II SA/Rz 338/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Stanisław Śliwa po rozpoznaniu w dnia 25 maja 2009 roku w Rzeszowie na posiedzeniu niejawnym wniosku A. T. o wstrzymanie wykonania decyzji Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lutego 2009r. znak: [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki obiektu budowlanego w sprawie z jego skargi na tę decyzję - postanawia - wstrzymać wykonanie zaskarżonej decyzji. A. T. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie skargę na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lutego 2009r. znak:[...]. Rozstrzygnięcie to uchylało decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] października 2008r. znak: [...]- która nakazywała wyżej wymienionemu (zamieszkałemu w P.) oraz A. T. (zamieszkałemu w K.), W. T. i J. T. rozbiórkę nieużytkowanego i znajdującego się w złym stanie technicznym budynku mieszkalnego usytuowanego na działce nr ewid. [...] w P. – w zakresie terminu wykonania powyższego obowiązku, wyznaczając jednocześnie nowy termin i utrzymywało w mocy skarżoną decyzję w pozostałej części. W skardze A. T. zamieścił wniosek o wstrzymanie wykonania kwestionowanej decyzji do czasu rozstrzygnięcia sprawy przez Sąd, nie podając jednocześnie argumentacji wskazującej na zasadność przedmiotowego wniosku. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje: Instytucja ochrony tymczasowej ma charakter wyjątkowy, co wynika z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej P.p.s.a., który stanowi, że wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Stosownie jednak do § 3 powołanego przepisu możliwe jest wstrzymanie wykonania przedmiotu skargi na wniosek złożony przez skarżącego. Okolicznościami uzasadniającymi orzeczenie zgodnie z takim wnioskiem jest istnienie niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków jako ewentualne następstwo wykonania aktu, który zostałby przez Sąd wzruszony w wyniku uwzględnienia skargi. Przedmiotem złożonego w niniejszej sprawie wniosku jest decyzja Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego utrzymująca w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji, zaś reformująca je jedynie w zakresie terminu wykonania nałożonego nią obowiązku. Obowiązek ten to rozbiórka budynku mieszkalnego usytuowanego na działce nr ewid. [...] przy ul. N w P. Przedmiotowy obiekt to budynek drewniany, z dachem o konstrukcji drewnianej, krytym dachówką ceramiczną. Jak ustalił organ, wyżej wymieniony obiekt znajduje się w złym stanie technicznym, jest nieużytkowany i zabezpieczony przed dostępem osób postronnych. Z akt sprawy wynika, że współwłaściciele zamierzają jednak przeprowadzić kapitalny remont budynku w celu przywrócenia go do używalności zgodnie z jego funkcją. Abstrahując od oceny legalności tej decyzji, jako że byłoby to przedwczesne na obecnym etapie postępowania, należy podnieść, iż w sprawie występuje przesłanka wstrzymania określona w art. 61 § 3 P.p.s.a. w postaci możliwości powstania trudnych do odwrócenia skutków. O takich można bowiem mówić wówczas, gdy w związku z wykonaniem decyzji doszłoby do pojawienia się takich okoliczności faktycznych lub prawnych, które raz zaistniałe powodują istotną lub trwałą zmianę rzeczywistości, zaś powrót do stanu poprzedniego możliwy jest tylko po upływie dłuższego czasu lub też przy dużym nakładzie sił i środków (tak postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z dnia 3.08.2006r., II SA/Bk 352/2006, Lex Polonica nr 1241556). O zagrożeniu wystąpienia tego rodzaju skutków można mówić w realiach niniejszej sprawy. Niewątpliwie bowiem już z samej istoty rozbiórki wynika, iż wiąże się ona z określonym nakładem środków finansowych związanych z pracami rozbiórkowymi oraz z wydatkami na odtworzenie poprzednio istniejącego stanu w razie zasadności skargi. Możliwość wystąpienia zatem ewentualnych niekorzystnych konsekwencji w postaci ubytku w majątku skarżącego wskazuje na konieczność uwzględnienia jego wniosku. Z przytoczonych względów orzeczono jak w sentencji, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 P.p.s.a.