II SA/Rz 345/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący NSA Maria Zarębska-Kobak /spr./ Sędziowie WSA Jolanta Ewa Wojtyna AWSA Magdalena Józefczyk Protokolant sekr. sąd. Anna Mazurek-Ferenc po rozpoznaniu w Wydziale II Ogólno-Administracyjnym na rozprawie w dniu 23 stycznia 2008 r. sprawy ze skargi M. K. na decyzję Wojewody z dnia [...] lutego 2007 r. nr [...] w przedmiocie uchylenia decyzji w sprawie zameldowania uchyla zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję Prezydenta Miasta z dnia [...] grudnia 2006 r. nr [...]. II SA/Rz 345/07 UZASADNIENIE Przedmiotem skargi jest decyzja Wojewody z dnia [...] lutego 2007 roku Nr [...] utrzymująca w mocy decyzję Prezydenta Miasta z dnia [...] grudnia 2006 roku Nr [...] o uchyleniu decyzji własnej z dnia [...] lipca 2006 roku Nr [...] o umorzeniu postępowania w sprawie anulowania czynności materialno-technicznej zameldowania R. N. z pobytu stałego z lokalu mieszkalnego w T. przy ulicy P. [...] wydana w wyniku odwołania R. N. W podstawie prawnej decyzji powołano przepis art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a i art. 154 § 1 k.p.a. w zw. z art. 47 ust.2 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych /Dz. U. z 2001 r. nr 87, poz. 960, ze zm./. W uzasadnieniu decyzji zostało wyjaśnione, że Prezydent Miasta wszczął z urzędu postępowanie w sprawie wzruszenia decyzji własnej z dnia [...] lipca 2006 roku Nr [...] w której orzekł o umorzeniu postępowania w sprawie anulowania czynności materialno-technicznej zameldowania R. N. z pobytu stałego z lokalu mieszkalnego w T. przy ulicy P. [...]. Ustalił, że w sprawie z wniosku C. Ż. o wymeldowanie R. N. zostały wydane równocześnie dwie decyzje; 1/ z dnia [...] lipca 2006 roku Nr [...] o umorzeniu postępowania w sprawie anulowania czynności materialno-technicznej zameldowania w lokalu mieszkalnym przy ul. P. [...] w T. R. N. wydana w oparciu o art. 47 ust.2 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych /Dz. U. z 2001 r. nr 87, póz. 960, ze zm./ oraz 2/ z dnia [...] sierpnia 2006 roku Nr [...] o wymeldowaniu R.N. z lokalu mieszkalnego przy ul. P. [...] w T. wydana w oparciu o art.15 ust.2 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych /Dz. U. z 2001 r. nr 87, poz. 960, ze zm./. Wobec stwierdzenia, że wniosek C. Ż. o wymeldowanie z pobytu stałego R. N. lokalu mieszkalnego przy ul. P. [...] w T. został uwzględniony decyzją z dnia [...] sierpnia 2006 roku Nr [...] dlatego decyzję z dnia z dnia [...] lipca 2006 roku Nr [...] wyeliminowano z obrotu prawnego w oparciu o art. 154 § 1 k.p.a. W odwołaniu do Wojewody odwołujący R. N. wniósł o uchylenie zaskarżonej jako wydanej z rażącym naruszeniem prawa. W uzasadnieniu odwołania wyjaśnił, że w stosunku do niego toczyły się dwa odrębne postępowania administracyjne przed organem I instancji zakończone odrębnymi decyzjami administracyjnymi. A to; 1/ w sprawie umorzenia postępowania o anulowaniu czynności materialno-technicznej zameldowania w lokalu mieszkalnym przy ul. P. [...] w T. oraz w sprawie wymeldowania z w/w lokalu. Decyzja w sprawie umorzenia postępowania administracyjnego w przedmiocie anulowania czynności materialno-technicznej zameldowania w /w lokalu uzyskała walor decyzji ostatecznej, natomiast decyzja o wymeldowaniu jego w wyniku złożonego odwołania decyzją Wojewody z dnia [...] lutego 2007 roku Nr [...] została uchylona i przekazana do ponownego rozpoznania