II SA/Rz 334/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w osobie: Przewodniczący Sędzia WSA Piotr Godlewski po rozpoznaniu w dniu 22 sierpnia 2016 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku E. C. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji Dyrektora Izby Celnej z dnia [...] lutego 2016 r. Nr [...] w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej za urządzanie gier na automatach poza kasynem gry - p o s t a n a w i a - odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Przedmiotem skargi E. C. - prowadzącej działalność gospodarczą pn. [...] E. C. - jest decyzja Dyrektora Izby Celnej z dnia [...] lutego 2016 r. Nr [...], utrzymująca w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celnego z dnia [...] sierpnia 2015 r. Nr [...] o wymierzeniu kary pieniężnej w wysokości 12 000 zł z tytułu urządzania gier na automacie [...] nr [...] poza kasynem gry, tj. w lokalu przy ul. [...] w M. W treści skargi reprezentujący skarżącą pełnomocnik (radca prawny) zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji przez Dyrektora IC, a w razie jego nieuwzględnienia, przez Sąd. Uzasadniając wniosek powołał się na okoliczności wskazane w treści skargi, w szczególności brak jednolitego stanowiska w Służbie Celnej co do charakteru gier na urządzeniu, różną praktykę organu I instancji w zakresie uzależnienia wydania decyzji od rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego oraz istotne wątpliwości co do waloru dowodowego opinii biegłego i brak jego kompetencji do rozstrzygania w sprawie w miejsce specjalisty z jednostki badającej. Zwrócono także uwagę na podobieństwo niniejszej sprawy do spraw rozpoznawanych przez inne sądy administracyjne, w których wstrzymywano wykonanie zaskarżonych decyzji oraz w których w wyniku uznania zasadności wniesionych skarg, uchylano zaskarżone decyzje wraz z poprzedzającymi je decyzjami organów I instancji. Postanowieniem z dnia [...] marca 2016 r. Nr [...] Dyrektor Izby Celnej odmówił wstrzymania wykonania swej decyzji z dnia [...] lutego 2016 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718, dalej: P.p.s.a.), sąd, po przekazaniu mu skargi, może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Zgodnie z ukształtowanym w doktrynie i orzecznictwie sądowym stanowiskiem, nie chodzi tutaj o zwykłe następstwa wykonania decyzji, lecz dodatkowe konsekwencje w postaci niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, jakie mogą wyniknąć z wykonania decyzji przed rozpoznaniem skargi. Obowiązek uprawdopodobnienia okoliczności przemawiających za wstrzymaniem wykonania zaskarżonej decyzji obciąża wnioskodawcę, który powinien przytoczyć istnienie konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie wykonania aktu lub czynności jest zasadne (tak m.in. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 22 lutego 2008 r. sygn. akt II OZ 131/08). Brak wskazania we wniosku tych przyczyn uniemożliwia sądowi jego merytoryczną ocenę (postanowienie NSA z dnia 18 maja 2004 r. sygn. akt FZ 65/04). W tym kontekście wniosek nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż skarżąca (jej pełnomocnik) mimo obowiązku wynikającego dla nich ze wskazanej regulacji, w żaden sposób nie uprawdopodobnili spełnienia wymienionych w niej przesłanek. Z uzasadnienia wniosku nie wynika, jakie negatywne skutki związane z zapłatą nałożonej kary mogą dla skarżącej wyniknąć z wykonania decyzji przed rozstrzygnięciem skargi przez Sąd. We wniosku nie zawarto jakichkolwiek informacji nt. jej sytuacji finansowej i majątkowej, nie przedłożono również żadnych dokumentów na potwierdzenie, że odmowa wstrzymania zaskarżonej decyzji może wiązać się dla niej ze skutkami o jakich mowa w powołanym wyżej przepisie. Znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków względem skarżącej nie sposób przy tym wywodzić z orzeczeń wydawanych przez inne sądy, nawet jeżeli zapadały one w tożsamym przedmiotowo sprawach. Okoliczność ta nie należy bowiem do ustawowych przesłanek warunkujących wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Bez znaczenia dla rozpoznania wniosku pozostają także twierdzenia nawiązujące do argumentacji skargi, potwierdzające – w ocenie strony skarżącej – jej zasadność. Ich uwzględnienie wkraczałoby bowiem w merytoryczną ocenę wydanych w sprawie decyzji, co na obecnym etapie postępowania nie jest dopuszczalne. W związku z powyższym, na podstawie art. 61 § 3 i 5 P.p.s.a. orzeczono jak w sentencji postanowienia.