II SA/Rz 354/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Magdalena Józefczyk po rozpoznaniu w dniu 28 czerwca 2011r. w Rzeszowie na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Spółdzielni Mieszkaniowej [...] w R. na pismo Wojewody [...] z dnia [...] marca 2011r., nr [...] w przedmiocie udzielenia odpowiedzi na pismo - postanawia - odrzucić skargę Przedmiotem skargi Spółdzielni Mieszkaniowej [...] w R. jest pismo Wojewody [...] z dnia [...] marca 2011r., nr [...]. Wskazanym wyżej pismem, w odpowiedzi na pismo skarżącej z dnia [...] marca 2011r., znak [...] w sprawie wyjaśnienia zapisów ustawy z dnia 10 kwietnia 2003r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych (Dz. u. z 2003r. Nr 80 poz. 721 z późn. zm.) Wojewoda [...] poinformował, że nie jest on uprawniony do dokonywania interpretacji zapisów zawartych w przepisach prawa. Interpretacja taka w odniesieniu do konkretnego stanu prawnego i faktycznego dokonywana jest w drodze decyzji zezwalającej na realizacje inwestycji drogowej. Wyjaśnił także, że wojewoda jest organem wyższego stopnia w stosunku do starosty, zatem zajmowanie merytorycznego stanowiska zgodnie z zasadą dwuinstancyjności może odbywać się tylko w trybach przewidzianych dla w kpa(odwoławczym lub nadzwyczajnym). Jednocześnie Wojewoda [...] pouczył skarżącą, że art. 11 d ust 7 wskazanej wyżej ustawy szczegółowo wskazuje dokumenty jakie należy dołączyć do wniosku o wydanie decyzji o zezwoleniu na realizacje inwestycji drogowej, a potrzeba załączenia do wniosku określonej opinii czy uzgodnienia musi wynikać z konkretnej normy prawnej. W skardze na powyższe pismo skarżąca powołała się na art. 50 § 1 w zw. z art. 3 § 2 pkt 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – (Dz. U. z 2002r., Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej p.p.s.a., wnosząc o rozstrzygnięcie i podanie jakie czynności z zakresu administracji publicznej należy dokonać, aby otrzymać decyzję o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej. Wniosła także o nakazanie ponownego rozparzenia wniosku skarżącej przez Wojewodę [...] i jednoznaczne udzielenie odpowiedzi na zadane pytania, ewentualne rozpatrzenie problemu przez Sąd tj. udzielenie odpowiedzi czy wskazana wyżej ustawa z dnia 10 kwietnia 2003r. upoważnia Prezydenta Miasta R. do nakazywania dokonania dodatkowych uzgodnień nie podanych w tej ustawie oraz czy decyzja Urzędu Wojewódzkiego znak [...] z dnia [...] sierpnia 1986r. jest w dalszym ciągu w obiegu prawnym. W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] wniósł o jej odrzucenie. W ocenie organu, zaskarżone pismo nie podlega kognicji sądów administracyjnych, nie mieści się bowiem w zakresie objętym treścią art. 3 § 2 p.p.s.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga jest niedopuszczalna. Zgodnie z art. 3 § 1 i 2 § 3 p.p.s.a, sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej, która obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie; 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa; 4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach; 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4a; oraz w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę, i stosują środki określone w tych przepisach. Jeżeli zatem skarga dotyczy aktu lub czynności nieobjętych zakresem właściwości sądów administracyjnych, tzn. jeżeli zaskarżony akt ten lub czynność nie stanowi jednej z form wskazanych w art. 3 § 2 lub § 3 p.p.s.a., to skargę należy uznać za niedopuszczalną i w myśl art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. odrzucić. W niniejszej sprawie skarżąca uczyniła przedmiotem skargi pismo Wojewody Podkarpackiego z dnia 28 marca 2011r., nr I.X.7840.6.48.2011, w którym, jak na wstępie wskazano, organ udzielił odpowiedzi na pismo skarżącej z dnia 18 marca 2011r. Wbrew twierdzeniom skargi przedmiotowe pismo nie mieści się w katalogu prawnych form działania administracji publicznej wymienionych w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a - innych niż decyzja czy postanowienie aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. Ze względu na użyte w ustawie kryteria, trudno dokładnie scharakteryzować tę kategorię działań administracji. Z całą pewnością można jednak powiedzieć, że są to akty lub czynności, które: a) mają charakter władczy, chociaż nie mają charakteru decyzji lub postanowienia, te bowiem są zaskarżalne na podstawie art. 3 § 2 pkt 1-3 p.p.s.a.; b) są podejmowane w sprawach indywidualnych, ponieważ akty o charakterze ogólnym zostały wymienione w art. 3 § 2 pkt 5 i 6 p.p.s.a.; c) muszą mieć charakter publicznoprawny, ponieważ tylko w tym zakresie działalność administracji została poddana sądowej kontroli; d) dotyczą uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisu prawa; (LexPolonica nr 329052). Ponieważ zaskarżone pismo Wojewody [...] wskazanych powyżej wymogów nie spełnia – nie stanowi władczej konkretyzacji materialnego prawa administracyjnego polegającej na przyznaniu określonego uprawnienia bądź nałożenia obowiązku - usprawiedliwione jest stwierdzenie, iż ma ono wyłącznie charakter informacyjny, jest odpowiedzią na wniesione do niewłaściwego organu pismo; nie jest więc aktem, który podlega sądowej kontroli. Mając na względzie przytoczone okoliczności oraz treść art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 p.p.s.a., Sąd skargę odrzucił.