II SA/Rz 319/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący WSA Zbigniew Czarnik Sędziowie NSA Maria Piórkowska NSA Małgorzata Wolska/spr./ Protokolant Sylwia Pacześniak po rozpoznaniu w Wydziale II Ogólnoadministracyjnym na rozprawie w dniu 26 maja 2011 r. sprawy ze skargi A. L., R. L., J. D. i T. D. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] grudnia 2009 r., nr [...] w przedmiocie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego -skargę oddala- II SA/Rz 319/10 UZASADNIENIE Decyzją z dnia [...] grudnia 2009 r. Nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2000 r., Nr 98, poz. 1071 ze zm.) utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta z dnia [...] sierpnia 2009 r., Nr [...] o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego dla inwestycji polegającej na: budowie odcinków sieci elektroenergetycznej 110 kV, przez działki nr 2, 3, 4, 5/2, 49, 50, 51/1, 51/2, 52, 53, 54, 55, 56, 178, 176, 177, 179, 180, 181, (obręb B. W. – gm. M.), nr 1833, 1678, 1676/5, 1659/1, 1658/3, 1840/7, 1658/6, 1659/2, 1210/1, 1657/1, 1655, 1834/1, 1835, 1514, 1521, 1508, 1509, 1757, 1501, 1502, 1503 (obr. 6 – W.– M.), położone w terenach nie posiadających obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Z uzasadnienia decyzji i akt administracyjnych wynika, że postępowanie w sprawie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego toczyło się na wniosek Spółki A z/s w R. z dnia [...] lipca 2005r. Pierwsza decyzja organu I instancji odmawiająca ustalenia lokalizacji celu publicznego dla ww. przedsięwzięcia zapadła [...] lipca 2006r., ale na skutek złożonego odwołania, Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia [...] października 2006r., nr [...] uchyliło ją w całości i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia, wskazując, na naruszenie przepisów prawa tj. art. 52, art. 53 ust. 1-5, art. 56 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2003r. Nr 80, poz. 717 ze zm.) – zwanej dalej upzp, brak w aktach sprawy wypisu z KRS dotyczącego wnioskodawcy oraz brak adnotacji o miejscu i okresie udostępnienia do publicznego wglądu dla zainteresowanych zawiadomienia o wszczęciu postępowania i wydanych w toku postępowania postanowieniach i decyzji. Decyzją z dnia [...] sierpnia 2009 r., Nr [...] Prezydent Miasta ustalił lokalizację inwestycji celu publicznego dla inwestycji polegającej na: budowie odcinków sieci elektroenergetycznej 110 kV, przez działki nr 2, 3, 4, 5/2, 49, 50, 51/1, 51/2, 52, 53, 54, 55, 56, 178, 176, 177, 179, 180, 181, (obręb B.W. – gm. M.), nr 1833, 1678, 1676/5, 1659/1, 1658/3, 1840/7, 1658/6, 1659/2, 1210/1, 1657/1, 1655, 1834/1, 1835, 1514, 1521, 1508, 1509, 1757, 1501, 1502, 1503 (obr. 6 – W. – M.), położone w terenach nie posiadających obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. W uzasadnieniu organ wyjaśnił, że ze względu na fakt, że część przedmiotowej inwestycji zlokalizowana jest na terenie Gminy Miasta M., a część na terenie Miasta M. i stwierdzeniu przez SKO, że organem właściwym jest Prezydent Miasta, zawarte zostało porozumienie pomiędzy Prezydentem Miasta a Wójtem Gminy M. Planowana inwestycja zlokalizowana jest na terenach, które nie posiadają obowiązujących miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego. Mając na uwadze treść art. 53 ust. 3 i 4 upzp, dokonano analizy warunków i zasad zagospodarowania terenu i jego zabudowy oraz dokonano uzgodnień z właściwymi organami tj. Starostą Powiatu M. i Dyrektorem Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w K.. Organ wskazał, że w toku postępowania tj. w dniu [...] maja 2007r. spółka A w R. przedłożył zmienioną koncepcję przebiegu odcinków linii energetycznych 110 kV relacji M. B. – M. [...] i P. – M. [...], między słupami nr 35 a 41 i 88/I a 94/I. Wobec powyższego przygotowano nowy projekt decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego, który uzgodniony został z właściwymi organami. Uchwałą Rady Miejskiej w M. Nr [...] z dnia [...] listopada 2008r. uchwalony został miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego dla terenów w rejonie ul. [...] w M., obejmującym m. in. działki nr 13361/3 i 2922 (obr. Osiedle – M.) i nr 18/5, 51/1, 50/5, 49/1, 48/1, 47/1, 44/3 (obr. 5-[...]