II SA/Rz 353/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący NSA Ryszard Bryk /spr./ Sędziowie WSA Magdalena Józefczyk WSA Jolanta Ewa Wojtyna Protokolant st. sekr. sąd. Maria Kołcz po rozpoznaniu w Wydziale II Ogólnoadministracyjnym na rozprawie w dniu 14 października 2009 r. sprawy ze skargi F. Ł. na decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia [...] lutego 2009 r., Nr [...] w przedmiocie równoważnika pieniężnego za remont lokalu mieszkaniowego - postanawia – umorzyć postępowanie sądowe II SA/Rz 353/09 U Z A S A D N I E N I E W dniu [...] r. wpłynął do Komendanta Powiatowego Policji w K. wniosek F.Ł., emerytowanego funkcjonariusza Policji o wypłacenie mu równoważnika za remont lokalu mieszkalnego za lata 2006-2008. Komendant Powiatowy Policji w K. pismem z dnia [...]r., znak:[...], poinformował wnioskodawcę, że nie ma podstaw prawnych do przyznania równoważnika pieniężnego za remont lokalu mieszkalnego, ponieważ rozporządzenie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 28.12.2005 r. zmieniające rozporządzenie z dnia 28.06.2002 r. w sprawie wysokości i szczegółowych zasad przyznawania, odmowy przyznania, cofania i zwracania przez policjantów równoważnika pieniężnego za remont zajmowanego lokalu mieszkalnego, uchyliło § 8 i w związku z tym z dniem 1.01.2006 r. emeryci policyjni utracili prawo m. innymi do żądanego równoważnika. Organ powołał się na wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 27.10.2008 r., sygn. akt U 4/08 – Dz. U. Nr 196, poz. 1221, z którego zdaniem organu wynika, iż odmowa wypłaty równoważnika pieniężnego za remont lokalu mieszkalnego emerytom i rencistom Policji jest zgodna z Konstytucją RP. Wnioskodawca powyższe pismo potraktował jako decyzję i wniósł odwołanie do Komendanta Wojewódzkiego Policji za pośrednictwem organu I instancji. Na odwołanie odpowiedział Zastępca Komendanta Wojewódzkiego Policji w piśmie z dnia [...]r., L.dz.[...]. W piśmie tym stwierdził, że w sprawie wypłaty równoważnika pieniężnego za remont lokalu mieszkalnego Komendant Powiatowy Policji nie wydał decyzji, zatem nie było podstaw do złożenia odwołania, a co za tym idzie rozpatrzenia odwołania, czyli przyjął, że pismo Komendanta Powiatowego Policji z dnia [...]r. nie jest decyzją. W dalszej części pisma z dnia [...]r. powtórzył argumentację zawartą w piśmie Komendanta Powiatowego Policji z dnia [...]r. Odnosząc się do zarzutów podniesionych "w odwołaniu" wyjaśnił, iż art. 91 ust. 1 ustawy z dnia 6.04.1990 r. o Policji mówi o przysługującym prawie do równoważnika pieniężnego za remont lokalu mieszkalnego policjantowi, a nie emerytowi. Uprawnienie emerytów do takiego świadczenia wynikało z § 8 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 28.06.2002 r. Powołany przepis w rozporządzeniu zmieniającym został skreślony i w związku z tym z dniem 1.01.2006 r. emeryci i renciści policyjni utracili prawo do przedmiotowego równoważnika. W podsumowaniu podkreślono, że stanowisko Komendy Powiatowej Policji zawarte w piśmie z dnia [...]r. nie jest obarczone wadą niewłaściwego zastosowania obowiązujących przepisów, a tym samym brak jest podstaw do podjęcia interwencji prawnych. Na końcu Zastępca Komendanta Wojewódzkiego Policji podkreślił, iż brak jest podstaw prawnych do wypłaty równoważnika pieniężnego za remont lokalu mieszkalnego. Pismo z dnia [...]r. doręczono F.