II SA/Rz 335/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący WSA Krystyna Józefczyk /spr./ Sędziowie WSA Zbigniew Czarnik WSA Magdalena Józefczyk Protokolant Anna Zięba po rozpoznaniu w Wydziale II Ogólnoadministracyjnym na rozprawie w dniu 28 października 2009 r. sprawy ze skargi Gminy [...] na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] lutego 2009 r., Nr [...] w przedmiocie odszkodowania za nieruchomość postanawia: I. umorzyć postępowanie sadowe; II. zwrócić skarżącej Gminie [...] połowę wpisu od skargi w kwocie 537 zł / słownie: pięćset trzydzieści siedem złotych/. Sygn. II SA/Rz 335/09 Uzasadnienie Przedmiotem skargi Gminy [...] jest decyzja Wojewody [...] w Rzeszowie (zwany dalej Wojewodą) z [...].02.2009 r. znak [...], w której utrzymał w mocy decyzję Starosty Powiatu [...] (zwany dalej Starostą) z [...].10.2008 r. znak [...] o ustaleniu odszkodowania za udział 4/6 cz. nieruchomości położonej w P., oznaczonej jako działka nr 1072/4, o pow. 0,1750 ha. Decyzją z [...].01.2008 r. nr [...], Starosta orzekł o ustaleniu lokalizacji drogi gminnej na nieruchomości obejmującej część działki położonej w P., o nr ewidencyjnym 1072/1, pomiędzy ulicami S. i K. Jednym ze skutków prawnych tej decyzji było wydzielenie z działki nr 1072/1, działki o nr 1072/4 o pow. 0,1750 ha, z przeznaczeniem pod drogę gminną. Wydzielona działka na podstawie art. 12 ust. 4 ustawy z 10.04.2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych (Dz.U. Nr 80, poz. 721 ze zm.; zwana dalej u.s.z.d.) przeszła z mocy prawa na własność Gminy. Prawno – rzeczowy skutek decyzji administracyjnej nastąpił w dniu 4 marca 2008 r. W tym dniu decyzja o lokalizacji stała się decyzją ostateczną. Następnie Starosta na mocy decyzji z [...].10.2008 r. nr [...] ustalił na rzecz A. L. odszkodowanie za udział w 4/6 cz. nieruchomości położonej w P. oznaczonej jako działka nr 1072/4 o pow. 0,1750ha, która przeszła z mocy prawa 4.03.2008 r. na własność Gminy na skutek wyżej opisanej decyzji Starosty znak [...] o ustaleniu lokalizacji drogi gminnej. Do wypłaty odszkodowania w wysokości 35 782 zł został zobowiązany Burmistrz w terminie 14 dni licząc od dnia, w którym decyzja w sprawie odszkodowania stała się ostateczna. W uzasadnieniu tego rozstrzygnięcia wskazano, iż odszkodowanie za nieruchomość ustalone zostało na podstawie przepisów ustawy o gospodarce nieruchomościami. Dla określenia wysokości odszkodowania zasięgnięto opinii rzeczoznawcy majątkowego. W operacie wykonanym we wrześniu 2008 r. rzeczoznawca ustalił wartość całej nieruchomości na kwotę 53 673 zł, zaś wartość udziału 4/6 części nieruchomości na kwotę 35 782 zł. Odwołanie od decyzji Starosty z [...].10.2008 r. znak [...] do Wojewody złożyła Gmina [...] reprezentowana przez Burmistrza Miasta. Odwołujący się zarzucił decyzji w sprawie odszkodowania naruszenie przepisów prawa materialnego polegające na znacznym zawyżeniu wartości rynkowej nieruchomości. Według Strony odszkodowanie powinno zostać ustalone w oparciu o art. 18 u.s.z.d. Rzeczoznawca majątkowy zastosował podejście porównawcze, metodą porównywania parami w oparciu o transakcje nieruchomości z przeznaczeniem pod rozbudowę mieszkaniową uzasadniając tą metodę brakiem cen transakcyjnych przy sprzedaży gruntów przeznaczonych na drogi publiczne. Błąd rzeczoznawcy miał polegać na nieuwzględnieniu aktualnie kształtujących się cen w obrocie nieruchomościami przeznaczonymi lub zajętymi na drogi publiczne w Gminie [...] oraz w ościennych gminach. Ponadto rzeczoznawca uchybił przepisowi § 36 rozporządzenia Rady Ministrów z 21.09.2004 r. w sprawie wyceny nieruchomości i sporządzania operatu szacunkowego (Dz.U. Nr 207, poz. 2109, zwane dalej rozporządzeniem w sprawie wyceny), gdyż nie dokonał szczegółowej analizy informacji pochodzących z aktów notarialnych dotyczących obrotu nieruchomościami przeznaczonymi na drogi publiczne. Strona w podsumowaniu swego pisma stwierdziła, że przyjęty sposób wyceny spowodował ustalenie wysokiego odszkodowania nieodpowiadającego wartości rynkowej nieruchomości. Wojewoda po rozpatrzeniu odwołania Burmistrza Gminy od decyzji Starosty z [...].10.2008 r. nr [...], postanowił utrzymać wskazaną decyzję w mocy. W uzasadnieniu decyzji z [...].02.2009 r. nr [...], opisano w szczególności najważniejsze z okoliczności postępowania wyjaśniającego prowadzonego przez Wojewodę. Organ rozpoznając odwołanie uznał, że trafność opinii rzeczoznawcy zależy od przedstawienia dodatkowego stanowiska organu pierwszej