II SA/Rz 319/12

z dnia 17 maja 2012 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie: Przewodniczący - Sędzia WSA Zbigniew Czarnik po rozpoznaniu w dniu 17 maja 2012 r. w Rzeszowie na posiedzeniu niejawnym w sprawie ze skargi L.J. i A.J. na decyzję Wojewody [...] w [...] z dnia [...] stycznia 2012 r., nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę wniosku skarżących o wstrzymanie wykonania decyzji Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] listopada 2011 r. nr [...] /2011 w sprawie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę - p o s t a n a w i a - odmówić wstrzymania wykonania decyzji. Do skargi na decyzję Wojewody [...] w [...] z [...].01.2012 r., nr [...], którą utrzymano w mocy decyzje Prezydenta Miasta [...] z [...].11.2011 r. nr [...] /2011 w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę 6 budynków mieszkalnych jednorodzinnych w zabudowie szeregowej wraz z wewnętrzną instalacją gazową na działkach nr ewid. [...] /10 i [...] /11 w [...] przy ul. [...] skarżący L.J. i A.J. dołączyli wniosek o wstrzymanie wykonania skarżonej decyzji, który nie zawiera uzasadnienia (k.8). W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] nie odniósł się względem rozpoznawanego wniosku. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Wniosek nie zasługiwał na uwzględnienie. Wniesienie skargi nie wstrzymuje zasadniczo wykonania ostatecznej decyzji administracyjnej. Zgodnie jednak z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. Poz. 270 z 2012 r., dalej "p.p.s.a.") po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części decyzji, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Przepis ten znajduje zastosowanie do aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy. Konstrukcja prawna ochrony tymczasowej nakłada na wnioskodawcę obowiązek wykazania możliwości zaistnienia okoliczności określonych w powołanym przepisie, przy czym muszą być one wynikiem wykonania danej decyzji, a nie wynikać z innych zewnętrznych okoliczności niemających związku z takim wykonaniem. Rola Sądu sprowadza się zasadniczo do oceny wniosku i jego uzasadnienia, natomiast działanie z urzędu powinno być ograniczone do kwestii oczywistych, możliwych ogólnie do przewidzenia skutków. Nie jest bowiem rolą Sądu poszukiwanie za wnioskodawców przyczyn zgłoszonego wniosku i ustalanie we własnym zakresie, czy wykonanie decyzji może spowodować opisane wyżej skutki, lecz analiza na podstawie akt prawdopodobieństwa ich nastąpienia przed rozpoznaniem skargi. Stwierdzić należy, że skarżący nie uzasadnili zgłoszonego wniosku (k. 8). Z kolei zarzuty skargi (k.3-6) kierowane są zasadniczo przeciwko decyzji o warunkach zabudowy, podczas gdy przedmiotem postępowania uczyniono decyzję o pozwoleniu na budowę, a wnioskiem objęto decyzję w tym przedmiocie wydaną przez organ I instancji. Dlatego również w oparciu o uzasadnienie skargi nie można było ustalić skutków, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. Skarżący nie podają bowiem żadnych konkretnych możliwych do nastąpienia skutków mogących wyniknąć z wykonania decyzji o pozwoleniu na budowę. Zarzuty skargi uzasadniają natomiast bezpieczeństwem obecnych i ewentualnych mieszkańców przedmiotowego terenu oraz zmianami ustawowymi zmierzającymi do ograniczenia skutków ruchów masowych ziemi i przeciwdziałania ich wystąpieniu (uzasadnienie skargi, k.5-6). Podkreślenia wymaga, że Sąd rozpoznaje wniosek o wstrzymanie decyzji bez dokonywania kontroli wydanych w granicach sprawy aktów administracyjnych i prawdopodobieństwa uwzględnienia skargi, a jedynie w oparciu o zgłoszone żądanie i jego uzasadnienie. Tymczasem z akt sprawy nie wynika, aby wykonanie decyzji mogło przyczynić się do sprowokowania ruchów masowych ziemi, a przez to zagrozić nieruchomości wnioskodawców. Brak uzasadnienia wniosku uniemożliwia więc jego merytoryczną ocenę, która stwarzałby podstawę do jego uwzględnienia. Z tych względów, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji postanowienia.