-M). Plan ten wszedł w życie z dniem [...] stycznia 2009r. W związku z tym, że przedmiotowe postępowanie w części dotyczącej odcinka przebiegającego przez ww. działki, stało się bezprzedmiotowe, Prezydent Miasta decyzją z dnia [...] stycznia 2009r. znak: [...] umorzył postępowanie w części dotyczącej przebiegu planowanego odcinka sieci elektroenergetycznej 110 kV przez działki 13361/3 i 2922 (obr. Osiedle – M.) i nr 18/5, 51/1, 50/5, 49/1, 48/1, 47/1, 44/3 (obr. 5-[...]-M.). Organ wskazał, że w dniu [...] maja 2009 r. wpłynęło pismo informujące, że w wyniku przekształceń własnościowych aktualnym wnioskodawcą i inwestorem planowanej inwestycji jest spółka B. Dlatego też opracowany został nowy projekt decyzji, uwzględniający powyższe zmiany. W dalszej części uzasadnienia wyjaśniono, że budowa odcinków linii energetycznych 110 kv nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne, gdyż w przeważającej mierze inwestycja realizowana będzie na terenie miasta M., w pozostałej części powierzchnia do ewentualnego wyłączenia z produkcji rolnej jest mniejsza niż 0,5 ha. Zasadnym jest wydanie decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego, albowiem planowane przedsięwzięcie nie narusza przepisów odrębnych, nie narusza ustaleń Studium i Kierunków Zagospodarowania Przestrzennego Gminy M. i Gminy Miejskiej M. i jest zgodna z przyjętymi założeniami do planu zaopatrzenia w ciepło, energię elektryczną i paliwa gazowe na terenie Gminy Miejskiej M., uchwałą Rady Miejskiej w M. z dnia [...]12.2001r. Nr [...]. Projekt decyzji został sporządzony przez uprawnioną osobę zgodnie z wymogami ustawy. Organ dodał, że zgłoszone w toku postępowania protesty przeciwko budowie przedmiotowej sieci nie mogą skutkować wydaniem decyzji odmownej. Od decyzji tej odwołanie złożyli (w jednym piśmie) T. D., J. D., A. L., S. B., M. R.-V., M. L. – S., M. C.,(brak podpisu), a ponadto R. L., wnosząc o jej uchylenie i wydanie nowej decyzji uwzględniającej zmianę przebiegu linii elektroenergetycznej, której przebieg nie powodowałby ograniczeń praw własności właścicieli gruntów w imię interesu publicznego. Zarzucono, że decyzja o ustaleniu lokalizacji celu publicznego z dnia [...] sierpnia 2009r. nie została doręczona R. L., właścicielowi działek nr 1514 i 1508, przez które planowany jest przebieg linii 110 kV. Nadto przebieg linii wyznaczony został bez zachowania minimalnych wymaganych prawem odległości od istniejących budynków mieszkalnych, od sieci wodociągowej, od sieci gazowej i od rowu melioracyjnego. Nie zachowano wymaganej odległości od zabudowy mieszkaniowej i nie spełniono warunków określonych w PN-75/E-05100, PN-EN 50341 oraz PN-EN-50423 (rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 7.04.2004r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie /Dz.U. z 2004r. nr 109, poz. 1156/). Przebieg projektowanej linii w bezpośrednim sąsiedztwie istniejących budynków mieszkalnych, stanowi zagrożenie dla zdrowia i życia mieszkających w nich osób. Stanowi również zagrożenie dla środowiska. O wadliwości decyzji świadczy fakt, że od 1983r. w sprawie wydano 23 decyzje, 7 wyroków sądowych, 10 postanowień, decyzji i orzeczeń. Powyższe wskazuje, że argumenty odwołujących były uznawane przez sądy i inne organy, a tym samym ich odwołanie jest zasadne. Podali, że od budynków S. B. przewody przebiegają w odległości 3,6m i 5,4m, a mimo to wyżej wymieniona "została wyeliminowana ze sporu i nie jest stroną, bowiem przewody zostały już zawieszone". Po rozpoznaniu powyższego odwołania Samorządowe Kolegium Odwoławcze , powołaną na wstępie decyzją z dnia [...] stycznia 2011 r., nr SKO [...] utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. Uzasadniając decyzję Kolegium obszernie przedstawiło dotychczasowy przebieg postępowania. Organ wskazał, że w myśl art. 50 