II SA/Rz 336/04

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Zbigniew Czarnik /spr./ Sędziowie NSA Maria Zarębska-Kobak AWSA Jolanta Ewa Wojtyna Protokolant: sekr. sądowy Anna Mazurek-Ferenc po rozpoznaniu w dniu 26 listopada 2004 r. na rozprawie sprawy ze skargi Z. i E. S. na uchwałę Rady Miasta [...] z dnia [...] lutego 2004 r. nr [...] w przedmiocie zarzutów do miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego I. stwierdza nieważność zaskarżonej uchwały; II. zasądza od Rady Miasta [...] na rzecz skarżących Z. i E. S. solidarnie kwotę 300 zł /słownie: trzysta złotych/ tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego/. SA/Rz 336/04 U Z A S A D N I E N I E Uchwałą z dnia [...] lutego 2004 r. nr [...] Rada Miasta [...] odrzuciła zarzuty wniesione przez J. K., Z. P. i S. P., D. K., K. K., A. F. i K. K. oraz Z. i E. S. W uzasadnieniu uchwały Rada wskazała na okoliczności faktyczne i prawne, które legły u podstaw odrzucenia zarzutów. W szczególności wskazała, że z rozpatrywanych kilku wariantów przebiegu drogi "południowo-wschodniej obwodnicy miasta P." zaproponowany w załączniku graficznym do uchwały przebieg jest optymalny, gdyż wykonany został w terenie, który rezerwowany był na ten cel w planach miejscowych od 1987 r., zatem na tym obszarze nie prowadzono działalności inwestycyjnej, zwłaszcza nie udzielano pozwoleń na budowę. Z tego względu koszty poprowadzenia obwodnicy w sposób przyjęty w uchwale z [...] września 2001 r., nr [...] i naniesiony na załączniku graficznym będą niższe od tych, które należałoby ponieść gdyby przebieg projektowanej inwestycji ustalano zgodnie z sugestiami osób wnoszących zarzuty. Skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie wnieśli: Z. P., F. A., K. K., K. K. oraz Z. i E. S. Postanowieniem z 1 września 2004 r., sygn. akt II SA/Rz 336/04 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie odrzucił skargi: Z. P., A. F., K. K. i K. K. Podstawą odrzucenia tych skarg było nieuiszczenie przez skarżących wpisu od skargi pomimo wyznaczenia przez Sąd terminu do uzupełnienia takiego braku formalnego skargi. Tylko skarżący Z. i E. S. opłacili wpis w żądanej przez Sąd wysokości. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje: Skarga zasługuje na uwzględnienie, jednak z innych powodów niż w niej podniesione. Sąd dokonując kontroli legalności zaskarżonej uchwały, działa na podstawie art. 134 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm./ dalej: prawo o p.s.a. Stosownie do treści tego przepisu Sąd ma obowiązek rozpoznać zaskarżoną uchwałę pod kątem jej zgodności z obowiązującym porządkiem prawnym. Dokonując takiej oceny Sąd stwierdza, że uchwała Rady Miasta [...] z dnia [...] lutego 2004 r. narusza przepisy prawa. Naruszenie to polega na przyjęciu, że w dniu [...] lutego 2004 r. Rada mogła podejmować uchwałę o odrzuceniu zarzutów, wniesionych do projektu planu zagospodarowania przestrzennego dla inwestycji pod nazwą południowo-wschodnia obwodnica P. Zdaniem Sądu takie rozstrzygnięcia podjęte w formie uchwały narusza prawo dlatego, że w chwili podejmowania uchwały obowiązywała ustawa z 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym /Dz. U. Nr 80, poz. 717/. Ustawa ta weszła w życie w dniu 11 lipca 2003 r., zatem po tej dacie do wszczęcia postępowań planistycznych należało stosować przepisy nowego prawa. Wyjątkiem w tym zakresie były te sytuacje, gdy podjęto uchwałę o przystąpieniu do zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego oraz zawiadomiono o terminie wyłożenia planu do publicznego wglądu. Wyjątek ten wskazany w art. 85 ust. 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym może być poprawnie zastosowany tylko przez odesłanie do funkcjonujących na gruncie "starej" ustawy z 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym /t.j. Dz. U. Nr 15, z 1999 r., poz. 139 ze zm./ pojęć "zawiadomienia o terminie wyłożenia planów do publicznego wglądu". Zwrot ten musi być ujmowany precyzyjnie i zdaniem Sądu przez zawiadomienie nie może być rozumiane ogłoszenie o terminach wyłożenia planu. Stanowisko Sądu wynika stąd, że ustawa z 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym w art. 18 ust. 2 pkt 5 wyraźnie wskazuje, że do obowiązków organu wykonawczego jednostki samorządu terytorialnego należało zawiadomienie na piśmie o terminie wyłożenia projektu planu, przy czym zawiadomienie takie miało być skierowane do podmiotów, które zostały wymienione w art. 18 ust. 2 pkt 5 lit. a-c. Zatem zawiadomienie o wyłożeniu planów na gruncie ustawy z 7 lipca 1994 r. było jednoznaczne i nie oznaczało ono ogłoszenia o wyłożeniu. W aktach sprawy zalega ogłoszenie z 8 lipca 2003 r. zamieszczone w prasie lokalnej i ogłoszone w sposób zwyczajowo przyjęty, jednak nie jest ono zawiadomieniem, o którym była mowa w tamtych przepisach i do którego odsyłał art. 85 ust. 2 ustawy z 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Przepis ten stanowiąc o zawiadomieniu musi być wiązany, z tą częścią wcześniejszej regulacji, która określała zasady zawiadomienia o wyłożeniu planów, a to oznacza, że za spełniające warunki wynikające z art. 85 ust. 2 ustawy z 27 marca 2003 r. należy uznać tylko takie sytuacje, w których pisemnie zawiadomiono osoby wskazane w art. 18 ust. 2 pkt 5 lit. a-c ustawy z 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym i do takich przypadków należało stosować na mocy powołanego przepisu regulację dotychczasową /starą/, która dopuszczała możliwość wnoszenia zarzutów lub protestów. W nowym prawie, czyli po 11 lipca 2003 r. taka instytucja nie istnieje. Oznacza to, że zaskarżona uchwała, która rozstrzyga w zakresie nie istniejących instytucji nie może być utrzymana w obrocie prawnym i na mocy art. 28 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w związku z art. 147 § 1 prawa o p.s.a. należało stwierdzić jej nieważność. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 prawa o p.s.a.