II SA/Rz 327/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Ryszard Bryk po rozpoznaniu w dniu 2 października 2008 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy z wniosku Wojewody o wstrzymanie wykonania zaskarżonej uchwały Rady Miejskiej w B. z dnia [...] r. Nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia taryf na zbiorowe zaopatrzenie w wodę i zbiorowe odprowadzanie ścieków -postanawia- odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej uchwały określonej w części wstępnej niniejszego postanowienia. II SA/Rz 327/08 U Z A S A D N I E N I E W skardze na uchwałę Rady Miejskiej w B. Nr [...] z dnia [...]r., w sprawie zatwierdzenia taryf dla Przedsiębiorstwa Gospodarki Komunalnej spółki z o.o. w B. na zbiorowe zaopatrzenie w wodę i zbiorowe odprowadzanie ścieków, Wojewoda /organ nadzoru/ zamieścił wniosek o wstrzymanie wykonania przedmiotowej uchwały i powołał się na art. 93 ust. 2 ustawy z dnia 8.03.1990 r. o samorządzie gminnym /Dz. U. z 2001 r., Nr 142, poz. 1591, ze zm./, nazwanej dalej skrótem u.g.n. Z powołanego przepisu w związku z ust. 1 oraz art. 91 ust. 1 u.g.n. wynika, że jeżeli organ nadzoru nie wydał rozstrzygnięcia nadzorczego w terminie 30 dni od dnia doręczenia mu uchwały, to w takiej sytuacji może tylko zaskarżyć uchwałę do sądu administracyjnego i wnosić o wydanie postanowienia o wstrzymanie wykonania zaskarżonej uchwały. Zaskarżona uchwała została doręczona Wojewodzie w dniu [...]r. Skarga została wniesiona do Sądu za pośrednictwem Rady Miejskiej w B. w dniu [...]r., czyli po upływie 30 dni od dnia jej doręczenia wskazanemu organowi nadzoru. Uchwała zatwierdzająca taryfy w zakresie zbiorowego zaopatrzenia w wodę i zbiorowego odprowadzania ścieków jest aktem wydawanym jedynie w relacji: właściwy organ gminy – przedsiębiorstwo wodociągowo-kanalizacyjne, zatem nie jest aktem prawa miejscowego. Skoro w przedstawionej sytuacji, wstrzymanie wykonania zaskarżonej sytuacji należy do właściwości wojewódzkiego sądu administracyjnego, zatem w takiej sprawie ma zastosowanie art. 61 § 3 ustawy z dnia 30.08.2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. nr 153, poz. 1270, z późn. zm./, dalej jako p.p.s.a. Według tego przepisu Sąd może wstrzymać wykonanie zaskarżonego aktu, jeśli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków. W przypadku wniesienia skargi przez organ nadzoru tego rodzaju skutki mogą dotyczyć przede wszystkim interesu publicznego. Skarżący składając wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu administracyjnego powinien przytoczyć okoliczności, które przemawiają za wstrzymaniem aktu, gdyż od uprawdopodobnienia przesłanek z art. 61 § 3 p.p.s.a. zależy rozstrzygnięcie Sądu. Przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu nie można utożsamiać z oceną legalności aktu, bo celem instytucji wstrzymania jest jedynie tymczasowe ukształtowanie stosunków do czasu merytorycznego rozpoznania sprawy przez Sąd /por. postanowienia NSA z dnia 7.04.2005 r., II OZ 201/2005, 9.01.2007 r., II OZ 1462/06, 20.12.2007 r., II OZ 1322/07 – niepublikowane/. Wojewoda nie umotywował wniosku o wstrzymanie, ograniczył się jedynie do oceny merytorycznej zaskarżonej uchwały. Z przedstawionych względów i na podstawie art. 61 § 3, art. 61 § 5, art. 16 § 2 p.p.s.a. i art. 93 ust. 2 u.g.n. – Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia.