II SA/Rz 352/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący WSA Magdalena Józefczyk /spr./ Sędziowie WSA Joanna Zdrzałka WSA Paweł Zaborniak Protokolant st. sekr. sąd. Anna Mazurek - Ferenc po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 8 sierpnia 2013 r. sprawy ze skargi J. Ł. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] marca 2013 r. nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki obiektu budowlanego -skargę oddala- II SA/Rz 352/13 UZASADNIENIE Decyzją z dnia [...] stycznia 2013r. znak: [...] Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w L. umorzył postępowanie administracyjne w sprawie rozbiórki domku rekreacyjnego o konstrukcji drewnianej przekrytego dachem dwuspadowym pokrytym blachą trapezową ocynkowaną i wymiarach zewnętrznych 3,69m x 5,94m posadowionego na fundamencie betonowym z podmurówką z cegły pełnej zwykłej wraz z dobudowanym tarasem o konstrukcji drewnianej i wymiarach 1,66m x 5,43m, stanowiącego własność J.Ł., usytuowanego na działce nr 296 w miejscowości P. (obr. ewid. P., będącej własnością Skarbu Państwa w użytkowaniu wieczystym przez "A" Spółka Akcyjna, Oddział [...] w S., zwaną dalej [...] [...] (reprezentowana przez pełnomocnika J.F. - Dyrektora Oddziału [...] w S.) złożyła odwołanie od ww. decyzji, wnosząc o jej uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. Wskazała, że zarzuca wydanie decyzji niezgodnie z przepisami prawa, bez wyjaśnienia wszystkich okoliczności sprawy. Wątpliwości budzić może podstawa prawna skarżonej decyzji, a mianowicie umorzenie postępowania administracyjnego na podstawie art. 37 ust. 1 pkt. 1 ustawy z dnia 24 października 1974r. Prawo budowlane, który daje organom nadzoru uprawnienia do orzekania w sprawach nakazu rozbiórki obiektów budowlanych. Podniosła, że postępowanie dotyczące daty budowy przedmiotu postępowania zostało przeprowadzone w sposób pobieżny, gdyż oparto się na oświadczeniu J.Ł. - działającego przez pełnomocnika bez przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego, a tym samym Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w L. pozbawił możliwości wypowiedzenia się w tej materii pozostałym stronom postępowania, co może stanowić naruszenia art. 10 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego. J.Ł. jak i poprzedni właściciele przedmiotowego obiektu nigdy nie posiadali prawa do dysponowania nieruchomością na cele budowlane i z osobami tymi nigdy nie była zawarta umowa dzierżawy części działki nr 296, na której usytuowany jest przedmiotowy obiekt. Nie zgodziła się ze stanowiskiem organu I instancji, że przepisy aktualnie obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego oraz wcześniejszych planów nie wprowadzają ewidentnego zakazu budowy obiektu rekreacyjnego. Stosując art. 37 ust. 1 pkt. 1 Prawa budowlanego z 1974r. w związku z art. 103 ust. 2 Prawa budowlanego z 1994r. organy nadzoru budowlanego powinny ustalić przeznaczenie terenu, na którym położony jest obiekt budowlany będący przedmiotem postępowania - według przepisów o planowaniu przestrzennym, w tym przepisów miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obowiązujących w dacie rozstrzygania sprawy przez te organy. Skoro część działki nr 296, na której usytuowany jest przedmiotowy obiekt stanowi obszar ulicy lokalnej i jest główną drogą dojazdową do wyspy - według aktualnie obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego zatwierdzonego Uchwałą Rady Gminy S. Nr [...] z dnia [...] października 2002r., to należałoby jednoznacznie stwierdzić, iż teren ten nie może być przeznaczony pod zabudowę. Podniosła, że powyższe uchybienia stanowić mogą naruszenie art. 107 § 1 k.p.a. Organ nadzoru budowlanego nie wykazał w sposób wyczerpujący czy prowadzone postępowanie administracyjne na tym etapie faktycznie stało się bezprzedmiotowe i podlega umorzeniu zgodnie z art. 105 k.p.a. Decyzją z dnia [...] marca 2013r., nr [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego, zwany dalej WINB działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 oraz art. 37 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 24 października 1974r. Prawo budowlane (Dz. U. Nr 38 z 1974r., poz. 229 z późn. zm.) uchylił zaskarżoną decyzję w całości i jednocześnie nakazał J.