II SA/Rz 322/24

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący SWSA Paweł Zaborniak /spr./ Sędziowie WSA Magdalena Józefczyk WSA Elżbieta Mazur - Selwa Protokolant starszy specjalista Anna Mazurek-Ferenc po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 lipca 2024 r. sprawy ze skargi A. C. na decyzję Szefa Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych w Warszawie z dnia 15 grudnia 2023 r. nr DSE3-K1082-D19029-42/23 w przedmiocie odmowy potwierdzenia statusu działacza opozycji antykomunistycznej lub osoby represjonowanej z powodów politycznych - skargę oddala – Przedmiotem kontroli Sądu jest decyzja Szefa Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych (dalej: "Szef Urzędu" lub "Organ") z 15 grudnia 2023 r. nr DSE3-K1082-D19029-42/23, wydana w przedmiocie odmowy potwierdzenia statusu działacza opozycji antykomunistycznej lub osoby represjonowanej z powodów politycznych. Wydanie decyzji poprzedzało postępowanie administracyjne o następującym przebiegu: Wnioskiem z 5 stycznia 2022 r. AC (dalej: "Skarżący") zwrócił się do Szefa Urzędu o potwierdzenie statusu działacza opozycji antykomunistycznej lub osoby represjonowanej z powodów politycznych. Skarżący podał, że od 14 do 28 grudnia 1981 r. wziął udział w strajku w proteście przeciwko wprowadzeniu stanu wojennego w [...] ". W wyniku udziału w strajku rozwiązano z nim umowę o pracę, a następnie pozbawiono możliwości wykonywania zawodu oraz skierowano go do odbycia służby wojskowej w Oddziale [....] Służby Wojskowej w [...]. Decyzją z 7 lipca 2022 r. nr DSE2-K1027-D19029-10D/22 Organ odmówił Skarżącemu potwierdzenia statusu działacza opozycji antykomunistycznej lub osoby represjonowanej z powodów politycznych. Decyzja ta została utrzymana w mocy, wydaną na skutek złożonego przez Skarżącego wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, decyzją z 15 grudnia 2023 r. nr DSE3-K1082-D19029-42/23. Organ podniósł, że Skarżący nie spełnia przesłanek określonych w art. 2 lub art. 3 ustawy z dnia 20 marca 2015 r. o działaczach opozycji antykomunistycznej oraz osobach represjonowanych z powodów politycznych (tekst jedn. Dz.U. z 2023 r. poz. 388 z późn. zm.) – dalej: "u.d.o.", niezbędnych do uwzględnienia zgłoszonego żądania i uznania Skarżącego za działacza opozycji antykomunistycznej, względnie osobę represjonowaną z powodów politycznych. Skarżący nie przestawił bowiem dowodów, które w sposób nie budzący wątpliwości potwierdzałyby, że przez minimum 12 miesięcy prowadził, w ramach zorganizowanych struktur lub we współpracy z nimi, zagrożoną odpowiedzialnością kamą, działalność mającą na celu odzyskanie przez Polskę niepodległości i suwerenności lub respektowanie politycznych praw człowieka. Tym bardziej, że działalność określona w art. 2 u.d.o. to nie jakikolwiek przejaw aktywności stanowiącej o braku akceptacji dla zastanego stanu rzeczy, a ukierunkowana i prowadzona w ramach zorganizowanych struktur lub w ścisłej współpracy z nimi zakazana działalność na rzecz odzyskania niepodległości i suwerenności lub respektowania politycznych praw człowiek w Polsce, trwająca co najmniej 12 miesięcy. Analizowane oświadczenia świadków oraz pozyskane materiały archiwalne, nie są w ocenie Organu wystarczającym dowodem do potwierdzenia zaistnienia hipotezy art. 2 u.d.o. Organ podniósł, że w piśmie z 6 września 2022 r. Wojskowe Biuro Historyczne wskazało, iż z powodu braku odpowiednich materiałów archiwalnych nie może potwierdzić udziału Skarżącego w wystąpieniu wolnościowym