ust. 1 upzp lokalizacja inwestycji celu publicznego, w przypadku braku planu miejscowego, następuje w drodze decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. Kolegium nie podzieliło stanowiska organu I instancji odnośnie powołania, w pouczeniu decyzji, art. 153 ust. 1 ustawy z dnia 3.10.2008r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz ocenach oddziaływania na środowisko /Dz.U. z 2008r. Nr 199, poz. 1227/ - zwana dalej ustawą z dnia 3.10.2008r., odnośnie konieczności przedłożenia decyzji o środowiskowych uwarunkowania przed wystąpieniem o pozwolenie na budowę. Dotychczas nie było prowadzone żadne postępowanie zmierzające do oceny oddziaływania inwestycji na środowisko, co nie budziło by wątpliwości, gdyby decyzja została wydana przed 15 listopada 2008r. (dzień wejścia w życie ustawy z dnia 3.10.2008r.) Powołując się na treść art. 59 tej ustawy wskazano na obowiązek sporządzenia raportu o oddziaływaniu planowanego przedsięwzięcia na środowisko i obowiązek uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla zamierzonej do realizacji inwestycji. Przedmiotowa sprawa została wszczęta i toczyła się na podstawie przepisów ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, a przepisy ustawy prawo ochrony środowiska nie miały do niej zastosowania. Ta ostatnia ustawa nie wymagała przeprowadzenia postępowania w sprawie oceny oddziaływania inwestycji na środowisko na etapie ustalania warunków zabudowy (wymagała tego dopiero na etapie pozwolenia na budowę). Dlatego też do tej pory nie toczyło się żadne postępowanie na podstawie przepisów ustawy Prawo ochrony środowiska, stąd nie podzielono poglądu organu I instancji "w zakresie art. 153". Obecna regulacja w art.72 ust. 1 pkt 3 oraz w art. 71 ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 3.10.2008r. nakłada obowiązek uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach przed wydaniem decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu wydanej na podstawie przepisów upzp. Podniesiono jednakże, że w przedmiotowa sprawa dotyczy wniosku z dnia [...].07.2005r., który uzupełniony został [...].02.2007r., a z datą [...].06.2007r. przygotowany został projekt decyzji, poddany dalszej procedurze. Także obowiązujący do 15.11.2008r. art. 46 ust. 4 ustawy Prawo ochrony środowiska, nie nakładał obowiązku przeprowadzenia postępowania w zakresie oceny oddziaływania na środowisko przed wystąpieniem z wnioskiem o wydanie decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, przez którą należy rozumieć także decyzję o lokalizacji inwestycji celu publicznego, a dopiero przed uzyskaniem pozwolenia na budowę. W dalszej części Kolegium, prowadząc rozważania czy w toku postępowania uzgadniającego projekt decyzji organ I instancji winien był prowadzić sprawę według przepisów obowiązujących przed 15.11.2008r. czy też winien był wezwać wnioskodawcę do dostarczenia ostatecznej decyzji wymaganej art. 72 ust. 1 pkt 3 ustawy z 3.10.2008r., oraz w jaki sposób winien był to uczynić, wskazało, że skoro do dnia 15 listopada 2008r. inwestor nie miał obowiązku uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach przed wystąpieniem z wnioskiem o ustalenie lokalizacji inwestycji, jak również w dniu złożenia wniosku o wydanie decyzji lokalizacyjnej nie miał obowiązku dołączenia powyższej decyzji, to obowiązku tego nie można by było na niego nakładać w toku obecnie prowadzonego postępowania. Powołując się na wyrok WSA w Białymstoku z dnia 26.11.2009r., sygn. II SA/Bk 401/09 Kolegium stanęło na stanowisku o utrzymaniu w mocy rozstrzygnięcia organu I instancji, pozostawiając rozstrzygnięcie zagadnień z zakresu ochrony środowiska w postępowaniu odrębnym, w tym dostarczenia decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody, przed wydaniem decyzji zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę. Wskazano, że w toku prowadzonego, przed wydaniem decyzji środowiskowej, postępowania wyjaśnione zostaną zagadnienia dotyczące wpływu inwestycji na środowisko, bezpieczeństwo ludzi, w tym