II SA/Rz 324/20

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący SWSA Paweł Zaborniak Sędziowie WSA Marcin Kamiński WSA Maciej Kobak /spr./ po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 15 grudnia 2020 r. sprawy ze skargi S. O. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] stycznia 2020 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego I. uchyla zaskarżoną decyzję; II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] na rzecz skarżącej S. O. kwotę 997 zł /słownie: dziewięćset dziewięćdziesiąt siedem złotych/ tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Przedmiotem skargi S.O. (dalej w skrócie: skarżąca) jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] (dalej w skrócie: SKO, organ odwoławczy) z dnia [...] stycznia 2019 r. nr [...] utrzymująca w mocy decyzję Wójta Gminy [...] (dalej w skrócie: Wójt, organ I instancji) z dnia [...] grudnia 2019 r. nr [...], wydana w sprawie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego. Stan faktyczny i prawny ze skargi na powyższą decyzję przedstawia się następująco. Po rozpoznaniu wniosku inwestora Gminy [...], Wójt decyzją z dnia [...] grudnia 2019 r. działając na podstawie art. 4 ust. 2 pkt 1, art. 50 ust. 1, art. 51 ust. 1 pkt 2, art. 53, art. 54 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t. j. Dz. U. z 2018 r., poz. 1945 ze zm., dalej w skrócie: u.p.z.p.) oraz art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t. j. Dz. U. z 2018 r., poz. 2096 ze zm. – dalej w skrócie: k.p.a.) – ustalił lokalizację inwestycji celu publicznego polegającej na budowie sieci kanalizacji sanitarnej grawitacyjno - tłocznej z przepompownią ścieków i zasilaniem elektrycznym na działkach ew. nr [...],[...],[...],[...],[...], [...],[...],[...], [...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...], [...],[...], [...],[...],[...], [...], [...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...], [...],[...],[...],[...],[...],[...],[...], [...], [...], [...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...], [...],[...],[...], [...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...], [...], [...], [...], [...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...], w miejscowości [...] -przysiółek "[...]", gmina [...] i na działkach ew. nr [...] , [...] w miejscowości [...] , gmina [...] . W uzasadnieniu decyzji Wójt wyjaśnił, że na terenie planowanej inwestycji nie obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego w związku z czym w oparciu o przepis art. 59 ust. 1 u.p.z.p. inwestycja wymagała wydania przedmiotowej decyzji. Wskazał ponadto, że inwestor uzyskał decyzję nr [...] z dnia [...] stycznia 2017 r. o środowiskowych uwarunkowaniach, w której stwierdzono brak potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania inwestycji na środowisko. Wójt podał, że decyzja została wydana po uzgodnieniach z: Państwowym Gospodarstwem Wodnym Wody Polskie – postanowienie nr [...] z [...] listopada 2019 r. w zakresie melioracji wodnych, Starostwem Powiatowym w [...] – Wydział Funduszy, Inwestycji i Gospodarki Nieruchomościami – postanowienie z dnia [...] listopada 2019 r. nr [...] w zakresie ochrony gruntów rolnych, Zarządem Dróg Wojewódzkich w [...] – Rejonem Dróg Wojewódzkich w [...] w odniesieniu do terenów przyległych do pasa drogowego, Państwowym Gospodarstwem Wodnym Wody Polskie – Regionalnym Zarządem Gospodarki Wodnej w [...] – postanowienie z [...] listopada 2019 r. nr [...] w odniesieniu do obszarów zagrożonych powodzią. Po rozpatrzeniu odwołania skarżącej od powyższej decyzji, SKO decyzją [...] stycznia 2019 r. nr [...] utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję Wójta. W uzasadnieniu decyzji SKO przywołało treść art. 6 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (t.j. Dz. U. z 2020 r. poz. 65, dalej w skrócie: u.g.n.) wskazując, że przedmiotowa inwestycja stanowi realizację celu publicznego. Wyjaśniono, że przed wydaniem decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego uzyskano decyzję o środowiskowych uzyskał decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach - decyzja Wójta Gminy [...] z dnia [...] stycznia 2017 r. nr [...]