II SA/Rz 323/22

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący SNSA Jerzy Solarski Sędziowie WSA Piotr Godlewski /spr./ WSA Magdalena Józefczyk po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 12 lipca 2022 r. sprawy ze skargi J. K. na decyzję Wojewody Podkarpackiego z dnia 5 stycznia 2022 r. nr S-V.8640.131.2021.MS w przedmiocie utraty statusu osoby bezrobotnej I. uchyla zaskarżoną decyzję i decyzję Starosty [...] z dnia 22 listopada 2021 r. nr 538/WEK/11/21; II. umarza postępowanie administracyjne. Przedmiotem skargi J.K. jest decyzja Wojewody Podkarpackiego z 5 stycznia 2022 r. nr S-V.8640.131.2021.MS dotycząca utraty statusu bezrobotnego. Jak wynika z uzasadnienia zaskarżonej decyzji i akt administracyjnych sprawy, Starosta [...] decyzją z 25 listopada 2014 r. nr 1106/woł/11/14 orzekł o uznaniu J.K. za osobą bezrobotną od dnia 25 listopada 2014 r. oraz odmówił przyznania mu prawa do zasiłku dla bezrobotnych. Decyzją z 22 listopada 2021 r. nr 538/WEK/11/21 Starosta orzekł o utracie przez J.K. statusu bezrobotnego od dnia 4 października 2021 r., nadając tej decyzji rygor natychmiastowej wykonalności. W uzasadnieniu wskazał, iż J.K. wyjechał poza miejsce zamieszkania na okres powyżej 10 dni, tj. od 4 do 19 października 2021 r., o czym powiadomił urząd pracy dopiero 20 października 2021 r. poprzez złożenie oświadczenia, w treści którego wskazał również że w tym okresie był zdolny do pracy. Okoliczności te zgodnie z art. 33 ust. 4 pkt 1 w zw. z art. 75 ust. 3, art. 2 ust. 1 pkt 2, art. 9 ust. 1 pkt 14 lit. a) i art. 10 ust. 7 pkt 1 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz.U. z 2021 r., poz. 1100 ze zm., dalej: u.p.z.) są przesłanką utraty statusu osoby bezrobotnej. W odwołaniu od powyższej decyzji J.K. wyjaśnił, że z informacji uzyskanych podczas rozmowy rekrutacyjnej w SP ZZOZ w [...] wynikało, że jeśli zostanie zatrudniony, to 4 października 2021 r. zostanie powiadomiony telefonicznie o dacie odebrania skierowania na badania wstępne. Tego dnia nikt nie zadzwonił. Dodatkowo nie wystawiono mu formalnego skierowania do pracy do SP ZZOZ, a termin kolejnego kontaktu z pracownikiem PUP miał ustalony na wtorek 23 listopada 2021 r., więc nie miał powodu do nawiązania kontaktu z PUP. 5 października 2021 r. wybrał się do lasu celem poszukiwania zagubionego 1 października 2021 r. telefonu komórkowego, którego nie znalazł, ale do końca dnia gromadził drzewo na opał. Czynność tą powtarzał codziennie, aż do 18 października 2021 r. 19 października 2021 r. zauważył, że w skrzynce znajduje się powiadomienie o liście poleconym. Była to przesyłka z PUP, z informacją o konieczności zgłoszenia się do urzędu pracy po odbiór skierowania do pracy. Do PUP zgłosił się 20 października 2020 r., gdzie pracownik po uzyskaniu od niego informacji o pobycie w Warszawie podyktował mu treść oświadczenia. W trakcie wizyty w PUP odwołujący źle się poczuł, dlatego oddał napisane oświadczenie, po czym został poinformowany, że wyznaczona na dzień 23 listopada 2021 r. data stawiennictwa jest nieaktualna, o czym zostanie pisemnie poinformowany. Odwołujący wniósł o anulowanie jego oświadczenia z 20 października 2021 r. dotyczącego rzekomego wyjazdu do Warszawy, bo ten wyjazd nigdy nie miał miejsca, a oświadczenie napisał z polecenia i pod dyktando pracownika urzędu pracy. Wniósł także o anulowanie jego wyjaśnień zawartych w piśmie z 18 listopada 2021 r., które były niezdarną próbą ratowania zaistniałej sytuacji. Jednocześnie podtrzymał oświadczenie, że w tym czasie był gotowy do podjęcia pracy oraz że nie miał świadomości, iż jego telefon stacjonarny mógł nie działać prawidłowo. Ponadto brak było podstaw do wydania decyzji o utracie statusu osoby bezrobotnej z datą wsteczną. Odwołujący opisał również swoje problemy zdrowotne i załączył dokumentację medyczną w postaci