przez organ I instancji. W jego ocenie wyeliminowanie z obrotu prawnego decyzji ostatecznej w sprawie umorzenia postępowania o anulowaniu czynności materialno-technicznej zameldowania w/w lokalu w sposób rażący narusza przepis art. 154 § 1 pkt 1 k.p.a. powołując się na komentarz B. Adamiak i J. Borkowskiego w tym zakresie. W dalszej części odwołania odwołujący polemizuje z argumentacją organu I instancji w przedmiocie skutków prawnych związanych z faktem wymeldowania. Rozpoznając odwołanie organ odwoławczy nie uwzględnił odwołania i stawianych w nim zarzutów. W uzasadnieniu decyzji przytoczył stan faktyczny sprawy, który jest zgodny z ustaleniami dokonanymi przez odwołującego. Z powołaniem się na treść art. 154 § 1 k.p.a. organ odwoławczy wyjaśnił, że decyzja w sprawie umorzenia postępowania o anulowaniu czynności materialno-technicznej zameldowania w lokalu mieszkalnym przy ul. P. [...] w T. w/w jest cyt. "nietrafna merytorycznie i pozostaje w sprzeczności z zebranym w sprawie materiałem dowodowym oraz uniemożliwia prowadzenie postępowania w sprawie jego wymeldowanie z pobytu stałego z wyżej wymienionego lokalu", nadto w/w decyzją nie nabył on żadnego prawa. W ocenie organu odwoławczego decyzja organu I instancji nie narusza prawa a zarzuty podniesione w odwołaniu jako niezasadne nie zasługują na uwzględnienie. Na wyżej opisaną decyzję skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie złożył B. Ż. oraz pełnomocnik M. K. – J. K. i tj. uczestnicy postępowania administracyjnego w/w sprawie. Skarga B. Ż. postanowieniem tut. Sądu z dnia 9 sierpnia 2007 roku została odrzucona wobec nie uiszczenia na wezwanie Sądu wpisu od skargi. Pełnomocnik uczestniczki M. K. - J. K., zaskarżonej decyzji zarzucił rażące naruszenie prawa. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji wskazał na brak argumentacji co do przesłanek wskazujących interes społeczny lub słuszny interes strony przemawiającym za uchyleniem decyzji ostatecznej w sprawie umorzenia postępowania o anulowaniu czynności materialno-technicznej zameldowania R. N. w trybie art. 154 § 1 k.p.a. Niezależnie od wyżej wymienionego zarzutu wskazano na brak prawidłowego zawiadomienia i prawidłowej reprezentacji R. N. w tym postępowaniu. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: skarga zasługuje na uwzględnienie. Kontrola Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego sprowadza się do badania zaskarżonego aktu pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej /art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r Prawo o ustroju sądów administracyjnych - Dz. U. z 2002 r Nr 153 poz. 1269/, przy czym Sąd ten z mocy art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz. U. Nr 153 poz. 1270/ zwana dalej ustawą, nie jest związany zarzutami ani wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Przedmiotem skargi jest decyzja Wojewody z dnia [...] lutego 2007 roku Nr [...] utrzymująca w mocy decyzję Prezydenta Miasta z dnia [...] grudnia 2006 roku Nr [...] orzekająca o uchyleniu decyzji ostatecznej Prezydenta Miasta z dnia [...] lipca 2006 roku Nr [...] o umorzeniu postępowania w sprawie anulowania czynności materialno-technicznej zameldowania R. N. z pobytu stałego z lokalu mieszkalnego w T. przy ulicy P. [...] Stan faktyczny w sprawie jest nie kwestionowany, sprowadza się do stwierdzenia, że w sprawie zostały wydane dwie decyzje; 1/ z dnia [...] lipca 2006 roku Nr [...]o