instancji oraz biegłego. W piśmie z 5.01.2009 r. rzeczoznawca wyjaśnił, że przeprowadził ponowną analizę rynku nieruchomości w zakresie transakcji gruntami pod drogi publiczne. W trakcie tej analizy nie znaleziono umów obejmujących grunty przeznaczone pod drogi publiczne w mieście P. Na terenie powiatu [...] zawartych było wiele umów dotyczących gruntów pod autostrady, jednakże dotyczyły one gruntów położonych na terenach wiejskich. Ten rynek jest nieadekwatny dla nieruchomości położonych w strefie pośredniej miasta. Wojewoda uwzględnił te wyjaśniania rzeczoznawcy i uznał, że organ pierwszej instancji właściwie dokonał oszacowania nieruchomości objętej decyzją o lokalizacji drogi publicznej. Jako bezpodstawny uznano zarzut naruszenia przez organ § 36 ust.1 rozporządzenia w sprawie wyceny. W związku z ustaleniem przez rzeczoznawcę majątkowego, iż nie występują na obszarze analizowanym transakcje porównywalne dotyczące nieruchomości przeznaczonych pod drogi publiczne, możliwym było przejście do metody wyceny określonej w § 36 ust. 2 pkt 2 rozporządzenia w sprawie wyceny. Prawidłowo wybrano ze zbioru transakcji nieruchomościami transakcje najbardziej zbliżone do cech nieruchomości wycenianej. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie na decyzję Wojewody z [...].02.2009 r., nr [...], Gmina [...] wniosła o uchylenie tego rozstrzygnięcia. Skarżący zarzucił Wojewodzie naruszenie przepisów gwarantujących stronie czynny udział w postępowaniu administracyjnym. Gmina o złożeniu przez biegłego rzeczoznawcę dodatkowego wyjaśnienia złożonego w piśmie z 5.01.2009 r. została poinformowana jedynie pismem Starosty. Uniemożliwiono skarżącej odniesienie się na etapie postępowania odwoławczego do treści tego stanowiska. Strona skarżąca posiada operat szacunkowy określający wartość rynkową nieruchomości gruntowej zajętej pod drogę publiczną według stanu na dzień 1.12.2007 r. działki nr 1697/12 o pow. 0.1274 ha położoną w P. o bardzo dobrej dostępności komunikacyjnej i lokalizacji, która została wyceniona na 18 005 zł a zatem 14,13 z 1m². Nieznajomość żądnego przez Wojewodę stanowiska rzeczoznawcy w przedmiocie stawianych zarzutów uniemożliwiło Gminie przypomnienie biegłemu, iż wykonał operat szacując nieruchomość w P. zajętą pod drogę publiczną na wartość niższą o 30 % niż w roku następnym kiedy to rynek obrotu nieruchomościami załamał się i wartość nieruchomości nie wzrosła, a uległa wręcz obniżeniu. Zwrócono uwagę, iż Gmina wypłaciła odszkodowanie za działkę nr 2175/1 w kwocie 15 zł za 1 m², za działkę nr 1952/4 w kwocie 14,70 za 1m². Nieruchomość objęta zaskarżoną decyzją jest nieruchomością o gorszych atrybutach takich jak: dostępność komunikacyjna, wielkość działki, uzbrojenie terenu, lokalizacja, a pomimo to wartość 1m² została oszacowana na kwotę 30,67 zł. Wojewoda odnosząc się do zarzutów skargi dotyczących prawidłowości wykonania operatu szacunkowego podtrzymał stanowisko przedstawione w zaskarżonej decyzji z [...].02.2009 r. nr [...]. Udzielone przez rzeczoznawcę majątkowego wyjaśnienia nie poruszały żadnych nowych okoliczności. Rzeczoznawca podtrzymał stanowisko wyrażone w operacie szacunkowym dotyczące zastosowania przy wycenie § 36 ust. 2 rozporządzenia w sprawie wyceny. To stanowisko było znane stronie, stąd zarzut dotyczący nieznajomości twierdzeń rzeczoznawcy nie znajduje według organu uzasadnienia. Postanowieniem z 17 czerwca 2009 r. sygn. II SA/Rz 335/09, WSA odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji Wojewody. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Pismem z dnia 28 października 2009 r. pełnomocnik skarżącej Gminy [...] cofnął skargę. Cofnięcie skargi jest rezygnacją strony z kontynuowania wszczętego przez nią postępowania przed sądem administracyjnym. Cofnięcie skargi może mieć miejsce do chwili wydania wyroku w sprawie. Cofnięcie skargi wiąże Sąd. Sąd może uznać cofnięcie skargi za niedopuszczalne, jeżeli zmierza ono do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu dotkniętego wadą nieważność – art. 60 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. nr 153, poz. 1270, ze zm./. Sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania w razie skutecznego cofnięcia skargi – art. 161 § 1 pkt 1 cyt. ustawy. Z tych względów na zasadzie przepisów art. 161 § 1 pkt 1 w zw. z art. 60 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. nr 153, poz. 1270, ze zm./ orzeczono jak w sentencji. O kosztach orzeczono na zasadzie art. 232 § 1 pkt 2 cyt. ustawy.