Ł. w dniu 18.02.2009 r. Wymieniony pismo z dnia 12.02.2009 r. potraktował jako decyzję i wniósł pozew przeciwko Komendantowi Wojewódzkiemu Policji do Sądu Okręgowego – Wydziału Pracy i Ubezpieczeń Społecznych za pośrednictwem w/w organu. Pozew wpłynął do organu w dniu 9.03.2009 r. Postanowieniem z dnia 2.04.2009 r., sygn. akt[...] – Sąd Okręgowy IV Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych stwierdził swą niewłaściwość i na mocy art. 464 § 1 k.p.c. przekazał sprawę Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu jako organowi właściwemu w sprawie. Na rozprawie sądowej /14.10.2009 r./, skarżący cofnął skargę, ponieważ Policja nie ma funduszy na wypłacanie emerytom policyjnym świadczeń z tytułu równoważnika pieniężnego za remont lokalu mieszkalnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Przed ustosunkowaniem się do czynności skarżącego w przedmiocie cofnięcia skargi, należy na wstępie wyjaśnić n/w kwestie, a mianowicie: W orzecznictwie, jak również w literaturze utrwaliło się stanowisko, że jeżeli sprawa administracyjna podlega załatwieniu w drodze decyzji, to pismo wydane w takiej sprawie uznaje się za decyzję administracyjną, gdy zawiera minimum elementów decyzji określonych w art. 107 § 1 k.p.a., tj. wskazanie adresata aktu, rozstrzyga o istocie sprawy i jest podpisane przez osobę reprezentującą organ administracji. /por. wyrok NSA z dnia 20.07.1981 r., SA 1163/81 z aprobującą glosą J. Borkowskiego, OSPiKA nr 9-10/1982, poz. 169 oraz W. Chróścielewski, J. P. Tarno – Postępowanie przed sądem administracyjnym, Wyd. "Lexis-Nexis", W-wa 2006 r., str. 163/ Pismo Komendanta Powiatowego Policji z dnia 7.01.2009 r., nr [...] oraz pismo z dnia 12.02.2009 r., Nr [...] podpisane przez Zastępcę Komendanta Wojewódzkiego Policji a, takie elementy zawierają, zatem są decyzjami administracyjnymi w rozumieniu art. 104 k.p.a. Stosownie do § 3 decyzji nr [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji z [...]r. – insp. był upoważniony do wydawania decyzji w tego rodzaju sprawach. /k. 46 akt sądowych/. Tak więc skarżący trafnie potraktował rzeczone pisma jako decyzje administracyjne. Nie wniósł jednak skargi do sądu administracyjnego, lecz pozew do Sądu Okręgowego Wydziału Pracy i Ubezpieczeń Społecznych. Pozew wniósł za pośrednictwem Komendanta Wojewódzkiego Policji w ciągu 30 dni od dnia doręczenia mu decyzji organu odwoławczego z dnia 12.02.2009 r. Sąd Okręgowy na podstawie art. 464 § 1 k.p.c. przekazał sprawę dotyczącą równoważnika pieniężnego za remont lokalu mieszkalnego do właściwości Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie. Przekazanie sprawy w tym trybie wiąże sąd administracyjnym nie tylko w zakresie właściwości /art. 58 § 4 ustawy z dnia 30.08.2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz.U. nr 153, poz. 1270, ze zm., dalej: p.p.s.a./, ale także w zakresie obowiązku rozpoznania sprawy niezależnie od wystąpienia innych przesłanek dopuszczalności skargi. /por. postanowienie WSA w Gliwicach z dnia 20.01.2005 r., IV SAB/GL 23/04 z aprobującą glosą Barbary Adamiak – OSP nr 7-8/2006, poz. 84; oraz Marta Romańska – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Komentarz, pod redakcją Tadeusza Wosia, Wyd. Lexis-Nexis, W-wa 2009 r., str. 371, pkt 29/. Sąd in merito podzielił przedstawione stanowisko i tym samym przyjął, iż zaistniała podstawa do potraktowania pozwu jako skargi i rozpoznania jej merytorycznie. Z tych względów skierował sprawę do rozpoznania na rozprawie. Skarżący na rozprawie sądowej cofnął skargę i podał przyczynę cofnięcia. Z art. 60 P.p.s.a. wynika, że cofnięcie skargi wiąże sąd. Sąd może jednak uznać cofnięcie skargi za czynność niedopuszczalną, jeżeli zmierza ona do obejścia prawa lub spowodowałaby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności. Sąd nie dopatrzył się okoliczności zmierzających do obejścia prawa. Przedmiotowe decyzje nie są również zdaniem Sądu dotknięte wadami określonymi w art. 156 § 1 k.p.a. Skoro zatem cofnięcie skargi jest skuteczne, przeto na podstawie art. 161 § 1 pkt 1 w zw. z art. 60 P.p.s.a., Sąd umorzył postępowanie sądowe.