II SA/Rz 320/05

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Zbigniew Czarnik po rozpoznaniu w dniu 9 września 2005 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Z. i E. D. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] stycznia 2005 r. Nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki - p o s t a n a w i a - skargę odrzucić II SA/Rz 320/05 U z a s a d n i e n i e Wezwaniem z dnia 6 lipca 2005 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie po raz kolejny zwrócił się do skarżących Z. i E. D.o uzupełnienie braków skargi i uiszczenie wpisu. Wezwanie Sąd skierował na adres wskazany w skardze, po wcześniejszym ustaleniu, że jest to adres zameldowania skarżących na pobyt stały. Mimo tego wezwanie po raz kolejny nie zostało przez skarżących odebrane, a braki skargi nie uzupełnione. Rozpoznając skargę Sąd przyjął, że jako nie spełniająca wymogów prawa podlega ona odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. nr 153, poz. 1270 ze zm./. Przyjmując taką podstawę odrzucenia skargi Sąd miał na względzie to, że skierowanie wezwania Sądu na adres podany przez skarżącego i ustalony przez Sąd jako miejsce stałego zameldowania jest w istocie odmową przyjęcia pism kierowanych do skarżących przez Sąd, a to oznacza, że pismo takie zostaje doręczone ze skutkiem prawnym, zwłaszcza dlatego, że to skarżący rozpoczynają skargą bieg czynności sądowych i powinni zadbać o wskazanie osób do doręczeń jeżeli sami nie mogą pism sądowych odbierać, bo zmienili miejsce pobytu. Jeżeli natomiast opuścili kraj to stosownie do art. 15 ust. 3 ustawy z 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych /Dz.U. nr 81, z 2001 r., poz. 960 ze zm./ powinni powiadomić organ meldunkowy. Z tych względów postanowiono jak na wstępie.