karty informacyjnej leczenia szpitalnego. Wniósł również o przywrócenie terminu odnośnie odwołania, jeżeli w związku z wypadkiem któremu uległ doszło do jego uchybienia. Wojewoda po rozpatrzeniu odwołania - na podstawie art. 10 ust. 7 pkt 2, art. 33 ust. 4 pkt 1 w zw. z art. 75 ust. 3 i art. 2 ust. 1 pkt 2 u.p.z. oraz art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2021 r., poz. 735 ze zm., dalej: k.p.a.) – powołaną na wstępie decyzją z 5 stycznia 2022 r. utrzymał w mocy decyzję Starosty z 22 listopada 2021 r. Wskazał, że materialnoprawną podstawą jej wydania jest art. 75 ust. 3 u.p.z., zgodnie z którym bezrobotny, który w okresie nie dłuższym niż 10 dni przebywa za granicą lub pozostaje w innej sytuacji powodującej brak gotowości do podjęcia zatrudnienia, nie zostaje pozbawiony statusu bezrobotnego, jeżeli o zamierzonym pobycie za granicą lub pozostawaniu w sytuacji powodującej brak gotowości do podjęcia zatrudnienia zawiadomił powiatowy urząd pracy. Zasiłek za ten okres nie przysługuje. Całkowity okres zgłoszonego pobytu za granicą oraz braku gotowości do pracy z innego powodu nie może przekroczyć łącznie 10 dni w okresie jednego roku kalendarzowego. Oznacza to, że w każdym roku kalendarzowym bezrobotny ma prawo do 10 dni kalendarzowych tzw. braku gotowości, jednak wcześniej powinien zgłosić do urzędu pracy osobiście, za pomocą osób trzecich lub telefonicznie okoliczność powodującą brak gotowości do podjęcia zatrudnienia, np. wyjazd. W tym czasie urząd pracy nie może go pozbawić statusu osoby bezrobotnej. Stosownie do przepisu art. 2 ust. 1 pkt 2 u.p.z., ilekroć w ustawie jest mowa o bezrobotnym, oznacza to osobę o której mowa w art. 1 ust. 3 pkt 1 i 2 lit. a-g, lit. i, j, 1 oraz osobę, o której mowa w art. 1 ust. 3 pkt 2 lit. ha, która bezpośrednio przed rejestracją jako bezrobotna była zatrudniona nieprzerwanie na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej przez okres co najmniej 6 miesięcy, oraz osobę o której mowa w art. 1 ust. 3 pkt 3 i 4, niezatrudnioną i niewykonującą innej pracy zarobkowej, zdolną i gotową do podjęcia zatrudnienia w pełnym wymiarze czasu pracy obowiązującym w danym zawodzie lub w danej służbie albo innej pracy zarobkowej albo jeżeli jest osobą niepełnosprawną, zdolną i gotową do podjęcia zatrudnienia co najmniej w połowie tego wymiaru czasu pracy, nieuczącą się w szkole, z wyjątkiem uczącej się w szkole dla dorosłych lub przystępującej do egzaminu eksternistycznego z zakresu programu nauczania tej szkoły lub w szkole wyższej, gdzie studiuje na studiach niestacjonarnych, zarejestrowaną we właściwym dla miejsca zameldowania stałego lub czasowego powiatowym urzędzie pracy oraz poszukującą zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej, jeżeli spełnia pozostałe warunki wymienione w kolejnych punktach tego artykułu. Z przepisu art. 2 ust. 1 pkt 2 u.p.z. wynika przesłanka stanowiąca istotny element definicji bezrobotnego, a mianowicie "gotowość do podjęcia pracy". Warunek ten musi być przy tym spełniony zarówno w dniu rejestracji w charakterze bezrobotnego, jak i przez cały czas korzystania z tego statusu. Chodzi tu o możliwość podjęcia nie jakiejkolwiek działalności zarobkowej lecz gotowość - co do zasady - podjęcia zatrudnienia w pełnym wymiarze czasu pracy. Ustawa nie wyjaśnia wprost pojęcia "gotowości do pracy". Jednakże kierując się zasadami wykładni funkcjonalnej, celowościowej i systemowej, nie można takiego wymogu utożsamiać wyłącznie z samą potencjalną chęcią podjęcia przez zainteresowanego pracy. Skoro podstawowym elementem definicji bezrobotnego jest gotowość do podjęcia zatrudnienia, to bezrobotny musi być pod tym względem w pełni dyspozycyjny. Jak wynika z orzecznictwa sądowego, gotowości do pracy nie można sprowadzać bowiem wyłącznie do czynników subiektywnych istniejących po stronie