. Organ odwoławczy wyjaśnił, że w przedmiotowej sprawie inwestycja objęta wnioskiem o wydanie decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego jest zgodna z zakresem przedsięwzięcia opisanym w Charakterystyce przedsięwzięcia jako budowa sieci kanalizacyjnej wraz z niezbędnym wyposażeniem dla określonego terenu tj. miejscowości [...] "[...]" w gminie [...] oraz z dwóch domów w miejscowości [...] w Gminie [...]. Ponadto niezbędność i celowość realizacji inwestycji publicznej w kształcie przedstawionym przez inwestora mieszczą się w zakresie oceny przez organ administracji publicznej wniosku inwestora o wydanie decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego jako zgodnego z decyzją o środowiskowych uwarunkowaniach w brzmieniu ustalonym decyzją Wójta Gminy [...] z dnia [...] stycznia 2017 r. SKO oceniło, że decyzja wydana przez organ I instancji zawiera wszystkie wymagane elementy z art. 54 pkt 1 i 2 u.p.z.p. Ponadto, projekt decyzji został przesłany do Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w [...], Zarządu Dróg Wojewódzkich w [...] , Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej oraz Starosty Powiatu [...] celem dokonania uzgodnień. W replice do zarzutów odwołania, organ odwoławczy wyjaśnił, że odwołująca się jest właścicielem działki nr [...] położonej w miejscowości [...] . Projektowana kanalizacja ma przebiegać brzegiem tej działki, zaś realizacja przedmiotowej inwestycji przyczyni się do uporządkowania gospodarki ściekowej na tym terenie. SKO podkreśliło, że jeśli wniosek o ustalenie takiej lokalizacji, czyni zadość wymaganiom formalnym i jest zgodny z ustawą o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz przepisami ustaw szczególnych, to organ jest obowiązany wydać decyzję pozytywną. Organ odwoławczy zaakcentował, że wykonanie projektowanej inwestycji wymaga uzyskania pozwolenia na budowę i to na tym etapie uwzględnia się w szczególności zasady poszanowania występujących w obszarze oddziaływania obiektu, uzasadnionych interesów osób trzecich. Powołując się na wyrok NSA z 29 października 2013 r. sygn. II OSK 1280/13, SKO wyjaśniło że ewentualne roszczenia skarżący będzie mógł podnosić na kolejnych etapach postępowania inwestycyjnego, bądź w postępowaniu odszkodowawczym przed sądem powszechnym. Reasumując w ocenie SKO postępowanie przeprowadzone zostało przez Wójta w zgodzie z przepisami k.p.a, w sposób kompleksowy zgromadzono materiał dowodowy niezbędny do rozstrzygnięcia sprawy, właściwie ocenił zebrane w sprawie dowody oraz zasadnie uznał, że decyzja jest zgodna z przepisami odrębnymi. W ustawowym terminie skarżąca reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika wniosła skargę na powyższą decyzję SKO, zaskarżając ją w całości. Skarżąca zarzuciła: - naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, a to art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. poprzez jego zastosowanie i art. 138 § 2 k.p.a. poprzez jego niezastosowanie w związku z art. 54 pkt 1 u.p.z.p. przejawiające się w nieprawidłowym określeniu w Decyzji Wójta Gminy [...] z [...] grudnia 2019 roku rodzaju inwestycji, a to: a) określeniu długości sieci kanalizacyjnej na "około 3500 mb, w tym wykonanie około 120 szt." studni na ciągu kanalizacji, b) brak określenia rodzaju oraz parametrów przepompowni, i utrzymaniu przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] w mocy ww. Decyzji Wójta Gminy [...] o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego, pomimo istnienia wskazanego uchybienia, - naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, a to art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. poprzez jego zastosowanie i art. 138 § 2 k.p.a. poprzez jego niezastosowanie w związku z art. 54 ust. 2 lit.d) u.p.z.p. polegające na braku określenia warunków i szczegółowych zasad zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy w zakresie wymagań dotyczących ochrony interesu osób trzecich poprzez brak wskazania w decyzji Wójta Gminy [...] z [...] grudnia 2019 roku, iż inwestycja nie może powodować powstania odoru i przykrych zapachów, i