w grudnia 1981 r. na [...]". Wnioskodawca nie figuruje również w internetowej bazie danych projektów: "Encyklopedia Solidarności" i "katalog.bip.ipn.gov.pl", prowadzonych przez Instytut Pamięci Narodowej, w serwisie: "szukajwarchiwach.gov.pl" prowadzonym przez Narodowe Archiwum Cyfrowe, a także w wykazach: "Poborowych powołanych do odbycia dwuletniej zasadniczej służby wojskowej", "Żołnierzy rezerwy powołanych na trzymiesięczne szkolenie wojskowe w ramach służby czynnej", "Osób wytypowanych przez pion Departamentu III MSW do odbycia zasadniczej służby wojskowej lub ćwiczeń w bieżącym roku z dnia 29 października 1982 r.", "Elektronicznym inwentarzu archiwalnym akt spraw karnych z okresu stanu wojennego" i "Wykazie alfabetycznym osób internowanych w okresie stanu wojennego", prowadzonych przez Instytut Pamięci Narodowej. Organ podał, że dokonał przeglądu akt administracyjnych sprawy [...] – świadka wskazanego przez Skarżącego, której stan faktyczny miał być tożsamy ze sprawą Skarżącego. Szef Urzędu wskazał, że świadek miał decyzją potwierdzony status osoby represjonowanej, która jednak na skutek wznowienia postępowania administracyjnego z urzędu i przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego została uchylona i doprowadziła do wydania decyzji o odmowie potwierdzenia [...] statusu działacza opozycji antykomunistycznej lub osoby represjonowanej z powodów politycznych. W aktach ww. świadka nie odnaleziono jakiejkolwiek informacji o Skarżącym. Ponadto w piśmie z 30 sierpnia 2022 r. S. S.A. poinformowała, że w aktach osobowych Skarżącego nie odnaleziono informacji o rozwiązaniu umowy o pracę z powodu okoliczności wskazanych przez Wnioskodawcę. Ustalono natomiast, że umowa została rozwiązana na zasadzie porozumienia między zakładami [...] a Spółdzielnią Mieszkaniową w [...]. W piśmie z 17 marca 2023 r. S. S.A., poinformowała ponadto, że również względem [...] nie została rozwiązana umowa o pracę w związku z udziałem w akcjach strajkowych w 1981 r. w [...], ani też nie został zmieniony zakres obowiązków pracowniczych. Odnośnie przeniesienia Skarżącego do Oddziału [....] Służby Więziennej za udział w strajku na [...] Szef Urzędu podniósł, że w książeczce wojskowej, którą Skarżący przedstawił w toku postępowania, zawarta jest informacja o przeniesieniu go do odbycia służby wojskowej [...] 30 września 1981 r., a więc przed strajkiem na [...]. Ponadto, brak jest informacji o oddelegowaniu do Oddziału [....] Służby Wojskowej. Co nie mniej istotne, zarówno Skarżący, jak i świadkowie, w żadnym z pism nie wskazują, by Skarżący prowadził działalność opozycyjną wobec systemu PRL przed powołaniem do wojska. Wobec powyższego brak jest podstaw do przyjęcia, że odbywanie przez Skarżącego służby wojskowej miało represyjny charakter w myśl art. 3 pkt. 2 u.d.o. Odnośnie zaś pozbawienia możliwości wykonywania zawodu Organ podał, że ze świadectwa pracy z 11 maja 1983 r. wystawionego przez [...] wynika, iż Skarżący od 29 września 1981 r. do 9 maja 1983 r. pracował na stanowisku elektromontera w [...]. Brak jest jakichkolwiek informacji lub dowodów, by Skarżący poszukiwał pracy na innej [....] w charakterze elektromontera. Sam Skarżący w życiorysie wskazał wprost, że "w wyniku trwających wezwań, przesłuchań i szykan, nie mogąc funkcjonować w takich opresjach, podjąłem decyzję o złożeniu wypowiedzenia w 1983 roku i powrotu w swoje rodzinne strony. Zatrudniłem się w Spółdzielni Mieszkaniowej w charakterze elektryka (...). Pracę tą wykonuję do dzisiejszego dnia". Zdaniem Szefa Urzędu nie zachodzą zatem wystarczające przesłanki do uznania, że Skarżący doznał represji, o których mowa w art. 3 pkt 3. lit c) u.d.o. W konsekwencji brak jest również podstaw do uznania, że umowa o pracę została rozwiązana na skutek udziału w wystąpieniu wolnościowym i Skarżący spełnia przesłanki wskazane w art. 3 pkt 3 lit. d) u.d.o. