II SA/Rz 319/09

15 czerwca 2009 r. POSTANOWIENIE Referendarza sądowego Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie Referendarz sądowy Paweł Zaborniak po rozpoznaniu w dniu 15 czerwca 2009 r., na posiedzeniu niejawnym wniosku I.P. o przyznanie prawa pomocy poprzez zwolnienie od kosztów sądowych w całości, w sprawie dotyczącej skargi I. P., na decyzję Wojewody z dnia [...] lutego 2009 r. nr [...], dotyczącą odmowy zmiany imion "I. K." na imiona "T. K." - postanawia - zwolnić skarżącą od kosztów sądowych w pełnej wysokości. I. P. we wniosku złożonym na urzędowym druku PPF z dnia 1 czerwca 2009 r., zwróciła się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie (dalej WSA) o zwolnienie od kosztów sądowych w całości. Złożenie wniosku o prawo pomocy zostało poprzedzone doręczeniem skarżącej wezwania do uiszczenia wpisu sądowego w kwocie 100 zł. Sprawa ze skargi I. P. dotyczy decyzji Wojewody o odmowie zmiany imion "I. K." na imiona "T. K.". Wnioskodawczyni z tytułu wniesienia skargi sądowoadministracyjnej zobowiązana jest uiścić wpis sądowy w kwocie 100 zł. Zakończenie sprawy może wiązać się dla skarżącej z obowiązkiem poniesienia także innych kosztów sądowych w postaci wpisu od zażaleń, skargi kasacyjnej, a także opłaty kancelaryjnej. Ponadto sporządzenie skargi kasacyjnej wymaga ustanowienia przez stronę fachowego pełnomocnika. Stwierdzono, co następuje: Wniosek I. P. zasługuje na uwzględnienie w całości. I. P. żąda od Sądu przyznania prawa pomocy w zakresie częściowym. Jej wniosek obejmuje bowiem zwolnienie od kosztów sądowych postępowania sądowoadministracyjnego. Uzyskanie prawa pomocy w zakresie częściowym treść art. 246 § 1 pkt 2 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.; zwana dalej p.p.s.a.), uzależnia od wykazania braku możliwości uiszczenia kosztów postępowania sądowego ze względu zagrożenie dla zachowania poziomu koniecznego utrzymania wnioskodawcy oraz członków jego rodziny. Z uwagi na zdolności płatnicze I. P., uiszczenie pełnej kwoty kosztów sądowych spowodowałoby zachwianie bardzo wątłych podstaw egzystowania. Do powyższego wniosku prowadzą następujące względy: I. P. żyje samotnie i nie ma nikogo na utrzymaniu. Jedyny dochód, jaki uzyskuje wnioskodawczyni stanowi renta w kwocie brutto 879,58 zł. I. P. nie posiada lokalu mieszkalnego, nieruchomości oraz przedmiotów o znacznej wartości. Strona podkreśla w swych oświadczeniach, że stan jej zdrowia wymaga leczenia. Połowę dochodów z emerytury pochłaniają wydatki niezbędne na zakup lekarstw. Natomiast drugą połowę dochodów skarżącą przeznacza na pokrycie opłat za lokal mieszkalny oraz żywność. Podkreślono także, iż dochód nie wystarcza stronie na wykup wszystkich potrzebnych jej leków (oświadczenie strony z dnia 16 maja 2009 r.). Poziom przychodów skarżącej pozwala Jej przy obecnym poziomie cen i usług za dobra o charakterze podstawowym utrzymywać się, lecz bez możliwości zaoszczędzenia jakichkolwiek środków pieniężnych. Innymi słowy, kwota emerytury w wysokości brutto 879,58 zł nie jest wystarczająca do zachowania obecnych warunków życia oraz pokrycia opłat i wydatków sądowych. W konsekwencji, uiszczenie wpisu od skargi oraz pozostałych ciężarów finansowych postępowania spowodowałoby znaczny uszczerbek na zdolności strony do zakupu dóbr i usług, od których zależy utrzymanie konieczne. Utrzymanie konieczne osoby fizycznej zostało uznane przez ustawodawcę za stan, który nie może ulec zachwianiu na skutek poniesienia ciężarów opłat i wydatków sądowych. Dlatego też, odmowa przyznania prawa pomocy w sytuacji, w jakiej znajduje się wnioskodawczyni mogłaby zatamować skontrolowanie przez sąd zaskarżonej decyzji Wojewody. Orzeczenie odmowne, wobec ustalonych w toku postępowania wyjaśniającego okoliczności, stanowiłoby naruszenie ustawowych przesłanek przyznania prawa pomocy (art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a.). Z wyżej przedstawionych względów orzeczono o przyznaniu I. P. prawa pomocy w części w oparciu o art. 246 § 1 pkt 2 oraz art. 258 § 2 pkt 7 p.p.s.a.