II SA/Rz 350/05

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Stanisław Śliwa Sędziowie WSA Krystyna Józefczyk /spr./ AWSA Magdalena Józefczyk Protokolant: sekr. sąd. Anna Mazurek-Ferenc po rozpoznaniu w dniu 15 marca 2006 r. na rozprawie sprawy ze skargi T. N. na decyzję Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego z dnia [...] marca 2005 r. Nr [...] w przedmiocie choroby zawodowej -skargę oddala- II SA/Rz 350/05 U Z A S A D N I E N I E Decyzją Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego Nr [...] z dnia [...] marca 2005 r., po rozpoznaniu odwołania T. N. od decyzji Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego z dnia [...] grudnia 2004 r. nr [...] nie stwierdzającej choroby zawodowej – zawodowego uszkodzenia słuchu z poz. 21 wykazu chorób zawodowych, utrzymał w mocy rozstrzygniecie organu I instancji. Jako podstawę prawną powołano przepis art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. oraz § 8 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 lipca 2002 r. w sprawie wykazu chorób zawodowych, szczegółowych zasad postępowania w sprawach zgłaszania podejrzenia, rozpoznania i stwierdzenia chorób zawodowych oraz podmiotów właściwych w tych sprawach /Dz. U. Nr 132, poz. 1115/. Jak wynika z akt administracyjnych na podstawie dochodzenia epidemiologicznego oraz przeprowadzonych badań Wojewódzki Ośrodek Medycyny Pracy w Rz. wydał orzeczenie lekarskie Nr [...] z dnia 30 sierpnia 2004 r. stwierdzające brak podstaw do rozpoznania choroby zawodowej uszkodzenia słuchu. W uzasadnieniu naprowadził, iż aktualne badania skarżącego wykazują obustronne uszkodzenie słuchu typu odbiorczego, którego średnia wielkość wynosi ucho prawe 42 dB, a lewe – 44 dB, a więc wielkość stwierdzonego badaniem ubytku słuchu nie spełnia kryteriów orzeczniczych choroby zawodowej przewidzianych w obowiązujących przepisach, a to: średni ubytek słuchu w uchu lepiej słyszącym musi wynosić co najmniej 45 dB. W wyniku odwołania T. N.r został skierowany do Instytutu Medycyny Pracy w S., który również wydał orzeczenie o braku podstaw do rozpoznania choroby zawodowej w rozumieniu obowiązujących przepisów prawa. Stwierdzony w badaniach stan narządu słuchu nie upoważnia do rozpoznania choroby zawodowej narządu słuchu ponieważ zgodnie z aktualnymi przepisami nie spełnia określonego w wykazie chorób zawodowych kryterium wielkości ubytku słuchu wynoszącego co najmniej 45 dB w uchu lepiej słyszącym. Wobec powyższego Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny wydał decyzję [...] grudnia 2004 r. o braku podstaw do stwierdzenia choroby zawodowej uszkodzenia słuchu u T. N.. W odwołaniu od tej decyzji skarżący podniósł, iż już w 1975 roku podczas badań w Poradni Laryngologicznej rozpoznano obustronne uszkodzenie nerwów słuchowych typu zawodowego. Po jego rozpoznaniu organ odwoławczy utrzymał w mocy decyzję pierwszoinstancyjną, a w uzasadnieniu naprowadził, iż w sprawach o stwierdzenie choroby zawodowej dowodem jest jedynie opinia biegłych lekarzy z zakresu medycyny pracy, a inspektor sanitarny nie jest uprawniony do zmiany lub interpretacji wydanych przez nich opinii lekarskich. W sprawach o stwierdzenie choroby zawodowej niezbędne jest potwierdzenie występowania trzech czynników, a to: 1st. pracownik wykonuje lub wykonywał pracę w narażeniu na czynnik szkodliwy /w tym wypadku na hałas/, który mógł spowodować u niego chorobę zawodową, 2nd. u pracownika występuje schorzenie, którego objawy odpowiadają objawom choroby zawodowej, u nas: zawodowego uszkodzenia słuchu typu odbiorczego wywołanego działaniem hałasu, 3rd. istnieje związek pomiędzy narażeniem na hałas a występującymi objawami choroby zawodowej. W przedmiotowej sprawie specjalistyczne ośrodki medyczne uznały, iż stwierdzono zawodowe uszkodzenie słuchu, lecz wysokość tego uszkodzenia nie odpowiada kryterium orzeczniczym przewidzianym w rozporządzeniu. Zdaniem organu wydając decyzję jest zobowiązany do uwzględnienia jedynie opinii specjalistycznych ośrodków medycyny pracy. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. W sprawach o stwierdzenie choroby zawodowej przesądzające znaczenie ma dowód z opinii biegłych lekarzy z zakresu medycyny pracy, w stosunku do których inspektor sanitarny nie ma prawa zmieniać lub we własnym zakresie interpretować postawionej diagnozy lekarskiej. Za choroby zawodowe uznaje się choroby ujęte w wykazie chorób zawodowych, jeżeli w wyniku oceny warunków pracy można stwierdzić bezspornie lub z wysokim prawdopodobieństwem, że choroba została spowodowana działaniem czynników szkodliwych dla zdrowia w środowisku pracy lub w związku ze sposobem wykonywania pracy. Uprawnione jednostki medyczne, a to: Wojewódzki Ośrodek Medycyny Pracy w Rz. oraz Instytut Medycyny Pracy w S., zgodnie rozpoznały u skarżącego obustronne uszkodzenie słuchu typu odbiorczego prawe ucho – 42 dB, a lewe – 44 dB. Podług § 31 pkt 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 lipca 2002 r. w sprawie wykazu chorób zawodowych, szczegółowych zasad postępowania w sprawach zgłaszania podejrzenia, rozpoznania i stwierdzenia chorób zawodowych oraz podmiotów właściwych w tych sprawach /Dz. U. Nr 132, poz. 1115/ zgłoszenia podejrzenia choroby zawodowej dokonuje lekarz, który podczas wykonywania zawodu powziął podejrzenie choroby zawodowej u pracownika – zgłoszenie następuje poprzez przesłanie kopii skierowania na badania w celu rozpoznania choroby zawodowej /§ 3 i 4/. W przedmiotowej sprawie zgłoszenie takie pochodzi z dnia 24 listopada 2003 r. Zatem postępowanie w tej sprawie o rozpoznanie choroby zawodowej zostało wszczęte w dacie obowiązywania cytowanego wyżej rozporządzenia, które określa kryterium wielkości ubytku słuchu wynoszącego co najmniej 45 dB w uchu lepiej słyszącym. Powoływanie się przez skarżącego, iż w jego przypadku powinny mieć zastosowanie przepisy rozporządzenia dotychczas obowiązującego, nie znajduje uzasadnienia. Z tych względów na zasadzie przepisów art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz. U. nr 153, poz. 1270, ze zm./ w związku z § 8 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 lipca 2002 r. w sprawie wykazu chorób /.../ Sąd skargę oddalił. 18.05.06 r., PK