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie, AC wniósł o uchylenie decyzji wydanych przez Organ. Zdaniem Skarżącego, decyzja Szefa Urzędu została wydana z naruszeniem: 1. art. 79a § 1 w zw. z art. 10 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz.U. z 2023 r. poz. 775 z późn zm.) – dalej: "K.p.a.", poprzez niedochowanie przez organ obowiązku wskazania przesłanek niezależnych od strony, które nie zostały na dzień wysłania informacji spełnione lub wykazane, a następnie wydanie decyzji niezgodnej z żądaniem strony, podczas gdy obowiązkiem organu było dokładne a nie ogólnikowe wskazanie takich przesłanek co pozbawiło stronę prawa do czynnego udziału w postępowaniu i złożenia dodatkowych wniosków dowodowych; 2. art. 7, art. 77, art. 80 K.p.a. poprzez brak wszechstronnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy i w konsekwencji wadliwe uznanie, że Skarżący nie był osobą represjonowaną w rozumieniu art. 3 u.d.o., podczas gdy Skarżący brał udział w wystąpieniu wolnościowym na rzecz odzyskania przez Polskę niepodległości i suwerenności lub respektowania politycznych praw człowieka w Polsce i był pozbawiony możliwości wykonywania swojego zawodu elektromontera, a także została z nim rozwiązana umowa o pracę. W odpowiedzi na skargę Organ wniosło o jej oddalenie, podtrzymując dotychczas wyrażone stanowisko. W ocenie Szefa Strona nie wykazała, a nie w toku postępowania nie ustalono, by prowadziła działalność opozycyjną w rozumieniu art. 2 ustawy o działaczach opozycji antykomunistycznej lub podlegała którejkolwiek z represji ujętych w art. 3 w/w ustawy. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga okazała się niezasadna, przez co została przez Sąd oddalona w całości o czym zadecydowały następujące powody. Sąd administracyjny sprawuje w zakresie swej właściwości kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej, co wynika z art. 1 ustawy z 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2022 r. poz. 2492). Zakres tej kontroli wyznacza art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2023 r. poz. 269; zwana dalej w skrócie P.p.s.a.). Stosownie do tego przepisu Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Natomiast w myśl art. 145 P.p.s.a., Sąd zobligowany jest do uchylenia decyzji bądź postanowienia lub stwierdzenia ich nieważności, ewentualnie niezgodności z prawem, gdy dotknięte są one naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania, innym naruszeniem przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy, lub zachodzą przyczyny stwierdzenia nieważności decyzji wymienione w art. 156 k.p.a. lub innych przepisach. Jednocześnie w ramach prowadzonej kontroli legalności decyzji Sąd stosuje przewidziane prawem środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia (art. 135 P.p.s.a.). Sądowa kontrola przedmiotu skargi nie wykazała jakichkolwiek naruszeń przepisów postępowania jak i przepisów prawa materialnego, które mogłyby stanowić argument za uznaniem zarzutów skarżącej strony. Stan faktyczny sprawy został ustalony zgodnie z wymogami zasady prawdy materialnej tj. przepisami art. 7, art. 77 i art. 80 