utrzymaniu przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] w mocy ww. decyzji Wójta Gminy [...] o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego, pomimo istnienia wskazanego uchybienia, - naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, a to art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. poprzez jego zastosowanie i art. 138 § 2 k.p.a. poprzez jego niezastosowanie w związku z art. 86 pkt 1 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko polegające na powołaniu się w treści decyzji Wójta Gminy [...] z [...] grudnia 2019 roku o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego na decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach z [...] stycznia 2017 roku, znak [...] dotyczącej innej lokalizacji inwestycji celu publicznego i utrzymaniu przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] w mocy ww. decyzji Wójta Gminy [...] o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego, pomimo istnienia wskazanego uchybienia, - naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, a to art, 138 § 1 pkt 1 k.p.a. poprzez jego zastosowanie i art. 138 § 2 k.p.a. poprzez jego niezastosowanie w związku z art. 54 pkt 3 w zw. z art. 52 ust. 2 pkt. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym polegające na zaznaczeniu w treści decyzji Wójta Gminy [...] z [...] grudnia 2019 roku, znak [...] o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego linii rozgraniczających teren inwestycji na mapie nie stanowiącej kopii mapy zasadniczej przyjętej do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego i utrzymaniu przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] w mocy ww. decyzji Wójta Gminy [...] o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego, pomimo istnienia wskazanego uchybienia. Podnosząc powyższe, skarżąca wniosła o uchylenie decyzji organu odwoławczego oraz organu I instancji oraz zasądzenie od SKO na jego rzecz kosztów postępowania niezbędnych do dochodzenia swoich praw, w tym kosztów zastępstwa adwokackiego według norm przepisanych. W uzasadnieniu skargi powołując się na orzecznictwo sądowoadministarcyjne podniesiono, że przy określeniu rodzaju inwestycji nieprecyzyjnie wskazano na budowę sieci kanalizacji sanitarnej około 3500 mb i około 120 sztuk studzienek. Skarżąca wskazała, że brak jest ponadto określenia, choćby najbardziej ogólnych parametrów planowanej przepompowni. W ocenie skarżącej jest to uchybienie wpływające na treść wydanej decyzji, ponieważ decyzja winna zawierać w tym zakresie wariantowe określenie długości kanalizacji i liczby studzienek oraz przynajmniej podstawowe parametry planowanej przepompowni, w taki sposób, by organ wydający pozwolenie na budowę nie miał wątpliwości odnośnie dopuszczonej zabudowy. Skarżąca podniosła także, że wydana decyzja jest niepełna, bowiem zgodnie z zasadami doświadczenia życiowego inwestycja polegająca na budowie kanalizacji z przepompownią ścieków może powodach powstanie odoru oraz przykrych zapachów. Zapis w tym zakresie powinien zostać wpisany w pkt 7 decyzji. Skarżąca wskazała również na uchybienie polegające na rozbieżności pomiędzy decyzją o środowiskowych uwarunkowaniach, a decyzją o lokalizacji inwestycji celu publicznego w zakresie nieujęcie w tej ostatniej decyzji trzech działek nr [...], [...] i [...]. W ocenie skarżącej wskazane uchybienie może mieć istotny wpływ na treść decyzji. W skardze powołując się na treść art. 54 pkt 3 u.p.z.p. skarżąca podkreśliła, że wymagane jest umieszczenie linii rozgraniczających teren inwestycji na mapie stanowiącej kopię mapy zasadniczej przyjętej do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego. Doręczony do skarżącej załącznik do decyzji nie stanowi kopii mapy zasadniczej, zaś w treści samej decyzji przy wymienieniu załączników wskazano, że załączono rysunek przedstawiający wyznaczenie linii rozgraniczających na mapie. W odpowiedzi na skargę SKO wniosło o jej oddalenie, podtrzymując zajęte stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie rozważył, co następuje: W pierwszej kolejności Sąd podaje, że sprawa została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym na podstawie art. 15 pkt 3 zzs ⁴ ustawy z dnia 2 marca 2020r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych ( Dz. U. 2020 r. poz. 374 ). Skarga zasługuje na uwzględnienie, albowiem kwestionowana nią decyzja, narusza przepisy prawa materialnego, co miało wpływ na treść rozstrzygnięcia. W warstwie faktycznej, przyczyną uwzględnienia skargi była okoliczność, że zaskarżona decyzja w przedmiocie lokalizacji inwestycji celu publicznego nie została treściowo skorelowana z decyzją nr [...] z dnia [...] stycznia 2017 r. o środowiskowych uwarunkowaniach, w której stwierdzono brak potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania inwestycji na środowisko. Jak wynika z przedmiotowej decyzji planowana inwestycja - budowa sieci kanalizacji sanitarnej grawitacyjno - tłocznej z przepompownią ścieków i zasilaniem elektrycznym w miejscowości [...] - przysiółek "[...]", gmina [...] i w miejscowości [...] , gmina [...] została zakwalifikowana jako przedsięwzięcie, o którym mowa w § 3 ust. 1 pkt 79 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz.U. z 2016 r. poz. 71) - sieci kanalizacyjne o całkowitej długości przedsięwzięcia nie mniejszej niż 1 km, z wyłączeniem ich przebudowy metodą bezwykopową, sieci kanalizacji deszczowej zlokalizowanych w pasie drogowym i obszarze kolejowym oraz przyłączy do budynków. Stosownie do postanowień art. 72 ust. 1 pkt 3 ustawy dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (dalej w skrócie: "ustawa środowiskowa") wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach następuje przed uzyskaniem decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Wprawdzie decyzja o lokalizacji inwestycji celu publicznego nie została wymieniona expressis verbis w powołanym przepisie, w orzecznictwie sądów administracyjnych nie budzi wątpliwości, że należy ją ocenić jako decyzję wymagającą uprzedniego uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach – wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 15 marca 2017 r., II OSK 2697/15. Jak wynika z treści art. 86 pkt 2 ustawy środowiskowej decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach wiąże organy wydające decyzje, o których mowa w art. 72 ust. 1. Następstwem prawnym rozwiązania przyjętego w art. 86 ustawy środowiskowej jest pełne związanie organu wydającego decyzję o lokalizacji inwestycji celu publicznego – tak NSA w wyroku z dnia 27 czerwca 2012 r., II OSK 710/11, który wprawdzie dotyczył decyzji o warunkach zabudowy, niemniej – jak już wyżej zaznaczono – wyrażony w nim pogląd znajduje swoje uzasadnienie również w odniesieniu do decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego. Decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach ma zatem charakter sui generis "rozstrzygnięcia wstępnego" względem przyszłego zezwolenia na realizację konkretnego przedsięwzięcia i pełni względem niego w istocie funkcję prejudycjalną - wyrok WSA w Poznaniu z 2 marca 2011 r., II SA/Po 785/10. Badanie zgodności decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego z wymogami decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, jest podstawowym obowiązkiem organów administracji wydających decyzję lokalizacyjną. Jeżeli istnieje rozbieżność pomiędzy lokalizacją inwestycji, wskazywaną w postępowaniu zakończonym decyzją o środowiskowych uwarunkowaniach a lokalizacją przyjętą w postępowaniu w sprawie lokalizacji inwestycji celu publicznego, to nie można przyjąć, że decyzja lokalizacyjna realizuje rygor związania, o którym mowa w art. 86 pkt 2 ustawy środowiskowej – zob. w tej materii wyroku NSA z 16 lipca 2019 r. II OSK 2278/17, z dnia 1 lutego 2013 r. II OSK 2520/12. Z treści decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach wynika, że na terenie miejscowości [...] inwestycja ma przebiegać przez 4 działki: nr nr [...],[...],[...] i [...]. Nie wynika z niej natomiast, że na terenie miejscowości [...] inwestycja ma przebiegać przez działki nr nr [...],[...] i [...]. Tymczasem, zaskarżona decyzja lokalizuje inwestycję między innymi na działkach nr nr [...],[...] i [...] w miejscowości [...], i nie lokalizuje jej na działach nr nr [...],[...] w miejscowości [...]