II SA/Rz 324/16
PostanowienieWSA w Rzeszowie2016-04-22
Skład orzekający: Agata Kosowska-Dudzik
Analiza orzeczenia
Sekcja wygenerowana przez AI na podstawie treści orzeczenia — nie stanowi cytatu.
Zagadnienie prawne
Czy wnioskodawca spełnia przesłanki do przyznania prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych i ustanowienia adwokata, biorąc pod uwagę jego sytuację finansową, dochody, wydatki oraz posiadany majątek?Ratio decidendi
Sąd odmówił przyznania prawa pomocy, uznając, że wnioskodawca nie wykazał niemożności poniesienia jakichkolwiek kosztów postępowania ani niemożności poniesienia pełnych kosztów bez uszczerbku dla utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Wydatki związane z prywatnymi zobowiązaniami (kredyty, telefon, Internet) nie są uznawane za konieczne, a posiadana kwota 720 zł jest wystarczająca do opłacenia skargi.Stan faktyczny
Skarżący S. K. złożył wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych i ustanowienia adwokata w sprawie ze skargi na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego dotyczącą bezczynności wierzyciela. Wnioskodawca wskazał na trudną sytuację finansową, inwalidztwo, prowadzenie gospodarstwa rolnego, dochody rodziny, posiadany majątek oraz zaciągnięte kredyty i miesięczne wydatki. Sąd rozpoznał wniosek na posiedzeniu niejawnym.Rozstrzygnięcie
Odmówiono przyznania prawa pomocy S. K. na podstawie art. 257 § 2 pkt 7 w zw. z art. 245 § 2, § 3 i art. 246 § 1 pkt 1 i pkt 2 P.p.s.a.Pełny tekst orzeczenia
Referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Rzeszowie Agata Kosowska-Dudzik po rozpoznaniu w dniu 22 kwietnia 2016 roku w Rzeszowie na posiedzeniu niejawnym wniosku S. K. o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych i ustanowienia adwokata w sprawie z jego skargi na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] stycznia 2016 r. nr [...] w przedmiocie bezczynności wierzyciela w sprawie niewykonania decyzji - postanawia - odmówić przyznania prawa pomocy.
S. K. w skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w przedmiocie bezczynności wierzyciela w sprawie niewykonania decyzji złożył wniosek o zwolnienie od opłat sądowych i ustanowienie adwokata. Wskazał na utratę płynności finansowej, swoje inwalidztwo i fakt poruszania się na wózku inwalidzkim. We wniosku złożonym później na urzędowym formularzu (PPF) skarżący zaznaczył, ze ubiega się o zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie pełnomocnika w osobie adwokata. Podał, że prowadzi gospodarstwo rolne (5,08 ha), które jednak nie przynosi dochodów. Wymieniony prowadzi wspólne gospodarstwo domowe z żoną i trzema córkami (19, 17, 13 lat). Mieszkają w domu o pow. 100 m.kw. Jako majątek wnioskodawca wskazał ciągnik oraz maszyny rolnicze, jak też samochód osobowy z 1995 r., którego współwłaścicielką jest żona. Dochody rodziny to: renta wnioskodawcy i dochód z gospodarstwa rolnego – 2159,62 zł, świadczenie rodzinne oraz stypendium córki P. – 340 zł, zasiłki rodzinne dwóch pozostałych córek (po 130 zł). Skarżący zaciągnął kilka kredytów. Rata miesięczna jednego z nich to 589,59 zł, natomiast drugiego – 160,36 zł. Pozostałe dwa kredyty mają być spłacone jednorazowo w kwotach 6 000 zł (w grudniu 2017 r.) oraz lipcu 2016 r. (4 000 zł). Wydatki rodziny są następujące: składka do Kasy Rolniczego Ubezpieczenia Społecznego – 390 zł, ubezpieczenie budynków – 253 zł, ubezpieczenie samochodu – 225 zł, utrzymanie ciągnika – 40 zł, utrzymanie przyczepy rolniczej – 35 zł, utrzymanie przyczepy samochodowej – 40 zł, gaz – 106,14 zł, woda i kanalizacja – 52,56 zł, wywóz śmieci – 19 zł, telefon i Internet – 130 zł, podatek rolny – 46,66 zł. Wnioskodawca zaznaczył, że na dzień złożenia wniosku dysponuje kwotą 720 zł.
Rozpoznając wniosek zważono, co następuje:
Wnioskodawca ubiega się o prawo pomocy w całkowitym zakresie, na które składa się zarówno zwolnienie od kosztów sądowych, jak i ustanowienie adwokata, o czym stanowi art. 245 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), zwanej dalej "P.p.s.a.". W myśl art. 246 § 1 pkt 1 P.p.s.a. przesłanką przyznania takiego wsparcia jest niemożność poniesienia jakichkolwiek kosztów postępowania. Natomiast częściowy wymiar prawa pomocy, obejmujący zgodnie z art. 245 § 3 P.p.s.a. zwolnienie tylko od opłat sądowych w całości lub w części albo tylko od wydatków albo od opłat sądowych i wydatków lub tylko ustanowienie adwokata, przeznaczony jest dla osób, które nie są w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny (art. 246 § 1 pkt 2 P.p.s.a.). To wnioskodawca winien wykazać, że spełnia którąś z wymienionych wyżej przesłanek udzielenia mu wsparcia ze środków Skarbu Państwa. Podkreślenia wymaga, że tylko wydatki o charakterze koniecznym tj. przesądzające o podstawowym utrzymaniu człowieka mogą korzystać z pierwszeństwa przed kosztami postępowania. Wydatkami takimi nie są zasadniczo prywatne zobowiązania stron tj. kredyty, pożyczki, których kilka wnioskodawca zaciągnął; przy czym rata miesięczna jednego z nich to 589,59 zł, drugiego to 160,36 zł, natomiast dwa kolejne płatne są jednorazowo (w lipcu 2016 r. oraz w grudniu 2017 r.). Także opłata za telefon i Internet w kwocie 130 zł miesięcznie nie jest wydatkiem niezbędnym w rozumieniu powołanego art. 246 § 1 pkt 2 P.p.s.a. Poza tym, wnioskodawca popadł w sprzeczność, bowiem zaznaczył we wniosku, że prowadzone gospodarstwo nie przynosi dochodów, a w rubryce wniosku dotyczącej wysokości osiąganych dochodów zaznaczył, że na przypadający mu dochód składa się ten z tytułu renty oraz z prowadzonego gospodarstwa. Należy także mieć na uwadze, że wpis od skargi w niniejszej sprawie wynosi 100 zł i jest to najniższa opłata tego rodzaju w świetle stosownych uregulowań prawnych na gruncie postępowania sądowoadministracyjnego. Udział zaś zawodowego pełnomocnika w osobie adwokata nie jest wymagany przez P.p.s.a. na obecnym etapie postępowania, a sąd rozpoznaje sprawę w jej granicach, bez względu jednak na podniesione w niej zarzuty oraz wnioski (art. 134 § 1 P.p.s.a.). Poza tym, należy też podnieść, że na dzień składania wniosku tj. 12 kwietnia 2016 r. wnioskodawca dysponował kwotą 720 zł, która jest wystarczająca do opłacenia skargi, co z kolei warunkuje jej merytoryczne rozpoznanie.
Z tych przyczyn odmówiono przyznania wnioskodawcy prawa pomocy na podstawie art. 257 § 2 pkt 7 w zw. z art. 245 § 2, § 3 i art. 246 § 1 pkt 1 i pkt 2 P.p.s.a.
Źródło: Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych (orzeczenia.nsa.gov.pl), pozyskano 27.07.2026. · Źródło