zainteresowanego, lecz musi być oceniana również w kategoriach obiektywnych. Mając powyższe na uwadze Wojewoda wskazał, że w dniu rejestracji odwołujący oświadczył, że jest zdolny i gotowy do podjęcia zatrudnienia oraz został pouczony o prawach i obowiązkach osoby bezrobotnej, podpisując własnoręcznie druk "C Oświadczenie bezrobotnego". Został również pouczony, że zmiana okoliczności co do których złożył ww. oświadczenie powoduje utratę statusu osoby bezrobotnej i w związku z tym jest zobowiązany do zgłaszania o zamierzonym pobycie za granicą lub o pozostawaniu w innej sytuacji powodującej brak gotowości do podjęcia zatrudnienia. W okresie od 4 do 19 października 2021 r. nie był faktycznie gotowy do podjęcia pracy, co potwierdza złożone przez niego pod rygorem odpowiedzialności karnej oświadczenie oraz zwrotne potwierdzenie odbioru z 19 października 2021 r. wezwania wysłanego za pomocą poczty tradycyjnej z 7 października 2021 r., awizowane 11 października 2021 r. Odnosząc się do argumentacji dotyczącej braku powodów do utrzymywania kontaktów z urzędem pracy z uwagi na ustalony dopiero na 23 listopada 2021 r. termin wizyty oraz brak formalnego skierowania do pracodawcy, Wojewoda wyjaśnił, że urząd pracy może wezwać bezrobotnego również między wyznaczonymi wizytami w celu przedstawienia propozycji pracy lub szkolenia. Osoba bezrobotna ma obowiązek zgłaszania się na te wizyty. Słuszne zatem było uznanie organu I instancji, że J.K. w okresie dłuższym niż 10 dni, tj. od 4 do 19 października 2021 r. pozostawał w sytuacji powodującej brak gotowości do podjęcia zatrudnienia, co sam uprzedzony o odpowiedzialności karnej za składanie fałszywych zeznań potwierdził pisemnie 20 października 2021 r. Stanu braku gotowości do podjęcia zatrudnienia ustawa nie wiąże z samym zawiadomieniem lecz z rzeczywistym stanem faktycznym, w którym bezrobotny przebywa za granicą lub pozostaje w innej sytuacji powodującej brak gotowości do podjęcia zatrudnienia. Jeżeli bezrobotny nie dokonał zawiadomienia o tym, to w ogóle nie może pozostawać w rejestrze osób bezrobotnych. W związku z tym nie zasługuje na uwzględnienie argumentacja przytoczona w treści odwołania o uchyleniu się od skutków prawnych oświadczenia złożonego 19 października 2021 r. Istotny dowód w sprawie stanowi również pismo z 14 listopada 2021 r., w treści którego skarżący powielił informacje które oświadczył w piśmie z 20 października 2021 r. dotyczące jego wyjazdu do córki do Warszawy w dniach od 5 do 19 października 2021 r. Ponadto z notatek służbowych sporządzonych przez pracownika PUP 21 października oraz 19 listopada 2021 r. wynika, iż kontakt telefoniczny na który skarżący wyraził zgodę w oświadczeniu z 2 grudnia 2014 r. oraz 4 czerwca 2018 r. był niemożliwy zarówno jeśli chodzi o telefon komórkowy jak i stacjonarny. Istotnym jest, że w przypadku chociażby np. 3-dniowego wyjazdu powodującego u bezrobotnego brak gotowości do pracy, po stronie osoby bezrobotnej ciąży obowiązek do nawiązania kontaktu z urzędem pracy celem poinformowania o wyjeździe, czego skarżący nie uczynił. W związku z powyższym argumentacja skarżącego przytoczona w odwołaniu odnośnie zgubienia telefonu komórkowego jak również nieopłacenia faktury za telefon stacjonarny nie została uznana. Odwołujący nie zachował gotowości do pracy, opuszczając miejsce zamieszkania bez zgłoszenia wyjazdu, który trwał ponad 10 dni w roku kalendarzowym. Z brakiem gotowości do podjęcia pracy nie byłyby równoznaczne jego wyjazdy do Warszawy w ilości nie przekraczającej 10 dni kalendarzowych dopuszczalnych przez prawodawcę w roku, jeżeli nie kolidowałyby z obowiązkiem stawiennictwa na wezwanie lub nie utrudniałyby w żaden sposób kontaktu skarżącego z urzędem pracy. Przepisy u.p.z. określające przypadki utraty statusu bezrobotnego, w tym art. 33 ust. 4 pkt 1 w zw. z art. 74. ust. 3, są bezwzględnie obowiązujące, co oznacza, że w sytuacji wystąpienia określonych w nich okoliczności organy zatrudnienia obowiązane są orzec o utracie przez daną osobę statusu bezrobotnego. Ustawodawca nie pozostawił organom w tym zakresie luzu decyzyjnego, a wydawane decyzje administracyjne mają charakter związany. Wobec tego, stosownie do art. 33 ust. 4 pkt 1 w związku z art. 75 ust. 3 u.p.z., pozbawiono odwołującego statusu osoby bezrobotnej od 4 października 2021 r., który może ponownie nabyć ten status w wyniku rejestracji w powiatowym urzędzie pracy, pod warunkiem spełnienia wszystkich ustawowych przesłanek określonych w art. 2 ust. 1 pkt 2 u.p.z. W skardze na decyzję Wojewody z 5 stycznia 2022 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie J.K. podniósł, że w toku postępowania organy pominęły kluczowy szczegół sprawy, tj. do kontaktu podał on telefon komórkowy, telefon stacjonarny i adres do doręczeń pocztowych. Ze względów losowych, niezależnych od niego, kontakty telefoniczne okazały się nieskuteczne. Kontakt pocztowy przebiegał prawidłowo i skarżący zgłosił się w terminie po odbiór skierowania do pracy, więc nie ma podstaw do pozbawienia go statusu bezrobotnego. Jego pisemne oświadczenia zostały złożone na polecenie i pod dyktando pracownicy PUP, która przez ostatnie kilka lat nie była w stanie mu pomóc w znalezieniu pracy, a wszystkie skierowania do pracy jakie od niej otrzymywał okazywały się być po zgłoszeniu do pracodawcy nieaktualne. W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie z przyczyn podanych w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2021 r., poz. 137), sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Jej zakres wyznacza art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2022 r., poz. 329, dalej: P.p.s.a.), wg którego sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Stosownie do art. 145 § 1 P.p.s.a., Sąd zobligowany jest do uchylenia decyzji bądź postanowienia (jeżeli dotknięte są naruszeniem prawa materialnego które miało wpływ na wynik sprawy, naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania bądź innym naruszeniem przepisów postępowania jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy), do stwierdzenia ich nieważności lub ich wydania z naruszeniem prawa (jeżeli zachodzą przyczyny określone w K.p.a. lub innych przepisach). Poddawszy kontroli w ramach w/w kryteriów zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji Sąd stwierdził, że skarga – co do zasady z przyczyn w niej podniesionych - zasługuje na uwzględnienie, gdyż decyzje te zapadły z mającym wpływ na wynik sprawy naruszeniem przepisów prawa materialnego. Istota sprawy sprowadza się do uznania, czy w przypadku skarżącego spełnione zostały przesłanki wynikające ze stanowiącego materialnoprawną podstawę wydanych w niniejszej sprawie decyzji art. 75 ust. 3 u.p.z., uzasadniające pozbawienie go statusu osoby bezrobotnej. Zgodnie z literalnym brzmieniem tego przepisu, "bezrobotny, który w okresie nie dłuższym niż 10 dni przebywa za granicą lub pozostaje w innej sytuacji powodującej brak gotowości do podjęcia zatrudnienia, nie zostaje pozbawiony statusu bezrobotnego, jeżeli o zamierzonym pobycie za granicą lub pozostawaniu w sytuacji powodującej brak gotowości do podjęcia zatrudnienia zawiadomił powiatowy urząd pracy. Zasiłek za ten okres nie przysługuje. Całkowity okres zgłoszonego pobytu za granicą oraz braku gotowości do pracy z innego powodu nie może przekroczyć łącznie 10 dni w okresie jednego roku kalendarzowego". Sąd w pełni akceptuje stanowisko organów administracji co do wymogu spełniania przez osobę bezrobotną wynikającego z art. 2 ust. 1 pkt 2 u.p.z. warunku "gotowości do podjęcia pracy", jako zasadniczej przesłanki stanowiącej o uzyskaniu i utrzymaniu tego statusu. Niewątpliwie wiąże się ona z pełną