II SA/Rz 319/10

Dnia 26 maja 2010 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Małgorzata Wolska po rozpoznaniu w dniu 26 maja 2010 roku w Rzeszowie na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A. L., R. L., J. Dz., M. R.-V., M. C., M. L.-S. T. Dz. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] grudnia 2009 roku, nr [...] w przedmiocie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego – postanawia – odrzucić skargę S. B., M. R.-V., M. C. W dniu 1 kwietnia 2010 roku do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie wpłynęła skarga A. L., R. L., J. Dz., M. R.-V., M. C., M. L.-S. T. Dz. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] grudnia 2009 roku, nr [...] w przedmiocie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego. Zarządzeniem z dnia 1 kwietnia 2010 roku Przewodniczący Wydziału II Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie wezwał M. C. do usunięcia braków formalnych skargi poprzez jej podpisanie, natomiast zarządzeniem z dnia 12 kwietnia 2010 wezwał wszystkich skarżących do opłacenia skargi poprzez uiszczenie wpisu sądowego w kwocie 500 złotych. Do wezwań dołączono stosowne pouczenie, iż konsekwencją ich niewykonania w terminie 7 dni licząc od doręczenia, będzie odrzucenie skargi. Zarządzenie doręczono wszystkim skarżącym w dniu 14 kwietnia 2010 roku – k. 25 akt sądowych. Mimo upływu zakreślonego M. C. nie podpisał skargi, a S. B. oraz M. R.-V. nie uiścili wpisu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje: Wniesienie skargi do sądu administracyjnego nierozerwalnie łączy się z żądaniem oceny legalności działania bądź bezczynności administracji publicznej. Do wszczęcia tego postępowania niezbędne jest skuteczne wniesienie skargi, a więc wniesienie skargi spełniającej określone w ustawie warunki formalne, bez których nadanie jej właściwego biegu nie jest możliwe. Stosownie do treści art. 46 § 1 pkt 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2002 r. Nr 153 poz. 1270 ze zm.) dalej jako P.p.s.a. każde pismo strony – w tym skarga - powinno zawierać podpis strony albo jej przedstawiciela ustawowego lub pełnomocnika. Jeżeli skarga, pomimo wezwania, nie zostanie podpisana Sąd, stosownie do treści art. 58 § 1 pkt 3 P.p.s.a., zobligowany jest ją odrzucić. Przekładając powyższe na realia ukształtowane okolicznościami niniejszej sprawy należy stwierdzić, iż skarżący M. C., mimo prawidłowego doręczenia wezwania, nie usunął braku formalnego skargi, tj. nie złożył pod nią podpisu. Samodzielną podstawą odrzucenia skargi w stosunku do S. B. oraz M. R.-V. jest natomiast nieuiszczenie przez nich wpisu od skargi. Zgodnie bowiem z treścią art. 220 § 3 P.p.s.a. Sąd odrzuca skargę, od której pomimo wezwania nie uiszczono wpisu. Skarżący mimo wskazania o uzupełnienie jakich braków się ich wzywa oraz pouczeniu o konsekwencjach grożących w razie nie wykonania wezwania, nie uczynili mu zadość. W tym stanie rzeczy Sąd, na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 i art. 220 § 3 w zw. z art. 58 § 3 P.p.s.a. odrzucił skargę S. B., M. R.-V. oraz M. C.