II SA/Rz 319/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący NSA Jerzy Solarski Sędziowie NSA Stanisław Śliwa NSA Małgorzata Wolska /spr./ Protokolant st. sekr. sąd. Anna Mazurek - Ferenc po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 28 sierpnia 2012 r. sprawy ze skargi L. J. i A. J. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] stycznia 2012 r. nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę -skargę oddala- II SA/Rz 319/12 U Z A S A D N I E N I E Przedmiotem skargi L. J. i A. J. jest decyzja Wojewody z dnia [...] stycznia 2012 r. nr [...], którą utrzymano w mocy decyzję Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] listopada 2011 r. nr [...], znak [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia A Sp. z o.o. w K. pozwolenia na budowę sześciu budynków mieszkalnych jednorodzinnych w zabudowie szeregowej wraz z wewnętrzna instalacją gazową, na działkach nr ewid. 128/10 i 128/11 położonych przy ul. [...] w K. W podstawie prawnej decyzji organ powołał art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. oraz art. 5 ust. 1, art. 35 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane /Dz.U. z 2010 r. Nr 243, poz. 1623 ze zm./. Z uzasadnienia i alt administracyjnych sprawy wynika, iż A Sp. z o.o. w K. wystąpiło z wnioskiem o wydanie pozwolenia na budowę. Po jego rozpatrzeniu decyzją z dnia [...] lipca 2011 r. nr [...], znak [...] Prezydent Miasta [...] zatwierdził projekt budowlany i udzielił inwestorowi pozwolenia na budowę. Wskutek rozpoznania odwołania L. i A. J. decyzją z dnia [...] września 2011 r. nr [...] Wojewoda [...] uchylił zaskarżoną decyzję, przekazując sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. W ponownie prowadzonym postępowaniu postanowieniem z dnia [...] września 2011 r. Prezydent Miasta [...] zobowiązał inwestora do uzupełnienia braków wniosku, ustalił również następców prawnych E. P. Następnie decyzją z dnia [...] listopada 2011 r., nr [...] (znak: [...]) zatwierdził projekt budowlany i udzielił A Sp. z o.o. z/s w K. pozwolenie na budowę 6 (sześciu) budynków mieszkalnych jednorodzinnych kategorii obiektu I w zabudowie szeregowej wraz wewnętrzną instalacją gazową, na działkach nr ewid. 128/10 i 128/11 w K.. Prezydent Miasta [...] zobowiązał inwestora, aby roboty budowlane prowadzono zgodnie z opinią Zespołu Uzgadniania Dokumentacji Projektowej dla Miasta [...] z dnia [...] października 2011 r. nr [...], warunkami uzgodnienia B S.A. Oddział w T. z dnia [...] lutego 2011 r. nr [...], wnioskami i zaleceniami dokumentacji geotechnicznych, przebudowę urządzeń elektroenergetycznych kolidujących z inwestycją zgodnie z warunkami C S.A Oddział [...] Rejon Dystrybucji [...] z dnia [...]lutego 2011 r. nr [...]. Obszar oddziaływania obiektów określono jako obejmujący działki nr 128/10, 128/11, 28, 140, 129, 130, 131/1, 3350, 133, 134, obręb [...]. W motywach decyzji wyjaśniono z kolei, że przeprowadzonym obecnie postępowaniu zawiadomiono spadkobierców E. P., zobowiązano też inwestora do doprowadzenia projektu budowlanego do zgodności z ustaleniami decyzji o warunkach zabudowy. Mając na względzie treść art. 35 ust. 1 oraz art. 32 ust. 4 P.b. organ I instancji stwierdził, że wniosek o pozwolenie na budowę złożono w okresie ważności decyzji o warunkach zabudowy wraz z oświadczeniem o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Projekt budowlany przygotowany przez uprawnione osoby jest zgodny z ustaleniami decyzji Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] listopada 2007 r., nr [...] o warunkach zabudowy. Również projekt zagospodarowania terenu jest zgodny z obowiązującymi przepisami, w tym techniczno-budowlanymi. Jest on komplety, zawiera niezbędne uzgodnienia oraz informacje dotyczącą bezpieczeństwa i higieny pracy. Odwołanie od powyższej decyzji złożyli L. i A. J., wnosząc o jej uchylenie i ponowne przeanalizowanie merytorycznych i formalno-prawnych przesłanek jej wydania. Po jego rozpatrzeniu opisaną na wstępie decyzją z dnia [...] stycznia 2012 r. Wojewoda, utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy uznając, że jest ona zgodna z przepisami prawa. W ocenie organu odwoławczego organ I instancji zgodnie z art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego określił obszar oddziaływania obiektu i ustalił krąg stron postępowania, w tym spadkobierców E. P., zapewniając wszystkim stronom udział w postępowaniu. Uzupełniono również braki projektu