przytoczone w odwołaniu, a na organie architektoniczno-budowlanym ciążyć będzie obowiązek wyegzekwowania wszystkich warunków określonych zaskarżoną decyzją, w tym obowiązku dostarczenia decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Odnosząc się do zarzutów odwołania, organ II instancji stwierdził, że nie mają one wpływu na rozstrzygnięcie sprawy. Organ związany jest wnioskiem i stosownie do art. 56 upzp nie może odmówić ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego, jeżeli zamierzenie jest zgodne z przepisami odrębnymi. Taka sytuacja zaistniała w przedmiotowej sprawie, poprzez wykonanie na, określonym załącznikiem graficznym do decyzji, odcinku inwestycji jako jednej linii dwutorowej, co spowodowało oddalenie linii od budynków i innych obiektów znajdujących się na trasie jak: sieci wodociągowej, sieci gazowej i rowu melioracyjnego (rowu T. M.). Skargę na tę decyzję wnieśli A. L., R. L., T. D., J. D., S. B., M. R.-V., M. L. – S., M. C. (brak podpisu), domagając się jej uchylenia jako niezgodnej z prawem. W jej uzasadnieniu podtrzymali w całości zarzuty zawarte w odwołaniu, dodatkowo wskazując, że nie przeprowadzono oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko dla planowanej inwestycji (art. 59 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 63ust. 1 ustawy z dnia 3.10.2008r.), przebieg planowanej linii wyznaczony został bez zachowania wymaganych prawem minimalnych odległości od istniejących budynków i sieci wodociągowej, gazowej i rowu melioracyjnego. Inwestycja stwarza niebezpieczeństwo i pogarsza warunki zdrowotne zamieszkałych w jej sąsiedztwie ludzi, a pole elektromagnetyczne jest zagrożeniem dla ludzi posiadających zastawkę i rozrusznik serca. Nie odniesiono się do zarzutu dotyczącego przebiegu linii elektroenergetycznej w odległości 3,6m i 5,6m od budynków S.B.. Nadto zmienne pole elektromagnetyczne powoduje zagrożenie pożarowe, a sama budowa linii napowietrznej 110 kV może pogorszyć stan środowiska. Wskazano, że przewlekłość prowadzonego od 1983r. postępowania spowodowana jest winą inwestora, który "forsuje" tę samą lokalizację. W obecnie projektowanej lokalizacji nie jest fizycznie możliwe zachowanie stref ochronnych oddziaływania linii elektroenergetycznej. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie i podtrzymało w całości argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji. Z uwagi na nieuzupełnienie braków formalnych skargi, w zakreślonym terminie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie postanowieniem z dnia 26.05.2010 r., sygn. akt II SA/Rz 319/10 odrzucił skargę S. B. M. R.-V. i M. C., a postanowieniem z dnia 20.12.2010r., sygn. akt II SA/Rz 319/10 odrzucił skargę M. L. – S. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem legalności, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sądy administracyjne kierując się zatem kryterium legalności dokonują kontroli zaskarżonego aktu (tu decyzja) z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego. Zakres tej kontroli wyznacza z kolei art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) stanowiący, że Sąd orzeka w granicach sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Kryterium legalności umożliwia sądowi administracyjnemu wyeliminowanie z obrotu prawnego decyzji, jeżeli m.in. stwierdzi on naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do uznania postępowania administracyjnego lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 powyższej ustawy). W niniejszej sprawie brak jest podstaw do stwierdzenia takiego naruszenia prawa, w konsekwencji więc, zgodnie z art. 151 tej ustawy, skarga podlegała oddaleniu. Postępowanie administracyjne w sprawie niniejszej prowadzone było na podstawie ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. Nr 80, poz. 717 ze zm.), powoływanej w dalszej części uzasadnienia jako "ustawa". Zgodnie z art. 50 ust. 1 i art. 2 pkt 5 ustawy w związku z art. 6 pkt 2 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz.U. z 2006 r. Nr 261, poz. 2603 ze zm.) inwestycja