II SA/Rz 348/05

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Małgorzata Wolska Sędziowie WSA Zbigniew Czarnik /spr./ AWSA Jolanta Ewa Wojtyna Protokolant: sekr. sąd. Anna Mazurek-Ferenc po rozpoznaniu w dniu 24 stycznia 2006 r. na rozprawie sprawy ze skargi Fundacji A. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] lutego 2005 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu -postanawia- odrzucić skargę II SA/Rz 348/05 U Z A S A D N I E N I E Decyzją z dnia [...] lutego 2005 r., [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy decyzję Wójta Gminy [...] z dnia [...] grudnia 2004 r., [...] odmawiającą ustalenia warunków zabudowy dla Fundacji A. z/s w miejscowości C. gmina [...] dla inwestycji p.n. zabudowania gospodarcze dla prowadzenia działalności rolniczej – 5 obiektów bez piwnic i bez stałych fundamentów o orientacyjnych wymiarach 5m x 7m, konstrukcji drewnianej. Z decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego nie zgodziła się Fundacja A. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie Fundacja wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i zasądzenie kosztów postępowania sądowego. W uzasadnieniu skargi strona skarżąca wskazała, że zaskarżona decyzja narusza przepisy prawa. W szczególności decyzja Kolegium i poprzedzająca ją decyzja Wójta Gminy narusza art. 44 ust. 2, art. 45 ust. 1 i art. 153 w związku z art. 6 ust. 1 pkt 8 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody /Dz. U. Nr 92, poz. 880/. Zdaniem strony skarżącej odmowa ustalenia warunków zabudowy z powołaniem się na uchwałę Rady Gminy z dnia [...] maja 1994 r., nr [...] w sprawie zakazu budowy na terenach użytków ekologicznych jest niezgodna z prawem, gdyż wprowadzone uchwała zakazy nie mają oparcia w obowiązujących przepisach. Wobec sprzeczności uchwały z ustawą o ochronie przyrody odmowa ustalenia warunków zabudowy z powołaniem się na art. 61 ust. 1 pkt 5 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym /Dz. U. Nr 80, poz. 717 ze zm./ jest sprzeczna z obowiązującym prawem i z tego powodu decyzja Kolegium powinna być uchylona. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o oddalenie skargi przywołując argumentację jak w uzasadnieniu własnej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz. U. nr 153, poz. 1270, ze zm./ dalej prawo o p.s.a., sądy administracyjne sprawują kontrolę działań administracji stosując prawem przewidziane środki. Kontrola sprawowana przez sądy, zgodnie z treścią art. 134 § 1 prawa o p.s.a., nie jest ograniczoną zarzutami skargi, jej podstawą prawną ani formułowanymi przez stronę wnioskami. Rozpoznając skargę sądy działają w granicach danej sprawy wyznaczonej przedmiotem zaskarżenia. Tak wyznaczony zakres kontroli nakłada na Sąd obowiązek ustalenia czy skarga spełnia prawem przewidziane wymogi. Spełnienie przez stronę skarżącą warunków formalnych wniesienia skargi jest pierwotną przesłanką merytorycznego rozpoznania skargi. Ustawa prawo o p.s.a. w sposób jednoznaczny określa zasady wnoszenia skargi do sądu administracyjnego. Skuteczne złożenie skargi ma miejsce wtedy, gdy strona skarżąca składa skargę w terminie ustawowym, tj. 30 dni od dnia doręczenia decyzji lub orzeczenia będącego przedmiotem skargi. Akta sprawy wskazują w sposób jednoznaczny, że decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego została doręczona pełnomocnikowi Fundacji w jej siedzibie w dniu 7 lutego 2005 r. Zatem 30-dniowy termin do wniesienia skargi upływał w dniu 9 marca 2005 r. Skarga została nadana pocztą w dniu 4 marca 2005 r., przy czym skarżąca strona nadała skargę w niemieckim urzędzie pocztowym. Ten sposób złożenia skargi nie odpowiada przepisom prawa, gdyż stosownie do treści art. 83 § 3 prawa o p.s.a. oddanie pisma w polskim urzędzie pocztowym lub w polskim urzędzie konsularnym jest równoznaczne z wniesieniem go do sądu. Z akt sprawy wynika, że skarga złożona przez Fundację A. nie spełnia tych wymogów, zatem należy przyjąć, że nie wywołuje ona skutku prawnego i nie może prowadzić do merytorycznego rozpoznania sprawy. Z tego powodu Sąd mając na uwadze treść art. 58 § 1 pkt 2 prawa o p.s.a. skargę odrzucił.