umorzeniu postępowania w sprawie anulowania czynności materialno-technicznej zameldowania w lokalu mieszkalnym przy ul. P. [...] w T. R. N. wydana w oparciu o art. 47 ust.2 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych /Dz. U. z 2001 r. nr 87, poz. 960, ze zm./ oraz 2/ z dnia [...] sierpnia 2006 roku Nr [...] o wymeldowaniu R. N. z lokalu mieszkalnego przy ul. P. [...] w T. wydana w oparciu o art.15 ust.2 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych /Dz. U. z 2001 r. nr 87, poz. 960, ze zm./. Prezydenta Miasta wszcząć postępowanie z urzędu i decyzją z dnia [...] grudnia 2006 roku Nr [...] orzekł w oparciu o art. 154 § 1 k.p.a. o uchylenia decyzji ostatecznej Prezydenta Miasta z dnia [...] lipca 2006 roku Nr [...] Podkreślenia wymaga, że postępowanie w niniejszej sprawie było prowadzone w trybie nadzwyczajnym i doprowadziło do wyeliminowania z obrotu prawnego decyzji, która uzyskała walor decyzji ostatecznej. Wskazany przez organy orzekające przepis art. 154 § 1 k.p.a. stanowi, że decyzja ostateczna, na mocy której żadna ze stron nie nabyła prawa, może być w każdym czasie uchylona lub zmieniona przez organ administracji publicznej, który ją wydał lub przez organ wyższego stopnia, jeżeli przemawia za tym interes społeczny lub słuszny interes strony. W/w przepis ustanawia dwie przesłanki, które wystąpić muszą łącznie aby można było wzruszyć decyzję w tym trybie; 1/ żadna ze stron nie nabyła prawa, 2/ jeżeli przemawia za tym interes społeczny lub słuszny interes strony. Przepis art. 154 § 1 k.p.a. nie może być konkurencyjny do pozostałych trybów nadzwyczajnych określonych w kodeksie postępowania administracyjnego i ma za przedmiot ustalenie przesłanek wzruszenia obowiązującej decyzji nie dającym podstaw do wznowienia postępowania lub stwierdzenia nieważności decyzji. Przechodząc na grunt rozpoznawanej sprawy stwierdzić należy, że organ jako przyczynę uchylenia decyzji podaje istnienie w sprawie dwóch decyzji orzekającej w tej samej sprawie, oraz wadliwość decyzji Prezydenta Miasta z dnia [...] lipca 2006 roku Nr [...] W/w przyczyny w ocenie Sądu nie dają żadnych podstaw prawnych do zastosowania trybu przewidzianego w art. 154 § 1 k.p.a. bowiem przesłanki w nim określone nie zostały wykazane ani spełnione. /1/ żadna ze stron nie nabyła prawa, 2/ jeżeli przemawia za tym interes społeczny lub słuszny interes strony/. Tylko spełnienie w/w przesłanek pozwala na zastosowanie w/w trybu. Dodatkowo wyjaśnienia wymaga ,iż organ wadliwie odczytuje treść tych decyzji bowiem pierwsza decyzja potwierdza fakt zameldowania R. N., natomiast druga decyzja, która została wyeliminowana z obrotu prawnego dotyczyła jego wymeldowania. Wprawdzie obie decyzje adresowane były do R. N. jednak dotyczą odmiennego stanu faktycznego /zameldowanie – wymeldowanie/. Zarzut braku prawidłowego zawiadomienia i reprezentacji R. N. w tym postępowaniu w świetle znajdujących się zwrotnych potwierdzeń zawiadomień i odnotowanych na nich adnotacji nie znajduje uzasadnienia. Z przyczyn wskazanych wyżej ponieważ nie zostały wykazane przesłanki określone w art. 154 § 1 k.p.a do wzruszenia decyzji ostatecznej w tym trybie dlatego też Sąd stwierdził, że decyzje obu instancji zostały wydane z naruszeniem cytowanego przepisu i z tych względów należało je wyeliminować z obrotu prawnego. Mając powyższe na uwadze Sąd orzekł jak w sentencji wyroku po myśli art. 145 §1 pkt 1 lit. c ustawy P.p.s.a.