celu publicznego w postaci budowy i utrzymywania przewodów i urządzeń służących do przesyłania energii elektrycznej, a także innych obiektów i urządzeń niezbędnych do korzystania z tych przewodów i urządzeń, lokalizowana jest na podstawie planu miejscowego, a w przypadku jego braku – w drodze decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. W rozpatrywanej sprawie obszar, na którym projektowana jest inwestycja sieci elektroenergetycznej, nie jest objęty miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, istnieje więc podstawa w art. 50 ust. 1 ustawy do wydania decyzji o ustaleniu projektowanej inwestycji, jako inwestycji celu publicznego. W myśl przepisu art. 52 ustawy ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego następuje na wniosek inwestora. Stosownie jednak do treści art. 56 tej ustawy nie można odmówić ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego, jeżeli zamierzenie inwestycyjne jest zgodne z przepisami odrębnymi. Decyzja o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego nie jest zatem decyzją uznaniową organu, lecz jej ustalenia są zależne od regulacji prawnych dotyczących projektowanego zamierzenia inwestycyjnego i obszaru, na którym takie zamierzenie ma być zlokalizowane. Decyzja taka stanowi więc prawnie określoną formę oceny dopuszczalności lokalizacji inwestycji w konkretnym miejscu, w świetle powszechnie obowiązującego prawa. Oznacza to, że Prezydent Miasta, rozpatrując wniosek spółki A w R. (po zmianie z dniem 26.05.2008 r. spółki B) o ustalenie lokalizacji odcinków sieci elektroenergetycznej na terenie nie posiadającym obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (obr. B.W. – gmina M., obr. 6 W. – M.), nie mógł odmówić ustalenia lokalizacji projektowanej inwestycji, gdy zlokalizowanie tej inwestycji w projektowanym miejscu jest zgodne z przepisami odrębnymi. Takiej niezgodności, zarówno organ I instancji, jak i Samorządowe Kolegium Odwoławcze, orzekające w drugiej instancji, nie wykazały, obligowało te organy do ustalenia lokalizacji dla przedmiotowej inwestycji. Również Sąd nie dostrzegł takiej niezgodności, która uzasadniałaby uchylenie zaskarżonej decyzji. Akta administracyjne nadesłane wraz z odpowiedzią na skargę wykazują spełnienie wymogów publicznego zawiadomienia o wszczęciu postępowania w sprawie wydania decyzji o lokalizacji projektowanej inwestycji celu publicznego przez organ I instancji, określonych w art. 53 ust. 1 ustawy. Do właścicieli nieruchomości, na których będą lokalizowane odcinki sieci elektroenergetycznej skierowane zostały zawiadomienia na piśmie ([...].06.2006 r.). Projekt decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego dla przedmiotowego zamierzenia inwestycyjnego z daty [...] czerwca 2007 r., został sporządzony przez osobę wpisaną na listę izby samorządu zawodowego urbanistów, tj. Okręgowej Izby Urbanistów w K. (pod Nr [...], co jest zgodne z art. 60 ust. 4 ustawy. Następnie, zgodnie z art. 53 ust. 4 ustawy Prezydent Miasta, wystąpił do właściwych organów o uzgodnienie powyższego projektu decyzji. Został on pozytywnie uzgodniony przez Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w K. (postanowienie z dnia [...]07.2007 r. [...] i Starostę Powiatu M. (postanowienie z dnia [...].07.2007 r., [...]), a o wydanych postanowieniach organu I instancji dokonał zawiadomienia, zgodnie z art. 53 ust. 1 ustawy, a więc w drodze obwieszczenia z dnia 17 lipca 2007 r. zamieszczonego na tablicy ogłoszeń Urzędu Gminy M., Urzędu Miasta w M. w dniach od 17 lipca 2007 r. do 1 sierpnia 2007 r. oraz w internecie (na stronie internetowej UM w M.) przez okres 14 dni. W/w postanowienie Starosty Powiatu M., wskutek wniesionych zażaleń przez właścicieli nieruchomości, zostało wyeliminowanie z obrotu prawnego i postanowienie tego organu dopiero z dnia [...] listopada 2008 r. ([...]) zostało utrzymane w mocy przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze, postanowieniem z dnia [...] lutego 2009 r. ([...]); o obu tych postanowieniach Prezydent