II SA/Rz 339/11

Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie Piotr Godlewski po rozpoznaniu w dniu 12 maja 2011 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku G. Ś. o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym w sprawie z jego skargi na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] lutego 2011 r. Nr [...] w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do wniesienia odwołania postanawia przyznać skarżącemu prawo pomocy obejmujące zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata. G. Ś. zwracając się we wniesionej przez siebie skardze na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] lutego 2011 r. Nr [...] o zwolnienie z wszelkich kosztów postępowania sądowego, został wezwany do złożenia tego wniosku na obowiązującym w postępowaniu sądowoadministracyjnym formularzu PPF. Jako zakres dochodzonego prawa pomocy wskazał w nim zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata, który to zakres z uwagi na wskazany powyżej charakter wniosku jest wiążący dla jego rozpoznania. Wg jego uzasadnienia i zawartego w nim oświadczenia wnioskodawcy, od wielu lat jest on osobą bezrobotną - bez prawa do zasiłku z tego tytułu, podejmującym okazjonalnie drobne prace zarobkowe. Głównym źródłem utrzymania jego i rodziny (żona i dwoje dzieci w wieku 12 i 18 lat) jest wynagrodzenie za pracę żony w kwocie 1338 zł. brutto, które z trudem wystarcza na życie. Nie dysponują żadnymi wartościowymi składnikami majątkowymi, zamieszkując w użyczonym lokalu o pow. 29 m² i korzystając z pomocy rodziny. Rozpatrując złożony wniosek stwierdzono, co następuje: Zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie zastępcy prawnego w osobie m.in. adwokata wiąże się z przyznaniem prawa pomocy w zakresie całkowitym, co w przypadku osoby fizycznej związane jest z wymogiem wykazania braku możliwości poniesienia jakichkolwiek kosztów postępowania (na koszty sądowe składają się opłaty sądowe: wpis i opłata kancelaryjna oraz zwrot wydatków). Jak wynika z powyższego, kryterium ekonomiczne jest jedynym, na podstawie którego ocenia się zdolność osób fizycznych do poniesienia związanych ze sprawą kosztów postępowania. Dokonana względem niego ocena sytuacji materialno – bytowej i możliwości płatniczych skarżącego potwierdziła spełnienie przez niego tej przesłanki. Ponieważ wnioskodawca jako osoba bezrobotna praktycznie pozbawiony jest własnych źródeł dochodu, możliwość poniesienia związanych ze sprawą kosztów postępowania musi być odniesiona do zarobków jego żony (w postępowaniu o przyznanie prawa pomocy pod uwagę brane są dochody i wydatki wszystkich osób pozostających z wnioskodawcą we wspólnym gospodarstwie domowym). Dochody te są jednak na tyle nieduże, iż nawet wobec niewykazania wysokości ponoszonych przez skarżącego i członków jego rodziny wydatków, trudno jest uznać je za wystarczające do pokrycia wszystkich ich niezbędnych potrzeb życiowych. W tym zakresie nie budzi żadnych wątpliwości twierdzenie skarżącego o doświadczanych przez nich trudnościach finansowych, czego dodatkowym dowodem jest korzystanie z pomocy rodziny oraz podniesiony w skardze przez G. Ś. argument o braku środków finansowych na pokrycie pośrednio związanych z przedmiotem skargi badań lekarskich, na które został skierowany decyzją Starosty [...] z dnia [...] stycznia 2011 r. W sytuacji zatem gdy niezależnie od dochodów skarżący nie dysponuje żadnymi zasobami finansowymi, przynoszącymi dochód składnikami majątkowymi lub które w wyniku zbycia mogłyby stanowić źródło pokrycia kosztów związanych z jego udziałem w sprawie, uzasadnione jest pozytywne rozpoznanie złożonego przez niego wniosku. Nie jest bowiem możliwe, aby w przedstawionej przez siebie sytuacji skarżący wygospodarował jakiekolwiek środki na pokrycie związanych ze sprawą kosztów postępowania, nie powodując jednocześnie dla siebie i członków rodziny uszczerbku w koniecznym utrzymaniu. W związku z powyższym, na podstawie art. 246 § 1 pkt 1 w związku z art. 245 § 2 i art. 258 § 2 pkt 7 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) orzeczono jak w sentencji postanowienia.