II SA/Rz 335/09

Dnia 17 czerwca 2009 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Robert Sawuła po rozpoznaniu w dniu 17 czerwca 2009 w Rzeszowie na posiedzeniu niejawnym sprawy z wniosku Gminy P. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji Wojewody z dnia [...] lutego 2009 roku, nr [...] w przedmiocie odszkodowania za nieruchomość - postanawia - odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Decyzją z dnia [...] lutego 2009 roku, nr [...] Wojewoda utrzymał w mocy decyzję Starosty D. z dnia [...] października 2008 roku, nr [...], którą ustalono na rzecz A. L. odszkodowanie w kwocie 35 782 złotych za udział w 4/6 części nieruchomości położonej w P. oznaczonej jako działka nr 1072/4 o pow. 0,01750 ha, która z dniem 4 marca 2008 roku z mocy prawa stała się własnością Gminy P. w oparciu o decyzję Starosty D. nr [...] o ustaleniu lokalizacji drogi gminnej. Termin do wykonania decyzji zakreślono na 14 dni od jej uprawomocnienia. Gminie P., jako podmiotowi zobowiązanemu do zapłaty odszkodowania decyzję doręczono w dniu 5 marca 2009 roku. W dniu 30 marca 2009 roku Gmina zaskarżyła przedmiotową decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie. Poza zarzutami mającymi świadczyć o wadliwości zaskarżonej decyzji strona skarżąca wniosła o wstrzymanie jej wykonania. Na uzasadnienie wniosku podała jedynie, że wykonanie decyzji spowoduje "trudne do odwrócenia skutki prawne". Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie, zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2002 r. Nr 153 poz. 1270 ze zm.) powoływanej dalej jako P.p.s.a., wniesienie skargi do wojewódzkiego sądu administracyjnego nie wstrzymuje wykonania zaskarżonego aktu lub czynności. Po przekazaniu skargi sądowi może on wstrzymać wykonanie zaskarżonej decyzji w całości lub w części, po pierwsze - jeżeli skarżący o to zawnioskuje, a po drugie - jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków – art. 61 – 3 P.p.s.a. Oznacza to, iż wyłączną podstawą wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu jest grożąca w wyniku jego wykonania szkoda lub trudne do odwrócenia skutki. Oceniając złożony w niniejszej sprawie wniosek przez pryzmat wyżej przedstawionych wymogów warunkujących jego skuteczność, Sąd doszedł do przekonania, iż nie zasługuje on na uwzględnienie. W pierwszej kolejności Sąd zaznacza, że obowiązek wykazania niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków w razie wykonania zaskarżonej decyzji spoczywa na podmiocie, który wnosi o jej wstrzymanie. Skarżąca Gmina w swym wniosku podała jedynie, że wykonanie zaskarżonej decyzji spowoduje trudne do odwrócenia skutki prawne. Wobec tak lakonicznego uzasadnienia wniosku stwierdzić należy, że strona skarżąca nie wskazała żadnych okoliczności, które świadczyłyby o tym, że wykonanie zaskarżonej decyzji doprowadziłoby do wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowało trudne do odwrócenia skutki. Analizując wniosek Sąd nie dopatrzył się ich również z urzędu. Z akt sprawy nie wynika bowiem, że wypłata odszkodowania na podstawie zaskarżonej decyzji mogłaby spowodować dla Gminy P. niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków. Pieniężny charakter obowiązku nie wywołuje bowiem stanu, który byłby nieodwracalny, albowiem w razie ewentualnego uwzględnienia skargi istnieje możliwość zwrotu zapłaconego odszkodowania – postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 grudnia 2004 r., sygn. akt GZ 138/2004, publ. Lex Polonica Maxima CD nr 375764. Art. 132 ust 3a ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2004. Nr 261 poz. 2603) stanowi, że jeżeli decyzja, na podstawie której wypłacono odszkodowanie, została następnie uchylona lub stwierdzono jej nieważność, osoba, której wypłacono odszkodowanie, lub jej spadkobierca są zobowiązani do zwrotu tego odszkodowania po jego waloryzacji na dzień zwrotu. Sąd nadmienia, że brak przesłanek do wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu nie przesądza o losie skargi. Zaskarżona decyzja zostanie bowiem poddana odrębnemu badaniu pod kątem zgodności z obowiązującym porządkiem prawnym. Z tych przyczyn, na podstawie art. 61 § 3 i 5 P.p.s.a. orzeczono jak w sentencji postanowienia.