. Przedmiotowa okoliczność dowodzi tego, że przebieg planowanej inwestycji został ustalony inaczej niż w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, co narusza art. 86 pkt 2 ustawy środowiskowej. Kwestia ta nie została należycie rozważona tym bardziej, że z porozumienia zawartego pomiędzy Wójtem Gminy [...] a Wójtem Gminy [...] z dnia [...] lutego 2017 roku, zawartego w trybie art. 51 ust. 3 u.p.z.p. wynika, że inwestycja ma przebiegać zgodnie z decyzją środowiskową. W tym stanie rzeczy Sąd przyjął, że organ naruszył art. 53 ust. 3 pkt 1, art. 54 u.p.z.p. w zw. z art. 86 pkt 2 ustawy środowiskowej i uchylił zaskarżoną decyzję na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a P.p.s.a. Sąd nie podzielił zarzutów skargi dotyczących wadliwego określenia parametrów planowanej sieci. Stosownie do art. 54 pkt 1 u.p.z.p. decyzja o lokalizacji inwestycji celu publicznego ma określać "rodzaj inwestycji". Użycie przez ustawodawcę takiego określenia, a nie np. "parametry inwestycji" czy "charakterystyczne parametry", prowadzi do wniosku o potrzebie jedynie rodzajowego, a więc ogólnego określenia inwestycji. Decyzja o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego, tak jak decyzja o warunkach zabudowy, powinna określać wyłącznie linie rozgraniczające teren inwestycji wyznaczone na odpowiedniej mapie, a nie określać w sposób szczegółowy usytuowanie planowanego obiektu w terenie. Określa ona podstawowe parametry dotyczące zmiany zagospodarowania terenu, które podlegają dalszym szczegółowym ustaleniom w postępowaniu poprzedzającym wydanie pozwolenia na budowę, unormowanym w przepisach prawa budowlanego oraz przepisach ustaw odrębnych i aktach wykonawczych. Rozstrzygnięcie o konkretnym usytuowaniu projektowanego obiektu może podjąć dopiero organ architektoniczno-budowlany, zatwierdzając projekt budowlany i udzielając pozwolenia na budowę. Rozstrzyganie kwestii usytuowania obiektu budowlanego już w postępowaniu o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego, czy o warunkach zabudowy byłoby sprzeczne z istotą postępowania i naruszałoby przepis art. 54 u.p.z.p. oraz art. 34 ust. 3 pkt 1 pr. bud. Z tego też powodu nie jest możliwe i konieczne już na etapie planistycznym podawanie długości planowanej sieci kanalizacyjnej, czy ilości studzienek i parametrów przepompowni. Nie ma racji skarżąca, że istnieje obawa co do tego że długość sieci będzie znacznie większa niż podana aproksymatywnie miara 3500 mb. Inwestor nie może bez uzasadnienia generować nadmiarowo długości sieci, albowiem w ten sposób naruszałby uzasadnione interesy osób trzecich, które na etapie pozwolenia na budowę podlegają ochronie na podstawie art. 5 ust. 1 pkt 9 Prawa budowlanego. Powołane przez skarżącą orzeczenia sądów administracyjnych nie znajdują adekwatnego odniesienia do realiów niniejszej sprawy. Z załączonej do decyzji mapy wynika, iż linie rozgraniczające teren inwestycji zostały wyznaczone na kopii mapy zasadniczej w skali 1:1000 przyjętej do zasobu geodezyjnego po nr [...]. Niedołączenie tej informacji do przesłanego skarżącej odpisy decyzji nie stanowi istotnego uchybienia. Odnosząc się do odoru, który w ocenie skarżącej może generować kanalizacja sanitarna Sąd zaznacza, iż takie zagrożenie ma charakter wyłącznie potencjalny. Prawidłowo wykonana kanalizacja sanitarna jest obiegiem zamkniętym, który nie generuje odoru. Nieprzyjemne zapachy są następstwem uwolnienia do powietrzna określonych substancji, które w przypadku szczelnie wykonanej kanalizacji nie wydostają się poza urządzenia sieci. Stąd też zawarte w decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego nakazy, aby inwestycja została zrealizowana zgodnie z przepisami prawa budowlanego, z uwzględnieniem wymogów ochrony środowiska i interesów osób trzecich, na obecnym etapie, należy ocenić za wystarczające. Rozpoznając ponownie sprawę Samorządowe Kolegium Odwoławcze weźmie pod uwagę wytknięte przez Sąd naruszenie przepisów prawa materialnego i wyda adekwatne rozstrzygnięcie. O kosztach orzeczono na podstawie art. 200 i 205 § 2 P.p.s.a.