Ł. rozbiórkę budynku o funkcji rekreacyjnej o wymiarach zewnętrznych 5,1 Om x 5,94m z tarasem o wymiarach 1,66m x 5,43m, zlokalizowanego na części działki nr 296 położonej w miejscowości P. Organ wskazał w uzasadnieniu, że w trakcie postępowania administracyjnego ustalono, że przedmiotowy obiekt budowlany został wybudowany w latach 70-tych ubiegłego wieku. J.Ł. kupił przedmiotowy obiekt budowlany od Przedsiębiorstwa "[...]" w W., na podstawie umowy z dnia [...] czerwca 1992r. i obecnie jest właścicielem tego budynku. Obiekt jest wykorzystywany w okresie letnim do celów rekreacyjnych i został wybudowany bez wymaganego pozwolenia na budowę. W uzasadnieniu organ podał, że będący przedmiotem postępowania obiekt budowlany został prawidłowo zakwalifikowany przez organ I instancji do kategorii budynków, w świetle art. 3 pkt 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane, stosownie do którego przez budynek należy rozumieć taki obiekt budowlany, który jest trwale związany z gruntem, wydzielony z przestrzeni za pomocą przegród budowlanych oraz posiadający fundamenty i dach. Ze względu na ustaloną datę powstania samowoli, poprzedzającą wejście w życie aktualnie obowiązującej ustawy, do usuwania jej skutków nie ma zastosowania art. 48 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane, lecz przepisy dotychczasowe, a to ze względu na normę intertemporalną z art. 103 ust. 2 Prawa budowlanego z roku 1994. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w L. sprawę legalności przedmiotowego budynku rozpatrywał właściwie, w oparciu o przepisy ustawy z dnia 24 października 1974r. Prawo budowlane. Oznacza to konieczność rozważenia okoliczności, o których mowa w art. 37 ust. 1 ustawy, a w przypadku nie zaistnienia przypadków tam przewidzianych, zastosowanie art. 40 tej ustawy, bądź umorzenie postępowania. Przepis art. 37 ust. 1 ww. ustawy dopuszcza orzeczenie rozbiórki obiektu budowlanego lub ich części wybudowanego niezgodnie z przepisami obowiązującymi w okresie ich budowy wówczas, gdy zachodzi jedna z wymienionych w nim przesłanek: 1) znajduje się on na terenie, który zgodnie z przepisami o planowaniu przestrzennym nie jest przeznaczony pod zabudowę albo przeznaczony jest pod innego rodzaju zabudowę, lub 2) powoduje bądź w razie wybudowania spowodowałby niebezpieczeństwo dla ludzi lub mienia albo niedopuszczalne pogorszenie warunków zdrowotnych lub użytkowych dla otoczenia. Po przeprowadzeniu postępowania wyjaśniającego organ I instancji ustalił, że w okresie budowy przedmiotowego budynku brak było obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w L. ustalił, że obecnie obowiązuje Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego "[...]" w Gminie S. uchwalony Uchwałą Nr [...] Rady Gminy S. z dnia [...] października 2002r. Plan ten opublikowany został w Dzienniku Urzędowym Województwa [...] nr [...] z dnia [...] grudnia 2002r. pod poz. [...] i obowiązuje od dnia 18 grudnia 2002r. Wskazać należy, iż w świetle aktualnej linii orzeczniczej sądów administracyjnych zgodność samowolnie wybudowanego obiektu budowlanego z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym należy oceniać w świetle przepisów obowiązujących w dacie wydania decyzji. Wobec powyższego w niniejszej sprawie zbadano zgodność budowy przedmiotowego budynku użytkowanego przez J.