowania administracyjnego (pierwszą zasadę wywodzimy z kilku przepisów k.p.a., a druga ma wyraźną podstawę w art. 8 k.p.a.). Szczególne znaczenie w ramach obu zasad ma zasada sprawiedliwości proceduralnej, która jest warunkiem koniecznym dla realizacji obu zasad na gruncie prawa materialnego. Treścią zasady sprawiedliwości proceduralnej jest jednakowe traktowanie podmiotów prawa należących do tych samych kategorii, co wiąże się z koniecznością zapewnienia realizacji przez organ kilku wartości procesowych w toku rozpatrywania każdej sprawy administracyjnej: gwarancji wysłuchania, równości, możliwości obrony, poufności i zaskarżalności. W niniejszej sprawie organ naruszył w pierwszym rzędzie zasadę równości, możliwości obrony i zaskarżalności (zob. wyrok NSA z 6 czerwca 2019 r., sygn. I OSK 2461/1, baza CBOSA). W niniejszej sprawie organy nie tylko dokonały wypłaty stypendiów przed rozpoznaniem odwołania Skarżącej ale również przed lub najpóźniej w dniu rozpoznania wniosku Skarżącej o przyznanie stypendium przez organ I instancji. Jak argumentowała Komisja Stypendialna, wypłacając studentom stypendia jest związana terminami na wypłatę tego rodzaju świadczeń. Stosownie do § 13 ust. 1 i ust. 2 Regulaminu, jest zobowiązana do wypłacania stypendium do 20 dnia każdego miesiąca. Regulamin dopuszcza wypłatę świadczeń łącznie za pierwsze dwa miesiące semestru zimowego do 10 grudnia. Należy natomiast zauważyć, że w niniejszej sprawie Komisja Stypendialna wydała pierwszą odmowną decyzję w sprawie wniosku Skarżącej dnia 10 grudnia 2020 r., a więc w ostatnim dniu terminu na wypłatę stypendium. Tego rodzaju procedowanie narusza zasadę sprawiedliwości proceduralnej. Działania tego rodzaju skutkują nierównym traktowaniem studentów ubiegających się o przyznanie stypendium Rektora, czyniąc postępowanie odwoławcze iluzorycznym i w rzeczywistości ograniczając je do pierwszej instancji, gdy tymczasem - zgodnie z art. 15 k.p.a. - zasadą jest dwuinstancyjność postępowania administracyjnego, chyba że przepis szczególny stanowi inaczej (zob. wyrok WSA w Rzeszowie z 9 czerwca 2020 r., sygn. II SA/Rz 181/20). To do organów Uczelni należy takie zorganizowanie sposobu rozpatrywania wniosków, aby decyzje w przedmiocie przyznania stypendiów zostały wydane z zachowaniem terminów wynikających z art. 35 k.p.a. oraz aby wypłaty środków dokonywać po ostatecznym załatwieniu wniosków. W niniejszej sprawie wniosek Skarżącej został rozpoznany po dwóch miesiącach od jego złożenia w ostatnim dniu terminu na wypłatę świadczeń stypendialnych za miesiąc październik i listopad. Tego rodzaju działanie sprawiło, że stypendia za pierwsze dwa miesiące roku akademickiego zostały rozdysponowane najpóźniej w dniu wydania w stosunku do Skarżącej decyzji organu I instancji. Powyższe spowodowało, że odwołanie w stosunku do Skarżącej stało się środkiem zaskarżenia o charakterze iluzorycznym, co oczywiście sprzeczne jest z art. 6, art. 7 i art. 15 k.p.a. mimo, że dokumenty przedstawione przez Skarżącą doprowadziły do przyznania w trakcie ponownego rozpoznania sprawy aż 101 punktów, co uprawniało Stronę do przyznania stypendium Rektora. Mając na względzie powyższe Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c i art. 135 P.p.s.a. uchylił zaskarżoną decyzję, jak również decyzję organu I instancji. Natomiast o zwrocie kosztów postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 P.p.s.a. Na zasądzoną kwotę 697 zł składa się wpis sądowy od skargi w kwocie 200 zł, wynagrodzenie profesjonalnego pełnomocnika skarżącej (adwokata) ustanowionego z wyboru w kwocie 480 zł – zgodnie z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz. U. poz. 1800) oraz opłata skarbowa od pełnomocnictwa - 17zł.