dyspozycyjnością bezrobotnego w tym zakresie, co oznacza także możliwość kontaktu z nim w celu przedstawienia mu stosownych ofert czy wezwania go do urzędu pracy poza ustalonymi terminami wizyt. W przypadku skarżącego, jak wynika ze znajdującego się w aktach sprawy organu I instancji jego oświadczenia z 4 czerwca 2018 r., wyraził on zgodę na przesyłanie powiadomień o ofertach pracy, wiadomości od pracowników urzędu pracy oraz powiadomień o wizycie w urzędzie drogą SMS i telefoniczną na podany numer telefonu komórkowego oraz pocztą tradycyjną na adres zamieszkania (oświadczenie to "zastąpiło" wcześniejsze z 2 grudnia 2014 r., w którym wskazał on na kontakt drogą telefoniczną na wskazany numer telefonu stacjonarnego oraz pocztą na adres zamieszkania). Orzekające w sprawie organy administracji zaistnienie sytuacji powodującej brak gotowości skarżącego do podjęcia zatrudnienia w okresie od 4 do 19 października 2021 r. – o której nie powiadomił on urzędu pracy – wiążą z jego nieobecnością przez okres powyżej 10 dni w miejscu zamieszkania (w związku z deklarowanym wyjazdem do córki do W.), przez co przy braku możliwości telefonicznego kontaktu z nim od 4 października 2021 r., skierowane do niego 7 października 2021 r. drogą pocztową wezwanie do zgłoszenia się w urzędzie pracy 11 października 2021 r. na godz. 9 w sprawie odbioru skierowania do pracy nie zostało odebrane; powyższe pozostawało w związku z przedstawioną skarżącemu przez doradcę z urzędu pracy 30 września 2021 r. ofertą pracy w SP ZZOZ w [...], gdzie stawił się na rozmowę 1 października 2021 r. (skąd też wg jego oświadczenia, mimo umówionego na dzień 4 października 2021 r. kontaktu ze strony szpitala na telefon stacjonarny celem potwierdzenia zamiaru zatrudnienia go, nie otrzymał żadnego powiadomienia). W kontekście powyższego, zdaniem Sądu, organy administracji w niewłaściwy sposób oceniły jednak okoliczności stanu faktycznego, wadliwie wywodząc z tego naruszenie art. 75 ust. 3 u.p.z. dające podstawę do pozbawienia skarżącego statusu bezrobotnego. Ponieważ przepis ten wprost wiąże uznanie braku gotowości do podjęcia zatrudnienia (nie skutkujące pozbawieniem statusu bezrobotnego) z wymogiem zawiadomienia urzędu pracy o zamierzonym pobycie za granicą w okresie nie dłuższym niż 10 dni – pozostawiając niezdefiniowane inne równoważne z tym sytuacje, wynikającej z tego przepisu gotowości do podjęcia zatrudnienia nie można utożsamiać – jak czynią to pośrednio organy administracji - z obowiązkiem przebywania bezrobotnego w miejscu zamieszkania, na co wskazuje stwierdzenie, iż wysłane do niego wezwanie do stawiennictwa w PUP nie zostało odebrane, co wiązało się z pozostawieniem I awiza w dniu 11 października 2021 r. W ocenie Sądu, jeżeli tak jak w rozpoznawanej sprawie nie wiąże się to z niestawiennictwem w urzędzie pracy w wyznaczonym wcześniej i przekazanym do wiadomości bezrobotnego terminie (co zgodnie z art. 33 ust. 4 pkt 4 u.p.z. przy braku powiadomienia w okresie do 7 dni o uzasadnionej przyczynie tego niestawiennictwa skutkuje pozbawieniem statusu bezrobotnego), w innych przypadkach o braku możliwości kontaktu z bezrobotnym (odnoszących się m.in. do powiadomień o konieczności osobistej wizyty w urzędzie) można mówić dopiero po skutecznym i prawidłowym wyczerpaniu wszystkich wskazanych (uzgodnionych) możliwości kontaktu z nim, w tym przede wszystkim przy pomocy przesyłki pocztowej i dopuszczalnego przepisami prawa jej dwukrotnego awizowania w granicach terminu, z upływem którego art. 44 § 4 k.p.a. wiąże uznanie tzw. fikcji doręczenia. Zgodnie z przepisami tego artykułu, dopiero bowiem w następstwie podwójnego awizowania przesyłki pocztowej i upływem terminu 14 dni od daty pierwszego zawiadomienia o awizacji przesyłka uznawana jest za skutecznie doręczoną, co pozwala na wywodzenie dalszych – wynikających