Ł. do celów rekreacyjnych w okresie letnim z obecnie obowiązującym ww. planem. Z wypisu i wy rys u z ww. planu dla części działki nr 296 w P., wynika, że część działki nr 296, na której usytuowany jest budynek będący przedmiotem postępowania leży w terenie oznaczonym symbolem – [...] - obszar ulicy lokalnej - główna droga dojazdowa do wyspy, której początek stanowi planowany most. Zgodnie z ww. planem teren – [...] - dł ok. 950m, pow. ok. 1,2 ha ulica lokalna łącznie z mostem na wyspę zakończona placem nawrotowym: - szerokość w liniach rozgraniczających od 12 m – 14 m -jezdnia dwupasmowa 5,5m - 6,0 m; chodniki dwustronne 1,0 m - 2,0 m z dopuszczeniem jednostronnych -ścieżka rowerowa 1,5 m - może być łączona z ciągiem chodnika w jednym pasie o szerokości 2,5 m - odcinek wschodni końcowej ulicy o długości około 100m może być zawężony do szerokości 9 m – 10 m w liniach rozgraniczających - część składową układu drogowego [...] - jest most na wyspę o parametrach funkcjonalno technicznych dostosowanych do ulicy lokalnej przed wjazdem na wyspę i na wyspie. Biorąc powyższe pod uwagę w rozstrzyganym przypadku bezsporne jest, że teren, na którym posadowiono przedmiotowy budynek o funkcji rekreacyjnej, nie jest przeznaczony pod zabudowę takiego rodzaju, a więc zachodzą okoliczności, o których mowa w art. 37 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 24 października 1974r. Prawo budowlane uzasadniające nakazanie jego rozbiórki. Odnosząc się do zarzutu zawartego w odwołaniu, że decyzja została wydana bez wyjaśnienia wszystkich okoliczności sprawy, organ wyjaśnił, że po analizie akt sprawy stwierdził, że zgromadzony materiał dowodowy jest wystarczający do wydania orzeczenia w przedmiotowym postępowaniu. Odnosząc się do pozostałych argumentów podnoszonych w odwołaniu wyjaśnił, że w świetle przytoczonych uwarunkowań nie mają one wpływu na sposób rozstrzygnięcia J.Ł. złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie skargę na decyzję WINB z dnia [...] marca 2013r. zarzucając jej: - dowolne ustalenie stanu faktycznego w zakresie daty wybudowania jego domku przyjęcie, że stanowi on samowolę budowlaną oraz dowolną ocenę przeznaczenia terenu, na którym jest on usytuowany, co narusza zasadę prawdy obiektywnej opisanej w art. 7 k.p.a., - instrumentalne stosowanie prawa, co narusza zasadę praworządności z art. 6 k.p.a. przez bezpodstawne stosowanie w sprawie przepisów Ustawy prawo budowlane z 24 października 1974 r. oraz niewłaściwą wykładnię i stosowanie przepisu art. 103 ust. 2 Ustawy prawo budowlane z 7 lipca 1994 r. Wniósł o zasądzenie na rzecz skarżącego od strony przeciwnej poniesionych przez niego kosztów postępowania. W uzasadnieniu podniósł, że domek należy do kompleksu 12 domków rekreacyjnych wybudowanych w latach 70-tych ub. wieku przez [...] w R., obejmującym swoim zasięgiem, ośrodki: M.P., S., B., B., R., P. Osiedle domków wybudowano w oparciu o jednakowy projekt architektoniczny. Budowę osiedla wykonało [...] w R. jako własną bazę wypoczynkową na "państwowym gruncie". Od daty budowy przez około 40 lat Władze [...], jak również Urząd Gminy S. nie kwestionowały legalności budowy i praw do gruntu. Ustalenie organu, że domek został wybudowany w latach 70 - tych ubiegłego wieku jest zbyt ogólne, aby organ mógł wydać zaskarżone rozstrzygnięcie. Organ nie wskazał daty budowy jego domku choć zgodnie z art. 7 k.p.a. podjąć winien wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy. Oznacza to, że organ dobrowolnie przyjął, że zastosowanie w sprawie mają przepisy Ustawy prawo budowlane z 24 dnia października 1974 r., które weszły w życie - 1 marca 1975 r. Godzi się zauważyć w tym miejscu, że lata 70 - te, to także lata poprzedzające wejście w życie wspomnianego prawa budowlanego. Niewątpliwie więc organ dowolnie, a co najmniej przedwcześnie, uznał jakie przepisy mają zastosowanie w sprawie. Ponadto brak decyzji o pozwoleniu na budowę nie oznacza sam przez się samowoli budowlanej (vide: Wyrok WSA w Kielcach z 1 listopada 2011 r., II SA/Ke 667/11). Ponadto stwierdził