budowlanego. Przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę organ I instancji na podstawie art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego dokonał sprawdzenia projektu budowlanego w zakresie zgodności z ustaleniami ostatecznej decyzji o warunkach zabudowy, projektu zagospodarowania działek z przepisami, w tym techniczno - budowlanymi, kompletności projektu budowlanego i posiadania wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń oraz informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, a także zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7 Prawa budowlanego osób opracowujących projekt. Wobec spełnienia wszystkich wymogów z art. 35 ust. 1 oraz art. 32 ust. 4 Prawa budowlanego brak było przesłanek do odmowy wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. Wojewoda podkreślił, że budynki na działkach nr 128/10 i 128/11 zaplanowano w odległości wynoszącej ok. 11,80 m od granicy z działką odwołujących się nr 133 zabudowaną budynkiem mieszkalnym w zabudowie bliźniaczej, co jest zgodne z przepisami § 12 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 75, poz. 690 ze zm.), ponieważ minimalna odległość wynosi 4m. Projekt spełnia również wymagania przepisów § 13, § 60 i § 271 - 273 w/w rozporządzenia. W ocenie organu planowana inwestycja nie narusza uzasadnionych interesów osób trzecich, w tym odwołujących się stron. W odniesieniu do zarzutów odwołania Wojewoda stwierdził, że teren inwestycji nie jest położony na terenach osuwiskowych, a budowa projektowanej zabudowy jednorodzinnej nie będzie zagrażać stabilności stoku w obrębie działki i jej sąsiedztwa, pod warunkiem wykonania zalecanych prac odwadniających, co potwierdza zalegająca w aktach dokumentacja geotechniczna. Teren inwestycji nie został objęty uchwałą Nr [...] Rady Miasta [...] z [...].10.2010 r. w sprawie wyznaczenia obszarów, na których nastąpiło zniszczenie lub uszkodzenie obiektów budowlanych w wyniku osunięcia ziemi oraz warunków, na których może odbywać się odbudowa obiektów budowlanych dotyczyła terenu inwestycji lub obszarów przyległych. Uchwałą tą zostały objęte tereny położone w odległości nie bliższej jak około 50 - 60 m od granic terenu inwestycji - zgodnie z treścią pkt 4 załącznika do uchwały. Inwestor składając wniosek dysponował ostateczna decyzją Prezydenta Miasta [...] o warunkach zabudowy. W ocenie organu odwoławczego nie zaistniały żadne okoliczności uzasadniające odmowę udzielenia pozwolenia na budowę. W skardze złożonej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie L. i A. J. wnieśli o przeanalizowanie przesłanek wydania decyzji w sprawie zatwierdzenia projektu budowlanego i wydania pozwolenia na budowę oraz uchylenie tej decyzji w całości. Podtrzymali argumenty zawarte w składanych w toku postępowania odwołaniach. Zwrócili uwagę, że teren na którym planowana jest inwestycja to teren na którym występuje zagrożenie osuwiskowe. Organ wydał zatem decyzję, na podstawie nieaktualnej i merytorycznie nieuzgodnionej decyzji o warunkach zabudowy. Wskazali także na dwie odmienne opinie geologiczne sporządzone przez Państwowy Instytut Geologiczny – Państwowy Instytut Badawczy Oddział [...] w K. oraz Usługowy Zakład Fizjografii i Geologii Inżynierskiej w R. Druga z tych opinii, w ocenie skarżących nie jest bezstronna, bowiem wydana została na zlecenie inwestora. Wskazali na realne zagrożenie płynące ze strony okresowo aktywnej strefy osuwiskowej. Postanowieniem z dnia 14 maja 2012 r., sygn. akt II SA/Rz 319/12 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie odmówił wstrzymania wykonania decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, a kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.). W związku z tym, aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź przepisu prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania administracyjnego, albo też przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a – c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, t.j. Dz.U. z 2012 r., poz. 270), powoływanej dalej jako "P.p.s.a.". Uwzględnienie skargi następuje również w przypadku stwierdzenia, że zaskarżony akt jest dotknięty jedną z wad wymienionych w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach (art. 145 § 1 pkt 2 P.p.s.a.). Wyjaśnić również należy, że sąd rozpoznający skargę na akt administracyjny (tu decyzja) dokonuje jego oceny mając na uwadze stan prawny obowiązujący w dniu podjęcia aktu (wydania decyzji), jak i stan sprawy istniejący na ten dzień, a wynikający z akt administracyjnych (art. 133 § 1 P.p.s.a.). Stosownie zaś do art. 134 § 1 P.