II SA/Rz 352/13

Dnia 17 maja 2013 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący: SWSA Magdalena Józefczyk po rozpoznaniu w dniu 17 maja 2013 roku w Rzeszowie na posiedzeniu niejawnym sprawy z wniosku J. Ł. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] marca 2013 roku, nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki obiektu budowlanego - postanawia - wstrzymać wykonanie zaskarżonej decyzji Decyzją z dnia [...] marca 2013r. Nr [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego uchylił decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] stycznia 2013r., nr [...] umarzającą postępowanie administracyjne w sprawie rozbiórki obiektu budowlanego i nakazał J. Ł. rozbiórkę budynku o funkcji rekreacyjnej o wymiarach zewnętrznych 5, 10 m x 5, 94 m z tarasem o wymiarach 1,66 m x 5,43 m zlokalizowanego na części działki nr 296 położonej w miejscowości P. Z powyższą decyzją nie zgodził się J. Ł. i skargą z dnia 28 marca 2013r. zaskarżył ją do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie. W piśmie procesowym z dnia 29 marca 2013r. zwrócił się o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Uzasadniając swój wniosek skarżący podniósł, że z pisma z dnia 17 kwietnia 2013r., otrzymanego od A. S.A. Oddział [...] wynika, że w sytuacji, jeśli nie dokona rozbiórki domku letniskowego w ciągu 7 dni, rozbiórka zostanie dokonana przez wskazaną wyżej spółkę. Podał, że rozbiórka taka spowodowałaby dla niego i jego rodziny nieodwracalne, poważne straty, polegające na zniszczeniu domku wypoczynkowego, a ponadto na obecnym etapie byłaby nielegalna. Podał, że jego zdaniem domek spełnia wszelkie wymagane prawem warunki z punktu widzenia bezpieczeństwa i użyteczności budowli, co potwierdza zalegająca w aktach opinia biegłego dotycząca stanu technicznego budynku. Podał, że jest emerytowanym nauczycielem i od ponad 20 lat remontuje domek dużym wysiłkiem finansowym po to, aby w okresie letnim i wczesną jesienią móc z żoną i członkami rodziny przebywać poza stałym miejscem zamieszkania. Wskazał, że jego zdaniem planowana przez A. S.A. inwestycja nie musi godzić w jego własność, budynek nie stanowi samowoli budowlanej, gdyż został wzniesiony z innymi tego typu obiektami jako ośrodek wczasowy. Przez cały okres korzystania ze spornego budynku, A. S.A. nigdy nie kwestionowało jego praw właścicielskich ani praw do korzystania z terenu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie, zważył co następuje: Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – (Dz. U. z 2012r., poz. 270 ze zmianami), dalej "P.p.s.a" sąd może na wniosek skarżącego wstrzymać wykonanie aktu, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Przyjmuje się, że niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków oznacza, że chodzi o taką szkodę, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego i wyegzekwowanego świadczenia ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do pierwotnego stanu. W szczególności będzie to miało miejsce w takim wypadku, gdy grozi utrata przedmiotu świadczenia, który wskutek swych właściwości nie może być zastąpiony innym przedmiotem (por. J. P. Tarno – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Komentarz, Warszawa 2006, s. 190). Trudne do odwrócenia skutki to takie prawne lub faktyczne skutki, które raz zaistniałe powodują istotną lub trwałą zmianę rzeczywistości, przy czym powrót do stanu poprzedniego może nastąpić tylko po dłuższym czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków (postanowienie WSA w Białymstoku z dnia 3.08.2008r., sygn. akt II SA/Bk 352/2006, LexPolonica nr 1241556). Wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu administracyjnego ma charakter wyjątkowy, a jego warunkiem jest uprawdopodobnienie przez wnioskodawcę istnienia przesłanek wymienionych w cytowanym art. 61 P.p.s.a. Należy przy tym zaznaczyć, iż na tym etapie postępowania Sąd nie dokonuje oceny zaskarżonej decyzji. Zostanie bowiem ona poddana odrębnemu badaniu pod kątem zgodności z obowiązującym porządkiem prawnym. W ocenie tut. Sądu, wniosek J. Ł. zasługuje na uwzględnienie. Skarżący na mocy zaskarżonej decyzji zobowiązany został do rozbiórki budynku o funkcji rekreacyjnej o wymiarach zewnętrznych 5, 10 m x 5, 94 m z tarasem o wymiarach 1, 66 m x 5, 43 m zlokalizowanego na części działki nr 296 położonej w miejscowości P. Zdaniem Sądu wykonanie tej decyzji – rozbiórka budynku spowodowałoby możliwość wyrządzenia znacznej szkody i trudnych do odwrócenia skutki. Szkoda ta, w okolicznościach przedmiotowej sprawy dotyka skarżącego, który w wykonaniu zaskarżonej decyzję poniósłby znaczne wydatki, co doprowadziłoby do uszczuplenia jego majątku. Ponadto rozbiórka oznaczałaby trudności z przywróceniem budynku do stanu poprzedniego. Uzyskane z rozbiórki materiały budowane, jedynie w częściowym zakresie mogłyby zostać wykorzystane przy ewentualnej rekonstrukcji budynku. Spowodowałoby to, w razie uwzględnienia skargi, poniesienie przez skarżącego kolejnych znacznych kosztów związanych z zakupem nowych materiałów budowlanych Dlatego też, mając na uwadze powyższą argumentację wniosek J. Ł. uznano z uzasadniony i na podstawie art. 61 § 3 i 5 P.p.s.a. wstrzymano wykonanie zaskarżonej decyzji.