błędną interpretację przeznaczenia terenu zabudowy opartą na miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego Gminy S., uchwalonego uchwałą Nr [...] Rady Gminy S. z dnia [...] października 2002 r. który to obowiązuje od 18 grudnia 2002. Oznacza to, że plan ten uchwalono ponad 30 lat po wybudowaniu domków, a w trakcie budowy nie było takiego planu. Podkreślił, że niezgodności mojej budowli z miejscowym planem nie stwierdzono w postępowaniu przed organem I instancji. Zdaniem skarżącego, organ niewłaściwie dokonał wykładni i zastosował przepis art. 103 ust. 2 prawa budowlanego z 1994 r., podnosząc, że "..dla oceny dopuszczalności legalizacji samowoli i ustalenia skutków jej popełnienia zastosowanie znajdują przepisy ustawy z roku 1974, w szczególności art. 37". Stanowisko prezentowane przez organ jest sprzeczne ze stanowiskiem na ten temat jakie wynika z Wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 28 września 2010 r. w brzmieniu: "Ocena wszystkich przesłanek, uzasadniających nakaz rozbiórki obiektu budowlanego przewidzianych w art. 37 ust. 1 i ust. 2 ustawy z dnia 24 października 1974 r. - Prawo budowlane (Dz.U. Nr 38, poz. 229 ze zm.) winna być dokonywana przy uwzględnieniu ratio legis przepisu art. 103 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz.U. Nr 89, poz. 414), a zatem dopuszczalności zalegalizowania samowoli konkretnego obiektu na warunkach nie bardziej rygorystycznych niż miałoby to miejsce przy zastosowaniu aktualnie obowiązującej ustawy Prawo budowlane z 1994 r. W przypadku przyjęcia stanowiska, iż o losach samowoli budowlanej zawsze decyduje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego obowiązujący w dacie budowy, inwestorzy, którzy popełnili samowolę budowlaną pod rządem Prawa budowlanego z 1974 roku, zostaliby postawieni w mniej korzystnej sytuacji niż inwestorzy, którzy popełnili samowolę budowlaną pod rządem Prawa budowlanego z 1994 roku. W aktualnie obowiązującym porządku prawnym legalizacja samowoli budowlanej jest możliwa, gdy budowa jest zgodna z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, a w szczególności z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo ustaleniami ostatecznej decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, w przypadku braku obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego oraz nie narusza przepisów, w tym techniczno-budowlanych, w zakresie uniemożliwiającym doprowadzenie obiektu budowlanego lub jego części do stanu zgodnego z prawem." Podał, że kupił domek w dobrzej wierze z pełnym przekonaniem, że do domku przynależy część gruntu z konieczną drogą dojazdową ponosząc koszty zakupu i remontów, dlatego wydany nakaz rozbiórki i oskarżenie o samowole budowlaną narusza jego dobra osobiste i obywatelskie. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie z przyczyn podniesionych w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje: Wojewódzki sąd administracyjny sprawuje w zakresie swej właściwości kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej, co wynika z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269) zwanej dalej w skrócie p.u.s.a. Zakres tej kontroli wyznacza przepis art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zmianami) zwanej dalej w skrócie P.p.s.a. Stosownie do tego przepisu Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. W myśl art. 145 P.p.s.a., Sąd zobligowany jest do uchylenia decyzji (bądź postanowienia) lub stwierdzenia nieważności, ewentualnie niezgodności z prawem, gdy dotknięta jest naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania, innym naruszeniem przepisów postępowania, jeśli miało ono istotny wpływ na wynik sprawy, lub zachodzą przyczyny stwierdzenia nieważności decyzji wymienione w art. 156 k.p.a. lub innych przepisach. Jeżeli w wyniku przeprowadzonej kontroli Sąd nie stwierdzi wskazanych wyżej naruszeń skarga podlega oddaleniu stosownie do treści art. 151 P.p.s.a. Poddawszy takiej kontroli zaskarżoną decyzję Sąd doszedł do przekonania, że skarga jest nieuzasadniona. Zaskarżona decyzja zapadła w stanie faktycznym, który w ocenie Sądu został ustalony w sposób, który może być podstawą wyrokowania. W sprawie poza sporem jest to, że samowola budowlana dokonana na działce nr ewid. 296 położonej w P., polegająca na wybudowaniu domku rekreacyjnego należącego do J.