II SA/Rz 343/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący WSA Krystyna Józefczyk /spr./ Sędziowie WSA Robert Sawuła NSA Anna Lechowska Protokolant sekr. sąd. Anna Mazurek-Ferenc po rozpoznaniu w Wydziale II Ogólno-Administracyjnym na rozprawie w dniu 19 lipca 2007 r. sprawy ze skargi Z. S., A. T. oraz D. S., K. S. i Z. S. - następców prawnych I. T. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] kwietnia 2001 r. nr [...] w przedmiocie wymeldowania uchyla zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję Burmistrza z dnia [...] lutego 20001 r. nr [...]. Decyzją z dnia [...].02.2001 r. Burmistrz rozpoznając wniosek I. T., Z. S. i A. T. odmówił wymeldowania J. T. z budynku nr [...] przy ul. [...] w U. a w uzasadnieniu wskazał, iż materialno-prawną podstawą wymeldowania jest przepis art. 15 ust. 2 ustawy z dnia 10.04.1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych /Dz. U. nr 9, poz. 26/. Wynika zeń, że może ono nastąpić dwóch sytuacjach, a to: 1) gdy osoba utraciła uprawnienia do przebywania w lokalu w którym jest zameldowana i bez wymeldowania opuściła ten lokal, lub 2) bez wymeldowania opuściła lokal, nie przebywa w nim co najmniej 6 miesięcy a nowego jej miejsca pobytu nie można ustalić. Przesłanki te w obu sytuacjach muszą wystąpić łącznie. Pomimo tego, że J. T. opuścił lokal ten jest jednym z jego współwłaścicieli, posiada uprawnienie do przebywania w nim, nie ma podstaw do jego wymeldowania. W odwołaniach podkreślono, iż nie zamieszkuje w tym budynku i nie partycypuje w kosztach jego utrzymania. Po jego rozpoznaniu organ utrzymał w mocy rozstrzygnięcie pierwszoinstancyjne z jego argumentacją. Decyzję tą zaskarżono do NSA wnosząc o powtórne jej rozpoznanie równocześnie nie wskazując kierunku jej weryfikacji. W obszernej skardze ponownie podkreślono, iż J. T. nie mieszka od kilku lat w tym budynku. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie z przyczyn wywiedzionych w uzasadnieniu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje: Skarga zasługuje na uwzględnienie, chociaż z innych względów niż podnoszą skarżący. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną – przepis art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. Nr 153, poz. 1270, ze zm./. Bezspornym jest, że wyrokiem Trybunału Konstytucyjnego uznano, iż przepis art. 15 ust. 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych /Dz. U. nr 32, poz. 174/ jest niezgodny z Konstytucją. Podstawą wydania zaskarżonej decyzji był właśnie przepis, co do którego uznano iż jest niezgodny z Konstytucja. Można żądać wznowienia postępowania w przypadku gdy Trybunał Konstytucyjny orzekł o niezgodności aktu normatywnego z Konstytucją /.../, na podstawie którego została wydana decyzja – przepis art. 145a k.p.a. Zaś sąd uwzględniając skargę na decyzję uchyla ją w całości jeżeli stwierdzi /.../ naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego – przepis art. 145 § 1 pkt 1 lit. b) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. Nr 153, poz. 1270, ze zm./. Z tych względów Sąd uchylił zaskarżoną decyzję oraz decyzję organu I instancji.