II SA/Rz 331/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący: AWSA Jolanta Ewa Wojtyna po rozpoznaniu w dniu 31 maja 2007 roku w Rzeszowie na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Stowarzyszenia na decyzję Wojewody z dnia [...] lutego 2007r. znak: [...] w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania zakończonego ostateczną decyzją zatwierdzającą projekt budowlany - postanawia - odrzucić skargę. Dnia 22 marca 2007r. wpłynęła do Wojewody, skierowana do tutejszego Sądu, skarga na decyzje tego organu z dnia [...] lutego 2007r. znak: [...] uchylającą decyzję Starosty D. z dnia [...] grudnia 2006r. znak: [...] oraz postanowienie Starosty D. z dnia [...] lipca 2006r. znak: [...] a także odmawiającą wznowienia postępowania administracyjnego zakończonego ostateczną decyzją Starosty D. z dnia [...] grudnia 2001 r. znak: [...], która zatwierdzała projekt budowlany i udzielała na rzecz "I." Spółka z o. o. pozwolenia na budowę pawilonu handlowo- usługowego z miejscami parkingowymi, drogami dojazdowymi i placami manewrowymi, niezbędną infrastrukturą towarzyszącą, przyłączami i wewnętrzną instalacją gazu na określonych w tej decyzji działkach. W odpowiedzi na skargę organ podniósł, że w jego ocenie Stowarzyszenie nie jest uprawnione do wniesienia skargi, gdyż nie brało udziału w postępowaniu administracyjnym i nie posiada w przedmiotowej sprawie interesu prawnego. Pismem z dnia 20 kwietnia 2007r. skarżący wezwany został do złożenia dokumentu określającego umocowanie do reprezentowania (poprzez przedłożenie wyciągu z Krajowego Rejestru Sądowego aktualnego na dzień wniesienia skargi) oraz do nadesłania 15 egzemplarzy odpisów skargi poświadczonych za zgodność z oryginałem lub własnoręcznie podpisanych - w terminie 7 dni, pod rygorem odrzucenia skargi. Wezwanie zostało doręczone stronie skarżącej w dniu 27 kwietnia 2007r. a termin do jego wykonania upłynął bezskutecznie w dniu 4 maja 2007r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje: Jednym z warunków formalnych przesądzających kwestię dopuszczalności skargi jest konieczność wykazania umocowania do działania w imieniu strony. Dotyczy to m. in. sytuacji, gdy skargę wnosi osoba prawna lub też jednostka organizacyjna mająca zdolność sądową. W takim bowiem wypadku wszelkich czynności w postępowaniu przed sądem administracyjnym powyższe podmioty dokonują poprzez swoje organy lub osoby uprawnione do działania w ich imieniu - art. 28 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002r. nr 153 poz. 1270 ze zm.) powoływanej dalej jako P.p.s.a. Przy czym organ bądź osoba, o której mowa w powyższym przepisie, obowiązany jest wykazać swoje umocowanie dokumentem przy pierwszej czynności w postępowaniu. Chodzi więc o wyłącznie formalną przesłankę przedstawienia stosownego dokumentu, którego brak w żadnym razie nie przesądza o nieistnieniu materialnych podstaw reprezentacji strony. Nieprzedłożenie dokumentu uniemożliwia jednakże skardze a w konsekwencji postępowaniu nadanie dalszego biegu. Sąd nie ma bowiem wtedy wiedzy na temat tego czy istnieją w rzeczywistości okoliczności uniemożliwiające reprezentację strony w sposób określony w art. 28 P.p.s.a. czy też strona jest prawidłowo reprezentowana. Przenosząc powyższe rozważania na grunt rozpoznawanej sprawy stwierdzić należy, iż skargę w imieniu Stowarzyszenia podpisała osoba, co do której Sąd nie posiada informacji dotyczących jej prawa do występowania w imieniu Stowarzyszenia. Pomimo bowiem stosownego wezwania, strona skarżąca nie przedłożyła wyciągu z Krajowego Rejestru Sądowego, z którego wynikałby sposób reprezentacji. Powyższe zachowanie strony skarżącej musi skutkować odrzuceniem wniesionej przez nią skargi na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 P.p.s.a. Ponadto strona skarżąca nie uzupełniła także innego braku skargi tj. nie nadesłała jej odpisów, które zgodnie z przepisem art. 47 P.p.s.a. należy dołączyć do każdego pisma strony (w tym skargi - art. 57 § 1 P.p.s.a.) celem doręczenia ich pozostałym osobom biorącym udział w sprawie. Dodatkowo należy zauważyć, iż nawet gdyby wskazane wyżej braki niniejszej skargi nie istniały bądź też zostały uzupełnione, to i tak Stowarzyszenie .nie może posiadać a limine legitymacji w przedmiotowej sprawie. Ustawa Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi daje możliwość jego wszczęcia wyłącznie na wniosek pochodzący od legitymowanego podmiotu, a przepis art. 50 przewiduje dwie ich kategorie. Do pierwszej z nich należą osoby mające interes prawny w zainicjowaniu postępowania sądowego, natomiast drugą tworzą podmioty, których pomimo braku takiego interesu ustawodawca wyposaża w możliwość wniesienia skargi a są to prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich oraz organizacja społeczna. Ta ostatnia może wnieść skargę w tzw. cudzej sprawie tj. sprawie dotyczącej interesu prawnego innej osoby tylko wówczas gdy: sprawa leży w zakresie jej statutowej działalności oraz organizacja brała udział w postępowaniu administracyjnym. Musi to być zatem organizacja społeczna, która zgłosiła żądanie wszczęcia postępowania administracyjnego lub dopuszczenia jej do udziału w tym postępowaniu, i żądanie to zostało przez organ administracyjny uznane za uzasadnione, skutkiem czego - z mocy postanowienia organu - uczestniczyła ona w postępowaniu administracyjnym na prawach strony. Niespełnienie zaś tego warunku przesądza o braku legitymacji skargowej organizacji społecznej, a tym samym o odrzuceniu złożonej przez nią skargi (art. 58 § 1 pkt 6 P.p.s.a.). W kontekście powyższych uwag Sąd stwierdza, że skarga Stowarzyszenia nie może zostać merytorycznie rozpoznana także ze względu na fakt, iż jest ona niedopuszczalna. Została bowiem złożona przez podmiot będący niewątpliwie organizacją społeczną, jednakże taką która nie występowała w postępowaniu przed organami administracyjnymi, co jak już wyżej wskazano wyklucza możliwość skutecznego wszczęcia przez nią postępowania przed sądem administracyjnym.