II SA/Rz 35/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Paweł Zaborniak po rozpoznaniu w dniu 17 lutego 2016 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku skarżących o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi B.S. i M.S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] listopada 2015 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy terenu - postanawia - odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji Wraz ze skargą na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] listopada 2015 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy terenu skarżący B.S. i M.S. złożyli wniosek o wstrzymanie wykonania kwestionowanej nią decyzji. W motywach wniosku wskazali, że skoro warunkiem realizacji inwestycji jest posiadanie prawa do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, obejmującym tylko teren inwestycji z pominięciem nieruchomości koniecznych do realizacji przyłączy, to okoliczność ta może skutkować pozbawieniem skarżących uprawnień stron postępowania, a tym samym pozbawieniem możliwości składania wyjaśnień, zażaleń i wniosków. To pozwoli na wszczęcie postępowania bez udziału stron i realizację inwestycji, na którą nie wyrażają zgody. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Wniosek nie zasługiwał na uwzględnienie. Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze. zm., dalej "P.p.s.a."), po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. W pierwszej kolejności wskazać należy, że nie wszystkie akty administracyjne kwalifikują się do wykonania, a co za tym idzie nie wszystkie podlegają wstrzymaniu. Przedmiotem ochrony tymczasowej polegającej na wstrzymaniu wykonania mogą być jedynie takie akty lub czynności, które nadają się do wykonania, rozumianego jako spowodowanie w sposób dobrowolny lub doprowadzenie w trybie egzekucji do takiego stanu rzeczy, który jest zgodny z rozstrzygnięciem zawartym w tym akcie. Do takich nie należą decyzje ustalające warunki zabudowy, które są wydawane w pierwszym etapie procesu inwestycyjnego i stwierdzają tylko istnienie pewnego stanu prawnego i faktycznego. Nie stanowią samodzielnej podstawy do podjęcia działań inwestycyjnych i nie podlegają wykonaniu w postępowaniu egzekucyjnym. Tym samym decyzja ustalająca warunki zabudowy nie może powodować konsekwencji w postaci wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania nieodwracalnych skutków, a zatem nie może podlegać wstrzymaniu. Niezależnie od powyższego Sąd wyjaśnia, że będące podstawą wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu przesłanki są pojęciami nieostrymi, co wiąże się z koniecznością konkretyzacji zawartej w nich ogólnej normy z uwzględnieniem okoliczności faktycznych każdej indywidualnej sprawy. Obowiązek ten obciąża wnioskodawcę. Ponieważ wniosek skarżących o udzielenie ochrony tymczasowej nie został należycie umotywowany pod kątem przesłanek określonych w art. 61 § 3 P.p.s.a. także i z tej przyczyny nie może zostać uwzględniony. W konsekwencji poczynionych wyżej rozważań Sąd, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.