Ł. miała miejsce przed 1 stycznia 1995 r. Ten fakt jest istotny dla rozstrzygnięcia jakie uregulowania ustawowe mają być stosowane dla rozważań związanych z legalizacją popełnionej samowoli. Wprawdzie w uzasadnieniu skargi skarżący wskazuje, że organy nie ustaliły w jakim czasie dokładnie dokonano samowolnych robót budowlanych, jednak ani skarżący, ani organy nie wskazują, by te działania miały miejsce po 1 stycznia 1995r. Z całokształtu materiału dowodowego zebranego w sprawie wynika natomiast, że te działania miały miejsce przed wskazaną datą. Stosownie więc do brzmienia art. 103 ust. 2 ustawy Prawo budowlane z 1994r. do oceny przedmiotowej samowoli budowlanej zastosowanie będą miały "przepisy dotychczasowe", a to oznacza, że cały zakres samowolnie wykonanych robót budowlanych podlega przepisom obowiązującym w dacie ukończenia budowy spornego obiektu. J.Ł. podniósł w skardze, że organy nie ustaliły daty wybudowania spornego obiektu budowlanego wskazując, że przedwcześnie dokonano oceny legalności budowy w oparciu o przepisy ustawy Prawo budowlane z 24 października 1974r. (Dz.U.1974.38.229), które obowiązywały dopiero od dnia 1 marca 1975r. Zwrócić jednak w tym miejscu uwagę należy, że obecny na rozprawie w dniu 8 sierpnia 2013r. M.Ł., działający imieniem swojego ojca – J.Ł. wyjaśnił, że jego zdaniem przedmiotowy domek został wybudowany na przełomie lat 70 - tych i 80 - tych, na co wskazuje rodzaj zastosowanej cegły i sposób posadowienia budynku oraz zastosowanie płyty pilśniowej czyli materiału budowlanego charakterystycznego dla tamtego okresu, do wykonania konstrukcji budynku. Treść przywołanego wyżej oświadczenia oraz znajdującej się w aktach dokumentacji, wbrew twierdzeniom skarżącego, prowadzi więc do wniosku, że organy właściwie dokonały oceny legalności spornego domku w oparciu przepisy ustawy Prawo budowlane w 1974r., tj. w świetle art. 37 ust. 1 tejże ustawy. Stosownie do jego brzmienia: Obiekty budowlane lub ich części, będące w budowie lub wybudowane niezgodnie z przepisami obowiązującymi w okresie ich budowy, podlegają przymusowej rozbiórce albo przejęciu na własność Państwa bez odszkodowania i w stanie wolnym od obciążeń, gdy terenowy organ administracji państwowej stopnia powiatowego stwierdzi, że obiekt budowlany lub jego część: 1) znajduje się na terenie, który zgodnie z przepisami o planowaniu przestrzennym nie jest przeznaczony pod zabudowę albo przeznaczony jest pod innego rodzaju zabudowę, lub 2) powoduje bądź w razie wybudowania spowodowałby niebezpieczeństwo dla ludzi lub mienia albo niedopuszczalne pogorszenie warunków zdrowotnych lub użytkowych dla otoczenia. Sąd rozpoznając sprawę stoi na stanowisku, że wykładnia językowa art. 37 ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy Prawo budowlane z 1974r. musi uwzględniać ocenę stanu faktycznego w zakresie wykorzystania gruntu, na którym popełniono samowolę, według stanu prawnego z chwili orzekania o samowoli, a nie z chwili jej popełnienia. Ten pogląd znajduje akceptację w judykaturze (tak wyrok NSA z dnia 22 listopada 2012 r., II OSK 1329/11, wyrok NSA z dnia 6 listopada 2007r., sygn. akt: II OSK 1454/06, Centralna Baza Orzeczeń i Informacji o Sprawach). Skoro tak, to do oceny samowoli będącej przedmiotem skargi muszą być brane pod uwagę przepisy obecnie obowiązujące, czyli Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego ".[...]" w Gminie S. uchwalony Uchwałą Nr [...] Rady Gminy S. z dnia [...] października 2002r. Organy nadzoru budowlanego stosując ww. przepisy z formalnego punktu widzenia przyjmują właściwą podstawę prawną dla rozstrzygnięć, które stały się przedmiotem skargi. W ocenie Sądu organ II instancji dokonał także właściwej wykładni przepisów planu miejscowego, zatem właściwie zastosował przepisy prawa materialnego. WINB słusznie uznał, że w obszarze oznaczonym symbolem 01 KL, będącym obszarem ulicy lokalnej - głównej drogi dojazdowej do wyspy, której początek stanowi planowany most nie jest przeznaczony pod zabudowę budynków o funkcji rekreacyjnej. Okoliczności tej zresztą skarżący nie kwestionuje. Oznacza to zatem, że sporny obiekt budowlany znajduje się na terenie, który zgodnie z miejscowym planem z 2002r. nie jest przeznaczony pod zabudowę, co przesądza o konieczności nakazania jego rozbiórki. Nie sposób zgodzić się także z twierdzeniem skarżącego, nie popartym wszak żadnym dokumentami, że "zakres inwestycji wykonanej przez państwowe firmy" uzasadnia wniosek, że pozwolenie na budowę w przedmiotowej sprawie zostało wydane. Nietrafność tej tezy znajduje uzasadnienie w treści miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego obowiązujących uprzednio na terenie Gminy S. Z treści Miejscowego Ogólnego Planu Zagospodarowania Przestrzennego, Gminy S. zatwierdzonego Uchwałą Nr [...] Gminnej Rady Narodowej w S. z dnia [...] października 1979r. oraz Uchwałą Nr [...] z dnia [...] marca 1988r. wynika, że przedmiotowy obiekt budowlany posadowiony był na części działki nr 296 oznaczonej symbolem "[...]" przeznaczonym na "adaptację istniejących łąk i pastwisk bez prawa zabudowy". Natomiast z treści Miejscowego Ogólnego Planu Zagospodarowania Przestrzennego Gminy S., zatwierdzonego Uchwałą Rady Gminy S. Nr [...] z dnia [...] grudnia 1994r. wynika, że na ww. terenie oznaczonym symbolem "[...]", stanowiącym "tereny łącznikowe pomiędzy [...] a akwenem wodnym, leżące w strefie 100m od zalewu" obowiązywał zakaz zabudowy nowym obiektów kubaturowych, za wyjątkiem obiektów związanych ze sportami wodnym. Odnosząc się do zarzutów skargi podnieść wypada ponadto, że ustalenie, że sporny obiekt budowlany został wybudowany w okresie obowiązywania ustawy Prawo budowlane z dnia 31 stycznia 1961 r. (Dz.U. 1961.7.46), tj. od dnia 14 sierpnia 1961 r. do 30 kwietnia 1975r., nie miałoby wpływu na treść wydanego w tej sprawie rozstrzygnięcia. Oceny skutków samowoli budowlanej należałoby wówczas dokonać w oparciu o treści art. 52 ust. 1 tej ustawy, który stanowi, że obiekty budowlane będące w budowie lub wybudowane bez pozwolenia bądź niezgodnie z istotnymi warunkami pozwolenia ulegają przymusowej rozbiórce, jeżeli właściwy organ państwowego nadzoru budowlanego stwierdzi, że obiekt budowlany: 1) znajduje się na terenie, który zgodnie z przepisami o planowaniu przestrzennym nie jest przeznaczony pod zabudowę albo przeznaczony jest pod innego rodzaju zabudowę, lub 2) sprowadza bądź w razie wybudowania sprowadziłby niebezpieczeństwo dla ludzi lub mienia albo 3) powoduje bądź w razie wybudowania spowodowałby niedopuszczalne pogorszenie warunków użytkowych i zdrowotnych dla otoczenia. Oznacza to, że warunkiem legalności budowy obiektu budowlanego wybudowanego także przed 1 marca 1975r. była zgodność budowy z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Oceny takiej zgodności należałoby dokonać odnosząc się do miejscowego planu z 2002r. Zgodnie zatem z jego treścią, już wyjaśniono uprzednio obiekt budowlany będący własnością J.Ł., posadowiony jest na terenie, który zgodnie z tym planem nie jest przeznaczony pod zabudowę, podlegać więc musi rozbiórce. Z uwagi na powyższe stwierdzić należy, że zarzuty podniesione w skardze są nietrafne i nie podważają legalności zaskarżonej w niniejszej sprawie decyzji. Mając na uwadze powyższe oraz treść art. 151 P.p.s.a. Sąd orzekł jak na wstępie.