K.p.a., dzięki czemu mógł stanowić oparcie dla ustaleń faktycznych Sądu – art. 133 § 1 P.p.s.a. Przekazane do WSA akta sprawy dostatecznie przedstawiają konieczne do zastosowania przepisów prawa materialnego okoliczności faktyczne, nie wymagając tym samym przeprowadzenia uzupełniającego postępowania dowodowego z dokumentów na podstawie art. 106 § 3 P.p.s.a. Przedmiotem kontroli WSA uczyniono w niniejszej sprawie decyzję Szefa Urzędu o odmowie potwierdzenia statusu działacza opozycji antykomunistycznej lub osoby represjonowanej z powodów politycznych. Zaskarżoną do WSA decyzję Organ oparł na przepisach prawa materialnego wyrażonych w ustawie z dnia 20 marca 2015 r. o działaczach opozycji antykomunistycznej oraz osobach represjonowanych z powodów politycznych (tekst jedn. Dz.U. z 2023 r. poz. 388 z późn. zm.; zwana dalej ustawą o działaczach). Wypada na wstępie wyjaśnić, iż nie każda działalność opozycyjna jak również nie każda represja z powodów politycznych ze strony władz komunistycznych jest przez prawodawcę uznawana jako podlegająca ustawie, a tym samym uprawniająca do ubiegania się o świadczenia pieniężne czy pomoc pieniężną. Ustawa działaczach dla potrzeb realizacji przewidzianych w niej uprawnień, każe wyróżniać dwie kategorie podmiotów. Pierwszą kategorią są "działacze opozycji antykomunistycznej, czyli osoby, które w okresie od dnia 1 stycznia 1956 r. do dnia 4 czerwca 1989 r., łącznie przez co najmniej 12 miesięcy prowadziły, w ramach struktur zorganizowanych lub we współpracy z nimi, zagrożoną odpowiedzialnością karną, działalność na rzecz odzyskania przez Polskę niepodległości i suwerenności lub respektowania politycznych praw człowieka w Polsce (art. 2 ust. 1 ustawy o działaczach). Do wskazanego w art. 2 ust. 1 ustawy o działaczach okresu 12 miesięcy z mocy wyraźnej decyzji ustawodawcy nie wlicza się okresów działalności w ramach niezależnego ruchu związkowego lub niezależnego ruchu studenckiego, prowadzonej w okresie od dnia 31 sierpnia 1980 r. do dnia 12 grudnia 1981 r. Natomiast drugą kategorię uprawnionych stanowią "osoby represjonowane z powodów politycznych". Definicję takiej osoby zawarto w art. 3 ustawy o działaczach. Powołany przepis wskazuje na kilka rodzajów okoliczności uznawanej przez ustawodawcę za represjonowanie z powodów politycznych, co powoduje że zaistnienie choćby jednej z nich uzasadnia nadanie przez Organ żądanego przez wnioskodawcę statusu. Dodać do tego należy, iż w myśl art. 5 ustawy o działaczach status działacza opozycji antykomunistycznej lub osoby represjonowanej z powodów politycznych potwierdza w drodze decyzji administracyjnej, Szef Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych po stwierdzeniu przez Prezesa Instytutu Pamięci Narodowej - Komisji Ścigania Zbrodni przeciwko Narodowi Polskiemu, iż osoba ubiegająca się o potwierdzenie statusu działacza opozycji antykomunistycznej lub osoby represjonowanej z powodów politycznych spełnia warunki, o których mowa w art. 4. W art. 4 ustawy o działaczach ustalono zaś negatywne przesłanki posiadania statusu działacza opozycji antykomunistycznej lub osoby represjonowanej z powodów politycznych. Organ prowadząc zakończoną decyzją ostateczną postępowanie nie dopuścił się naruszenia eksponowanego w skardze art. 79a § 1 K.p.a., czyli przepisu który stanowi: W postępowaniu wszczętym na żądanie strony, informując o możliwości wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań, organ administracji publicznej jest obowiązany do wskazania przesłanek