np. z doręczanego danej osobie wezwania – skutków prawnych. W okolicznościach sprawy skarżący – po I awizo przesyłki 11 października 2021 r. – odebrał ją osobiście 19 października 2021 r., a więc przed upływem 14 dni i zgodnie z pouczeniem zawartym w wezwaniu z 7 października 2021 r., w dniu następnym, tj. 20 października 2021 r. zgłosił się do urzędu pracy (wg treści pouczenia, "w przypadku odebrania wezwania po wyznaczonym dniu zgłoszenia, terminem stawienia się w urzędzie jest następny dzień roboczy po odebraniu wezwania). Fakt, iż w związku z tym oferta pracy okazała się już nieaktualna, pozostaje bez znaczenia w sprawie, tak samo jak i rzekome wskazywane przez skarżącego przyczyny dla których pozostawał poza miejscem zamieszkania i nie odebrał wezwania wcześniej. Niezależnie więc od sposobu wykorzystania przez niego czasu od podjętych przez urząd pracy prób telefonicznego kontaktu z nim do czasu podjęcia pisemnego wezwania do stawiennictwa, nie może to więc także skutkować dla niego negatywnymi następstwami w postaci utraty statusu osoby bezrobotnej, tym bardziej, że wbrew temu co uznały organy administracji, nie wiązało się to w sposób oczywisty ani z brakiem po jego stronie gotowości do podjęcia zatrudnienia ani z niestosowaniem się do obowiązków bezrobotnego co do których wcześniej potwierdził zapoznanie się, a wynikało jedynie z braku możliwości kontaktu w inny ustalony obok korespondencyjnego sposób. Ubocznie należy zauważyć, że organ I instancji zamieszczając w wezwaniu z 7 października 2021 r. przytoczone wyżej pouczenie sam potencjalnie przewidywał możliwość wystąpienia takiej sytuacji, której negatywnymi konsekwencjami w nieuzasadniony sposób organy próbują obecnie obciążyć skarżącego (zakładając nawet odebranie przez skarżącego zawiadomienia w dniu dokonania jego pierwszej awizacji, tj. 11 października 2021 r., to zapewne i tak nie pozwoliłoby mu to stawić się w oznaczonym terminie – a tym bardziej o oznaczonej godzinie w urzędzie pracy, skoro termin ten przypadał w tym samym dniu). Podkreślić w związku z powyższym także należy, że droga telefoniczna jako mająca ułatwić i przyśpieszyć kontakt między urzędem a bezrobotnym jest oczywiście dopuszczalna, jednak w przypadku braku możliwości kontaktu telefonicznego (z różnych przyczyn, niekoniecznie zależnych od strony, np. awaria sieci, zepsucie aparatu bądź jego zgubienie, odłączenie abonenta) – przy jednoczesnym braku obowiązku posiadania telefonu, nie można z tego wywodzić skutków sprzecznych z powszechnie obowiązującymi przepisami i w sposób powodujący ich naruszenie (dla porównania i uzasadnienie tego stanowiska zaistniałą w sprawie sytuację należy odnieść do takiej, w której skarżący wskazałby jako jedyny sposób kontaktu z nim drogę korespondencyjną). Reasumując, zestawienie zebranego w sprawie materiału dowodowego z art. 75 ust. 3 u.p.z. prowadzi do wniosku o błędnym stanowisku organów co do tego, że skarżący nie zachował gotowości do pracy, opuszczając miejsce zamieszkania bez zgłoszenia wyjazdu trwającego ponad 10 dni w roku kalendarzowym. W konsekwencji jako nieuprawnione jawi się także stwierdzenie, że jego wyjazdy do Warszawy kolidowały z obowiązkiem stawiennictwa na wezwanie (oraz utrudniały kontakt urzędu pracy z nim), co przekładało się na brak gotowości do podjęcia pracy skutkujący pozbawieniem go statusu osoby bezrobotnej. Mając na względzie opisane uchybienia wpisujące się w naruszenie prawa materialnego mającego wpływ na wynik sprawy, Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) P.p.s.a. orzekł o uchyleniu zaskarżonej decyzji oraz utrzymanej nią w mocy decyzji organu pierwszej instancji. Z uwagi na brak podstaw do kontynuowania postępowania administracyjnego w sprawie, Sąd w związku z treścią art. 145 § 3 P.p.s.a. umorzył jednocześnie postępowanie administracyjne.