II SA/Rz 34/09

Dnia 23 lipca 2009 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Robert Sawuła po rozpoznaniu w dniu 23 lipca 2009 roku w Rzeszowie na posiedzeniu niejawnym wniosku M. i J. P. o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata w sprawie ze skargi M. i J. P. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] listopada 2008 roku, nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania administracyjnego w sprawie wykonania robót budowlanych - postanawia - odrzucić sprzeciw. Wnioskiem z dnia 4 lutego 2009 roku M. i J. P. wnieśli o przyznanie im prawa pomocy w zakresie całkowitym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata w sprawie z ich skargi na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] listopada 2008 roku, nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania administracyjnego w sprawie wykonania robót budowlanych. Postanowieniem z dnia 11 marca 2009 roku referendarz sądowy odmówił przyznania prawa pomocy uznając, że skarżący nie spełniają ustawowych przesłanek do skorzystania z tej instytucji. Postanowienie zostało wysłane osobno do każdego ze skarżących; do J. P. jako skarżącego i jako pełnomocnika M. P. Dołączono do niego pouczenie o sposobie i terminie wniesienia sprzeciwu. Postanowienie adresowane do Ma. P. zostało odebrane po dwukrotnej awizacji w dniu 23 marca 2009 roku (k. 52). Postanowienie adresowane do J. P. mimo dwukrotnej awizacji nie zostało odebrane i wróciło do sądu z adnotacją "nie podjęto w terminie" (k. 50). Pismem z dnia 30 marca 2009 roku skarżący odesłali postanowienie z dnia 11 marca 2009 roku adresowane do M. P. Zarzucili, że w postanowieniu jako skarżących wskazano J. i M. P., a więc podmioty inne niż te, które złożyły skargę. W konkluzji stwierdzili, że oznaczenie w postawieniu jako skarżących osób o nazwisku P. a nie P. uniemożliwia im ustosunkowanie się do jego treści. Postanowieniem z dnia 2 kwietnia 2009 roku sprostowano postanowienie z dnia 11 marca 2009 roku w ten sposób, że w miejsce dotychczasowego oznaczenia nazwisk skarżących P. zamieszczono nazwisko P. Postanowienie zostało doręczone skarżącym w dniu 22 kwietnia 2009 roku (k. 59). Pismem z dnia 30 kwietnia 2009 roku skarżący zwrócili się do sądu z zapytaniem, w jaki sposób mogą wnieść sprzeciw od postanowienia z dnia 11 marca 2009 roku i 2 kwietnia 2009 roku (w piśmie błędnie wskazano datę postanowienia 3 kwietnia 2009 roku). Wywiedli, że postanowienie z 2 kwietnia 2009 roku nie zawiera pełnego uzasadnienia co do motywów odmowy przyznania prawa pomocy zaś oryginał postanowienia z dnia 11 marca 2009 roku został przez nich odesłany celem sprostowania (k. 53). Pismem z dnia 5 maja 2009 roku przesłano J. P. postanowienie z dnia 11 marca 2009 roku o treści uwzględniającej postanowienie w przedmiocie sprostowania z dnia 2 kwietnia 2009 roku. Wyjaśniono mu jednocześnie, że może od niego złożyć sprzeciw zgodnie z załączonym pouczeniem. Postanowienie zostało doręczone J. P. w dniu 7 maja 2009 roku (k. 58). W dniu 14 maja 2009 roku wniósł on od niego sprzeciw (k. 60 i 61). Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje: Sprzeciw jest spóźniony i jako taki, stosownie do treści art. 259 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2002 r. Nr 153 poz. 1270 ze zm.) powoływanej dalej jako P.p.s.a. podlega odrzuceniu. Zgodnie z art. 259 § 1 P.p.s.a. sprzeciw od postanowienia referendarza sądowego wnosi się w terminie 7 dni od dnia jego doręczenia. W niniejszej sprawie postanowienie z dnia 11 marca 2009 roku zostało doręczone M. P. w dniu 23 marca 2009 roku a J. P. w trybie art. 73 P.p.s.a. w brzmieniu sprzed 16 kwietnia 2009 roku i przy uwzględnieniu wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 28 lutego 2006 r. sygn. akt P 13/05 (publ. Dz. U. 2006 r. Nr 38, poz. 268) oraz § 9 ust. 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 17 czerwca 1999 r. w sprawie szczegółowego trybu doręczania pism sądowych przez pocztę w postępowaniu cywilnym (publ. Dz. U. 1999 r. Nr 62 poz. 697) w dniu 30 marca 2009 roku. Oznacza to, że sprzeciw od postanowienia z dnia 11 marca 2009 roku można było wnieść do dnia 6 kwietnia 2009 roku. Wniesienia go w dniu 14 maja 2009 roku sąd uznaje za spóźnione. Należy przy tym odnotować, że sekretariat sądu przy ponownym doręczeniu J. P. postanowienia z dnia 11 marca 2009 roku błędnie pouczył go o możliwości wniesienia sprzeciwu. Okoliczność ta nie jednak wpływu na niniejsze rozstrzygnięcie albowiem błędne działania sądu nie mogą zmieniać skutków prawnych wynikających z bezwzględnie obowiązujących przepisów prawa, tj. art. 259 § 1 i § 2 P.p.s.a. Trzeba również zaznaczyć, że wydanie postanowienia o sprostowaniu rozstrzygnięcia z dnia 11 marca 2009 roku nie ma wpływu na bieg terminu do jego zaskarżenia. Stosownie bowiem do treści art. 159 w zw. z art. 166 P.p.s.a. wniosek o sprostowanie postanowienia nie ma wpływu na bieg terminu do wniesienia środka zaskarżenia. Powołany przepis jest konsekwencją regulacji zawartej w art. 156 § 2 zdanie 2 P.p.s.a. w zw. z art. 166 P.p.s.a., z której wynika, że o sprostowaniu umieszcza się wzmiankę na oryginale postanowienia, a na żądanie stron także na udzielonych im odpisach. Oznacza to, że sąd nie z urzędu lecz jedynie na wniosek doręcza stronie odpis orzeczenia o treści uwzględniającej sprostowanie. Wpływu na bieg terminu do wniesienia środka zaskarżenia to jednak nie ma. W niniejszej sprawie skarżący sami pozbawili się możliwości polemiki z argumentacją zawartą w postanowieniu z 11 marca 2009 roku poprzez odesłanie go do sądu. Stanowisko skarżących, że niemożliwe było odniesienie się do treści ww. postanowienia z powodu błędnego dodania jednej litery w ich nazwisku przy właściwym określeniu imion a także daty, numeru, przedmiotu zaskarżonej decyzji i organu, który ją wydał nie zasługuje na uwzględnienie. Jest oczywiste, że skarżący zarówno z treści sentencji, jak i uzasadnienia postanowienia – które w szczegółach odnosiło się do ich sytuacji majątkowej i rodzinnej – mimo błędnego określenia ich nazwiska mogli z łatwością zorientować się, że są jego adresatami. Z powyższych względów, na podstawie art. 259 § 2 P.p.s.a. sąd odrzucił sprzeciw jako spóźniony.