Miasta dokonał zawiadomienia zgodnie z przedstawionymi wyżej regułami. Procedurze uzgodnieniowej prowadzonej przez organ I instancji przy wydawaniu decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego (art. 53 ust. 5 ustawy) nie można więc przypisać jakiejkolwiek wadliwości. Z ustaleń organu I instancji wynika przy tym, że teren projektowanej inwestycji nie wymaga zgody na zmianę przeznaczenia na cele nierolne (skoro inwestycja realizowana będzie na obszarze miasta, zaś w pozostałej części powierzchnia ewentualnego wyłączenia z produkcji rolnej jest mniejsza niż 0,5 ha). Zakres treści decyzji tego organu z dnia 17 sierpnia 2009 r. i jej załączników, potwierdzają, że jest ona – w świetle warunków wynikających z art. 54 oraz 50 ust. 4 ustawy – kompletna. Trzeba też zaznaczyć, że uwzględnia ona fakt, iż prowadzone postępowanie w części – w związku z wejściem w życie Miejscowego planu Zagospodarowania Przestrzennego w M. "Osiedle [...] – część północna", uchwalonego w dniu [...] listopada 2008 r. uchwałę Rady Miejskiej w M. Nr [...] – obejmującej m.in. działki nr 1361/3, 2922 (obr. Osiedle – M.) i nr 18/5, 51/1, 50/5, 49/1, 48/1, 47/1, 44/3 (obr. 5 [...] – M.) zostało umorzone. O wydaniu decyzji z dnia [...] sierpnia 2009 r. przez organ I instancji, obwieszczono na tablicach ogłoszeń Urzędu Gminy M. i Urzędu Miasta M. oraz na stronie internetowej Urzędu Miasta M., przez okres 14 dni, a także rozesłano decyzję do stron postępowania zawiadomianych na piśmie (m.in. właścicieli nieruchomości, na których będą realizowane odcinki sieci elektromagnetycznej), zachowując tym samym wymogi określone w art. 53 ust. 1 ustawy. W świetle powyższego zarówno zaskarżona decyzja, jak i poprzedzająca ją decyzja organu I instancji, nie naruszają przepisów ustawy, tj. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Zarzuty skargi, jakoby organy naruszyły przepisy ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz ocenach oddziaływania na środowisko (Dz.U. Nr 199, poz. 1227), należy uznać za nietrafne, jako nie znajdujące uzasadnionych podstaw prawnych. Otóż postępowanie administracyjne w niniejszej sprawie zostało wszczęte na podstawie przepisów ustawy zmienianej w art. 147 ustawy powołanej wyżej, tj. ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, a nie na podstawie ustawy – Prawo ochrony środowiska. W chwili składania wniosku przez inwestora o ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego nie było wówczas wymagane dołączenie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, zaś taki obowiązek został wprowadzony dopiero przepisami ustawy z dnia 3 października 2008 r. (z datą wejścia w życie od 15.11. 2008 r.), a zatem zmiana przepisów prawnych w tym zakresie nie mogła mieć wpływu na przebieg postępowania administracyjnego w sprawie wydania decyzji wymienionej we wniosku inwestora. Stąd też nie można przypisać organom naruszenia wskazanych w skardze art. 59 ust. 1 pkt. 2 w zw. z art. 63 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2010 r., skoro nie były one w tym postępowaniu stosowane. Sąd nie podziela również zarzutów skargi co do wpływu – negatywnego – projektowanej inwestycji na zdrowie ludzi i stan środowiska, jak również zastrzeżeń odnośnie przebiegu oraz rozwiązań technicznych projektowanej linii 110 kV. Kwestie te w szczególności wpływu inwestycji na zdrowie ludzi, na środowisko będą dopiero rozważane i oceniane w odrębnym postępowaniu, a więc ostatecznie przed zatwierdzeniem projektu budowlanego i udzieleniem pozwolenia na budowę. Nadmienić jedynie wypada, że z materiału zebranego w sprawie wynika w sposób wyraźny, iż zastąpienie na znacznym odcinku dwóch linii jednotorowych jedną linię dwutorową przy nieznacznej korekcie trasy linii, ograniczyło pas terenu zajętego przez projektowaną linię oraz zwiększyło odległość od istniejących zabudowań, sieci podziemnych i urządzeń nadziemnych. Mając powyższe na względzie i na podstawie art. 151 cytowanej ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzeczono jak w sentencji.