II SA/Rz 319/11

5 lipca 2011 r. POSTANOWIENIE Referendarza sądowego Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie referendarz sądowy Paweł Zaborniak po rozpoznaniu w dniu 5 lipca 2011 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku S.C., o przyznanie prawa pomocy poprzez ustanowienie adwokata, w sprawie ze skargi wyżej wymienionej, na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego, z dnia [...] lutego 2011 r., Nr [...], wydaną w przedmiocie zasiłku celowego, - postanawia – ustanowić adwokata. Sygn. II SA/Rz 319/11 Uzasadnienie Skarżąca S. C. w sprawie o sygn. II SA/Rz 319/11 zwróciła się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie (dalej WSA) o ustanowienie fachowego pełnomocnika wykonującego zawód adwokata. Sprawa, którą zainicjowała o sygn. II SA/Rz 319/11 została zakończona przed WSA na mocy wyroku z 26 maja 2011 r. o oddaleniu skargi na decyzję SKO w sprawie zasiłku celowego. Rozpoznana skarga dotyczy sprawy z zakresu pomocy społecznej. Żądanie strony zostało uzasadnione bardzo złą sytuacją majątkową i dochodową. Wnioskodawczyni wraz z dwoma córkami tworzy dwuosobowe gospodarstwo domowe. Rodzina utrzymuje się dochodów z alimentów – 700 zł oraz dochodów z zasiłku rodzinnego 180 zł. W uzasadnieniu wniosku stwierdzono, że w wyniku powodzi rodzina straciła dom. Wnioskodawczyni jest osobą bezrobotną. S. C. ma na utrzymaniu dwójkę małoletnich dzieci. Stwierdzono, co następuje: Strona skarżąca wykazała w wymaganym przez prawo procesowe stopniu zaistnienie warunków uzyskania prawa pomocy. Zdaniem rozpoznającego wniosek, zarówno wnioskodawczyni jak i Jej rodzina, nie posiada zasobów majątkowych, z których można byłoby pokryć wynagrodzenie adwokackie. Dochód wnioskodawczyni jest tak niski, że nie wystarczy do pełnego zaspokojenia niezbędnych potrzeb życiowych trzyosobowego gospodarstwa. Biorąc pod uwagę bieżący poziom cen za dobra i usługi podstawowe dla egzystencji osoby fizycznej, nie można mieć żadnych wątpliwości, że tak skromne zasoby nie pozwoliłyby stronie utrzymać poziom koniecznego utrzymania oraz opłacić fachowego pełnomocnika. Wydatki rodziny są z całą pewnością znaczne ze względu wiek małoletnich córek wnioskodawczyni. Ich utrzymanie wymaga przecież częstszego zakupu odzieży, przyborów szkolnych a także innych niezbędnych pomocy edukacyjnych. S. C. jest poza tym osobą bezrobotną, jedynym poważnym źródłem jej utrzymania są alimenty. W uzasadnieniu wniosku podkreślono, że z otrzymywanych kwot nie jest w stanie wykupić wszystkich przepisanych lekarstw. Ten opis potwierdza wywiad środowiskowy sporządzony przez pracownika socjalnego i znajdujący się w aktach administracyjnych sprawy. W oparciu o złożone oświadczenia, należy stwierdzić, iż rodzina C. żyje obecnie na granicy minimum socjalnego. Trudno dostrzec też realne szanse na poprawę aktualnej sytuacji rodzinnej. Te okoliczności wypełniają hipotezę art. 246 § 1 pkt 2 ustawy z 30.08.2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.). W myśl powołanego unormowania, przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym jest możliwe jeżeli strona wykaże, że poniesienie kosztów sądowych spowoduje uszczerbek na poziomie utrzymania wnioskodawcy oraz członków rodziny. Z tych względów orzeczono o przyznaniu prawa pomocy w oparciu o art. 246 § 1 pkt 2 i art. 258 § 2 pkt 7 P.p.s.a.