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawa prawną. Może zatem uwzględnić skargę także z takich przyczyn, które w ogóle nie zostały w niej podniesione, jak również ma prawo uwzględnić jedynie w części wnioski skargi. Dokonując kontroli zaskarżonej decyzji w omówionym zakresie, tj. wynikającym z powołanych wyżej ustaw, Sąd nie stwierdził naruszenia prawa, w konsekwencji więc, zgodnie z art. 151 P.p.s.a., skarga podlegała oddaleniu. Postępowanie administracyjne w sprawie niniejszej prowadzone było na podstawie ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (Dz.U. z 2010 r., Nr 243, poz. 1623 ze zm.), powoływanej w dalszej części uzasadnienia jako "ustawa". Niniejsza sprawa dotyczy oceny legalności skarżonej decyzji, utrzymującej w mocy decyzję Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] listopada 2011 r. wydanej w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia A Spółka z o.o. w K. pozwolenia na budowę sześciu budynków mieszkalnych jednorodzinnych w zabudowie szeregowej wraz z wewnętrzną instalacją gazową, na działkach nr 128/10 i 128/11 położonych przy ul. [...] w K. Z ustaleń organów obu instancji, znajdujących wsparcie w materiale zebranym w sprawie wynika, że m.in. działka nr 133 stanowiąca własność skarżących znajduje się w obszarze oddziaływania projektowanych budynków na w/w działkach przy ul. [...] w K. Stąd też skarżący posiadają w przedmiotowym postępowaniu status strony w rozumieniu art. 28 ust. 2 ustawy. Po myśli art. 32 ust. 4 ustawy pozwolenie na budowę może być wydane wyłącznie temu, kto złożył wniosek w okresie ważności decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli jest ona wymagana zgodnie z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym i złoży oświadczenie pod rygorem odpowiedzialności karnej, o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Z przepisu art. 33 ust. 2 ustawy wynika, że do wniosku o pozwolenie na budowę należy dołączyć cztery egzemplarze projektu budowlanego wraz z opiniami, uzgodnieniami, pozwoleniami i innymi dokumentami wymaganymi przepisami szczególnymi oraz zaświadczeniem, o którym mowa w art. 12 ust. 7, aktualnym na dzień opracowania projektu, a także oświadczenie i decyzję wymienione w cyt. wyżej art. 32 ust. 4 ustawy (pkt 1 – 3). Nie jest kwestyjne, że w okresie ważności decyzji Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] listopada 2007 r. ([...]) o warunkach zabudowy inwestor złożył wymagane prawem dokumenty, przy czym cztery egzemplarze poprawionego projektu budowlanego złożył w dniu [...] października 2011 r. – spełniając tym samym obowiązek określony postanowieniem z dnia [...] września 2011 r. ([...]) – w toku ponownie przeprowadzanego postępowania. Pismem z dnia [...] listopada 2011 r., jak wynika z akt sprawy, strony postępowania (a więc m.in. skarżący) zawiadomione zostały ponownie o możliwości zapoznania się z zebranym w sprawie materiałem dowodowym, co świadczy o przestrzeganiu przez organ zasady określonej w art. 10 K.p.a., tj. zasady czynnego udziału wyrażającej się w obowiązku zapewnienia stronom w postępowaniu administracyjnym udziału w tym postępowaniu. Stosownie do przepisu art. 35 ust. 1 ustawy przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę organ administracji architektoniczno – budowlanej dokonał sprawdzeń w zakresie określonym w tym przepisie, stwierdzając następnie w szczególności, że projekt budowlany jest zgodny z ustaleniami decyzji Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] listopada 2007 r. ([...]) o warunkach zabudowy i został sporządzony przez osoby posiadające wymagane uprawnienia i legitymujące się aktualnym na dzień opracowania projektu zaświadczeniem, o którym mowa w art. 12 ust. 7 (a którzy dołączyli oświadczenie o wykonaniu projektu budowlanego zgodnie z obowiązującymi przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej), projekt zagospodarowania terenu jest zgodny z obowiązującymi przepisami, w tym techniczno – budowlanymi, projekt budowlany jest kompletny, zawiera niezbędne uzgodnienia oraz informacje dotyczące bezpieczeństwa i ochrony zdrowia. W takiej sytuacji, tj. wobec spełnienia wymagań określonych w art. 35 ust. 1 oraz art. 32 ust. 4 ustawy, organ ten nie mógł odmówić inwestorowi wydania decyzji o pozwoleniu na budowę (art. 35 ust. 4 ustawy). Trzeba też wskazać, że zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 9 ustawy obiekt wraz ze związanymi z nim urządzeniami budowlanymi należy projektować i budować w sposób określony w przepisach, w tym techniczno – budowlanych, zapewniając poszanowanie występujących w obszarze oddziaływania obiektu, uzasadnionych interesów osób trzecich, w tym zapewnienie dostępu do drogi publicznej. Projekt zagospodarowania działek inwestora (nr 128/10 i 128/11) wykazuje, że projektowane budynki mieszkalne jednorodzinne w zabudowie szeregowej usytuowane zostały w odległości od granicy z działką nr 133 zabudowaną budynkiem mieszkalnym w zabudowie bliźniaczej (stanowiącą własność skarżących) wynoszącej ok. 11,80 m. Tym samym więc zgodnie z wymogami określonymi postanowieniami rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. Nr 75, poz. 690 ze zm.), bowiem w przypadku budynku zwróconego ścianą z otworami okiennymi lub drzwiowymi w stronę granicy z sąsiednią działką budowlaną odległość nie może być mniejsza niż 4 m (§ 12 ust. 1). Skoro przy sytuowaniu projektowanych budynków mieszkalnych jednorodzinnych w zabudowie szeregowej respektowane były normy techniczno – budowlane, to w rezultacie nie może być mowy o naruszeniu uzasadnionych interesów osób trzecich. Taki właśnie pogląd prezentowany jest konsekwentnie w orzecznictwie sądowoadministracyjnym. Sąd nie podziela zarzutów skargi, iż decyzja w sprawie zatwierdzenia projektu budowlanego i wydania pozwolenia na budowę przedmiotowych budynków mieszkalnych została wydana na podstawie "nieaktualnej i merytorycznie nieuzgodnionej" decyzji o warunkach zabudowy. Akcentowano przy tym, że na terenie inwestycji występuje zagrożenie ze strony "okresowo aktywnej" strefy osuwiskowej. Jak wcześniej wyjaśniono inwestor do wniosku o wydanie pozwolenia na budowę dołączył decyzję ostateczną o warunkach zabudowy i była ona wiążąca dla organu administracji architektoniczno – budowlanej właściwego w sprawach pozwoleń na budowę (art. 55 w zw. z art. 64 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym); do chwili wydania zaskarżonej decyzji decyzja ta nie została w żadnym trybie wzruszona. Kwestia zagrożenia osuwiskowego podnoszona była przez skarżących w postępowaniu przed organami administracji obu instancji, była – jak wynika z lektury materiału zebranego w sprawie niniejszej - przez te organy analizowana i oceniana, przy skorzystaniu również z dodatkowych wyjaśnień mgr E. N. Usługowy Zakład Fizjografii i Geologii Inżynierskiej w R., legitymującego się m.in. uprawnieniami do sporządzenia projektów (programów) badań i dokumentacji geologicznych w zakresie ustalania przydatności gruntów dla budownictwa oraz sprawowania geologicznego nadzoru nad robotami związanymi z badaniami prowadzonymi dla sporządzania tych dokumentacji (kserokopia decyzji [...] w aktach sprawy). Organy orzekające w sprawie niniejszej szczegółowo odnosiły się do tej kwestii (np. pismo z dnia [...].07.2011 r., [...] organu I instancji), zaś stanowisko i argumentacja zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, znajdując wsparcie w materiale zebranym w sprawie, zasługuje na akceptację Sądu. Zaakcentować jedynie należy, że wbrew wywodom skargi powoływana w niej uchwała Rady Miasta [...] z dnia [...] października 2010 r., Nr [...] obejmuje tereny położone w odległości nie bliższej jak ok. 50 – 60m od granic terenu inwestycji (pkt 4 zał. do uchwały), więc nie dotyczy terenu inwestycji i przyległych. Stąd też nie może stanowić dowodu wspierającego pogląd skarżących, jakoby na terenie inwestycji i przyległych (w tym ich działce nr 133) występowało zagrożenie "osuwiskowe", a w konsekwencji przesłanka do wzruszenia zaskarżonej decyzji. Kwestionowanie nadto w skardze opinii sporządzonej przez Usługowy Zakład Fizjografii i Geologii Inżynierskiej mgr. E. N. (dokumentacji geologicznej) – nie jest bezstronna, gdyż została sporządzona na zlecenie inwestora – nie mogło odnieść spodziewanego przez skarżących skutku. W żaden sposób nie została ona przez nich podważona, w szczególności poprzez przedstawienie kolejnej opinii ("kontrdowodu"), zaś zawarty w skardze wniosek o ponowne przeprowadzenie badań i wydanie opinii przez "inny niezależny podmiot" nie mógł zostać przez Sąd uwzględniony, gdyż przepisy ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie przewidują takiej możliwości. Z tych przyczyn, na podstawie art. 151 P.p.s.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie skargę jako bezzasadną oddalił.