zależnych od strony, które nie zostały na dzień wysłania informacji spełnione lub wykazane, co może skutkować wydaniem decyzji niezgodnej z żądaniem strony. Przepisy art. 10 § 2 i 3 stosuje się. Jednocześnie, w terminie wyznaczonym na wypowiedzenie się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań, strona może przedłożyć dodatkowe dowody celem wykazania spełnienia przesłanek, o których mowa w § 1 (zob. art. 79a § 2 K.p.a.). Otóż w nadesłanych do Sądu aktach administracyjnych sprawy znajdują się dwa pisma z tego samego dnia 24 października 2023 r. W jednym z nich Szef zawiadomił fachowego pełnomocnika Strony o zakończeniu postępowania dowodowego (etap postępowania wyjaśniającego) oraz o możliwości wypowiedzenia się na temat zebranych dowodów, materiałów oraz zgłoszonych żądań. Natomiast w odrębnym piśmie Organ w sposób dostateczny zrealizował dyspozycję art. 79a § 1 K.p.a., bowiem jasno wypowiedział się o tym, że AC nie spełnił przesłanek wynikających z powołanych wyżej art. 2 lub art. 3 ustawy o działaczach opozycji komunistycznej, a w szczególności nie udało się wykazać, że w związku z wzięciem udziału w wystąpieniu wolnościowym została z nim rozwiązana umowa o pracę. Sąd odnosząc się do merytorycznej oceny podnoszonych przez wnioskodawcę okoliczności zobligowany jest też zauważyć, iż osobą represjonowaną z powodów politycznych jest osoba, która w okresie od dnia 1 stycznia 1956 r. do dnia 31 lipca 1990 r., brała udział w wystąpieniu wolnościowym na rzecz odzyskania przez Polskę niepodległości i suwerenności lub respektowania politycznych praw człowieka w Polsce i w związku z tym była pozbawiona możliwości wykonywania swojego zawodu albo została z nią rozwiązana umowa o pracę, co wynika z treści art. 3 pkt 3 lit. c i d ustawy o działaczach. Zatem, w celu wyjaśnienia zaistnienia tych podstaw faktycznych, Szef Urzędu w toku postępowania zwrócił się do następcy prawnego [...] z pytaniem czy w związku z udziałem w akcjach strajkowych w 1981 r. ze skarżącą stroną została rozwiązana umowa o pracę bądź został zmieniony zakres obowiązków pracowniczych. Odpowiedź na to pytanie Organu zawiera pismo S. S.A. z dnia 30 sierpnia 2023 r., którego treść wyjaśnia, że w posiadanych aktach osobowych AC nie odnaleziono informacji o rozwiązaniu umowy o pracę w związku z udziałem w akcjach strajkowych. Umowa o pracę z w/w została zaś rozwiązana na zasadzie porozumień między zakładami, tj. pomiędzy [...] a Spółdzielnią Mieszkaniową w [...]. Spółka wyjaśnia także, że nie odnaleziono żadnych informacji o rozwiązaniu umowy o pracę w związku z udziałem w akcjach strajkowych w 1981 r. Ta informacja współgra z treścią życiorysu AC, gdzie opisuje on, że w 1983 r. podjął decyzję o wypowiedzeniu i o powrocie w rodzinne strony. Także Wojskowe Biuro Historyczne z powodu braku odpowiednich materiałów archiwalnych nie mogło potwierdzić wskazywanego przez wnioskodawcę faktu brania udziału w wystąpieniu wolnościowym w grudniu 1981 r. na [...]. Pracownik Organu dokonał analizy publikacji naukowej o tytule 14 dni pod ziemią w [...], pod kątem wskazania strony jako uczestnika strajku, jednak AC nie został w niej wymieniony także w wykazie osób, które wzięły udział w strajku (vide: notatka z dnia 2 kwietnia 2022 r, karta akt 33). Świadek [...] choć znał wnioskodawcę, to nie potwierdził jednoznacznie, że brał on udział w tym wystąpieniu wolnościowym, skoro oświadczył, że podczas strajku na [...]" nie miał wiedzy gdzie był wówczas w/w. Informację o tym, że Strona była uczestnikiem strajku świadek uzyskał od [...]