II SA/Rz 321/06

Dnia 13 marca 2007 r. r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Stanisław Śliwa /spr./ Sędziowie WSA Joanna Zdrzałka WSA Krystyna Józefczyk Protokolant sekr. sąd. Anna Mazurek-Ferenc po rozpoznaniu w dniu 13 marca 2007 r. na rozprawie sprawy ze skargi K. F. na zarządzenie Wójta Gminy [...] z dnia [...] stycznia 2006 r. nr [...] w przedmiocie określenia kosztów udostępnienia dokumentów - postanawia – odrzucić skargę. do postanowienia z dnia 13 marca 2007 r. Zarządzeniem z dnia [...] stycznia 2006 r., Nr [...] Wójt Gminy [...] określił koszty udostępniania dokumentów. Podstawę prawną wydania zarządzenia stanowiły przepisy art. 15 ust. 1 ustawy z 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz.U. 01.112. 1198) oraz § 86 ust. 1 uchwały Rady Gminy z dnia [...].03.2003 r., Nr [...] w sprawie uchwalenia Statutu Gminy. Skargą z dnia [...].02.2006 r. wniesioną w trybie art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8.03.1990 r. o samorządzie gminnym (t.j. Dz. U. z 2001 r., Nr 142, poz. 1591 z późn. zm.) K. F. zakwestionował między innymi ważność tego zarządzenia. W uzasadnieniu skargi w części, w której dotyczy ona zarządzenia z dnia [...] stycznia 2006 r., Nr [...] K. F. podał, że zarządzenie zostało wydane specjalnie dla niego dlatego zaskarżył je do Rady Gminy. Zgodnie z art. 18 a ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym, rada gminy kontroluje działalność wójta i gminnych jednostek organizacyjnych oraz jednostek pomocniczych gminy i w tym celu powołuje komisję rewizyjną. Komisja rewizyjna powinna przedstawić radzie gminy swoją opinię w sprawie skargi jak najszybciej, tak aby całe postępowanie administracyjne zostało zakończone w miesięcznym terminie określonym w art. 237 § 1 KPA. Zgodnie z art. 14 ustawy o samorządzie gminnym, rozpatrzenie skargi przez radę gminy powinno zakończyć się podjęciem uchwały. Podstawą prawną takiej uchwały powinien być art. 18 ust. 2 pkt 15 ustawy o samorządzie gminnym w związku z art. 229 pkt 3 KPA. Skarżący do dnia wniesienia skargi nie otrzymał odpowiedzi od Rady, mimo tego, że Rada na sesji w dniu 17.02.2006 r. odrzuciła skargę jako nieuzasadnioną jednak nie w formie uchwały. W związku z tym należy przyjąć, że wezwanie było bezskuteczne a działania Rady w zakresie niepodjęcia uchwały pozaprawne. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podając że przedmiotowe zarządzenie zostało uchylone zarządzeniem Wójta Gminy [...] z dnia [...].02.2006 r., Nr [...] w sprawie określenia kosztów udostępniania informacji publicznej. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje : Skarga w zakresie objętym kontrolą w niniejszej sprawie dotyczy zarządzenia Wójta Gminy z dnia [...] stycznia 2006 r., Nr [...] w przedmiocie określenia kosztów udostępniania dokumentów. Podstawę prawną skargi stanowi przepis art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8.03.1990 r. o samorządzie gminnym (t.j. Dz. U. z 2001 r., Nr 142, poz. 1591 z późn. zm.). Przepis ten stanowi, że każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może - po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia - zaskarżyć uchwałę do sądu administracyjnego. Jak wynika z akt sprawy skarżący nie kierował do Wójta Gminy [...] wezwania do usunięcia naruszenia. Za takie wezwanie nie można uznać "zaskarżenia zarządzenia do Rady Gminy". Wezwanie takie musi być skierowane organu, który wydał zarządzenie. W analizowanym przypadku organem tym jest Wójt Gminy. K. F. skierował do Rady Gminy [...] skargę na działalność Wójta Gminy w trybie art. 227 i n. KPA, a nie wezwanie do usunięcia naruszenia interesu prawnego lub uprawnienia w trybie art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym. Fakt ten potwierdził skarżący składając oświadczenie do protokołu rozprawy w dniu 13.03.2007 r. oraz wynika to w sposób jednoznaczny z treści jego skargi. Wniesienie skargi do sądu administracyjnego jest dopuszczalne po wyczerpaniu przez skarżącego środków zaskarżenia, jeżeli służyły one mu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie. Na marginesie należy również zauważyć, że K. F. nie uiścił na podstawie kwestionowanego zarządzenia żądanej od niego kwoty 45,40 zł. W takiej sytuacji należałoby przyjąć, że zaskarżone zarządzenie nie naruszyło jego interesu prawnego lub obowiązku, co wskazuje również na niespełnienie przesłanek określonych w art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym. W takiej sytuacji należało uznać, iż skarżący nic wyczerpał trybu określonego w art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym i wobec tego na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z dnia 30.08.2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270) orzeczono jak w sentencji.