. Organ podjął próbę przesłuchania [...], ale ten poinformował o braku możliwości stawienia się w miejscu planowanego przesłuchania (vide notatka z dnia 22 sierpnia 2023 r.). Strona nie została pozbawiona możliwości wykonywania zawodu, skoro jak wynika z umów o pracę a także ze świadectwa pracy, przed grudniem 1981 r. oraz po tym miesiącu AC wykonywał pracę na stanowisku elektromontera. Jest dla tej sprawy istotne także i to, że informacji o rozwiązaniu umowy o pracę jako skutek udziału w wystąpieniu wolnościowym, nie odnaleziono również względem wskazywanego przez Stronę świadka [...], co wypływa z treści pisma z dnia 17 marca 2023 r. S. adresowanego do Szefa Urzędu. Zatem, zebrany przez Organ materiał dowodowy nie pozwalał na stwierdzenie wystąpienia przesłanek uznania za osobę represjonowaną w postaci pozbawienia możliwości wykonywania swojego zawodu oraz rozwiązania umowy o pracę – art. 3 pkt 3 lit. c i d ustawy o działaczach opozycji komunistycznej. Nie udało się także potwierdzić twierdzeń Skarżącego, które miałyby wypełniać treść hipotezy art. 3 pkt 2 ustawy o działaczach – wnioskodawca przez okres powyżej 30 dni pełnił zasadniczą służbę wojskową lub czynną służbę wojskową w ramach ćwiczeń wojskowych, do której odbycia została powołana z przyczyn politycznych za działalność na rzecz odzyskania przez Polskę niepodległości i suwerenności lub respektowania politycznych praw człowieka w Polsce. Jest tu kluczowym, że podawanych przez Stronę informacji o oddelegowaniu do Oddziału [....] Służby Wojskowej nie zawiera żaden z urzędowych dokumentów a przede wszystkim książeczka wojskowa. Z jej treści wynika jedynie, że strona została przeniesiona do odbycia zasadniczej służby wojskowej w [...] przed strajkiem jaki miał miejsce w grudniu 1981 r. Jednocześnie, co słusznie zauważa się w uzasadnieniu rozstrzygnięcia, strona na żadnym etapie postępowania nie podnosiła, że prowadziła działalność opozycyjną w czasie poprzedzającym rozpoczęcie służby wojskowej. Nie można zatem dostrzec koniecznego związku pomiędzy służbą wojskową jako formą represji a aktywnością o charakterze politycznym AC. Ma rację Organ pisząc, że oświadczenia strony powinny zostać zweryfikowane innymi dowodami, które nie zostały przez Skarżącego dostarczone jak i uzyskane przez Organ pomimo podejmowania koniecznych w tym względzie starań. Zasada prawdy obiektywnej wyrażona w art. 7 i art. 77 K.p.a. nie oznacza dla organu prowadzącego postępowanie obowiązku prowadzenia działań wyjaśniających, aż do osiągnięcia skutku pozytywnego dla wnioskodawcy procesu. Poza tym, z uwagi na charakter przedmiotu sprawy, do zakończonego postępowania nie miała zastosowania zasada kodeksowa rozstrzygania wątpliwości co do stanu faktycznego na korzyść strony – art. 81a § 1 K.p.a. Nie ulega wątpliwości, iż przepis ten ma znaczenie tylko dla postępowań, których przedmiotem jest nałożenie na stronę obowiązku bądź ograniczenie lub odebranie stronie uprawnienia. Sąd działając poza granicami zarzutów skargi nie dostrzegł w działaniach procesowych Szefa jakichkolwiek powodów do zastosowania kompetencji kasacyjnych – art. 145 § 1 i 2 P.p.s.a. Decyzje wydane w toku postępowania, jako zgodne z przepisami procesowymi i materialnoprawnymi powinny pozostać w obrocie prawnym i wywoływać określone w nich skutki. Z wyłożonych względów Sąd skargę oddalił na podstawie art. 151 P.p.s.a. O kosztach postępowania przed WSA nie orzeczono z uwagi na art. 200 P.p.s.a.