II SA/Rz 357/09

1 Postanowienie Dnia 9 czerwca 2009 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Robert Sawuła po rozpoznaniu w dniu 9 czerwca 2009 roku w Rzeszowie na posiedzeniu niejawnym sprawy z wniosku S. F. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] stycznia 2009 roku, nr [...] w przedmiocie określenia wysokości nienależnie pobranego świadczenia pielęgnacyjnego oraz zobowiązania do jego zwrotu - postanawia - wstrzymać wykonanie zaskarżonej decyzji. Decyzją z dnia [...] stycznia 2009 roku, nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze (dalej SKO) utrzymało w mocy decyzję Kierownika Gminnego Ośrodka Pomocy Społecznej w I. z dnia [...] października 2008 roku, nr [...], którą w pkt I ustalono, że świadczenie pielęgnacyjne za okres od dnia 27 marca 2007 roku do 31 sierpnia 2007 roku przyznane na podstawie decyzji nr [...] z dnia [...] października 2006 roku pobrane przez S. F. było nienależne, w pkt II określono wysokość tego świadczenia w kwocie 2.156,00 złotych oraz odsetki ustawowe w kwocie 329,87 złotych naliczone na dzień wydania decyzji, w pkt III zobowiązano S. F. do zwrotu nienależnie pobranych świadczeń rodzinnych w kwocie 2.485,87 złotych tytułem należności głównej wraz z ustawowymi odsetkami. Decyzja została doręczona S. F. w dniu 20 lutego 2009 roku. W dniu 17 marca 2009 roku wniosła na nią skargę do Wojewódzkiego Sadu Administracyjnego w Rzeszowie. Jednocześnie, pismem z tej samej daty skarżąca wniosła o wstrzymanie wykonania decyzji SKO z dnia [...] stycznia 2009 roku. W uzasadnieniu wniosku podała, że znajduje się w bardzo ciężkiej sytuacji finansowej, brakuje jej na bieżące opłaty i życie i dlatego nie stać jej na spłatę nienależnie pobranego świadczenia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2002 r. Nr 153 poz. 1270 ze zm.; dalej zwana P.p.s.a.) wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania zaskarżonego aktu lub czynności. Jednakże art. 61 § 3 P.p.s.a. stanowi, że po przekazaniu sądowi skargi może on na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Wstrzymaniu podlegają wyłącznie te akty lub czynności, które nadają się do wykonania i wymagają wykonania. Wykonanie aktu administracyjnego oznacza spowodowanie, sprowadzenie, w sposób dobrowolny lub w trybie przymusowym, takiego stanu w rzeczywistości społecznej, który jest zgodny z treścią aktu. W niniejszej sprawie sprowadza się to do zapłaty przez skarżącą kwoty 2.485,87 złotych wraz z ustawowymi odsetkami. O zasadności wniosku rozstrzyga więc ustalenie, czy okoliczność ta ma w stosunku do skarżącej ten skutek, że prowadzi do niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków – art. 61 § 3 P.p.s.a. Trzeba przy tym zaznaczyć, że użycie przez ustawodawcę alternatywy "lub" oznacza, iż podstawą do wstrzymania zaskarżonego aktu lub czynności może być groźba wystąpienia wyłącznie jednego z następstw wskazanych w tym przepisie. Uwzględniając wyłożone wyżej kwestie sąd wniosek skarżącej ocenia jako zasadny. Mając na uwadze charakter sprawy – konieczność zwrotu świadczenia przyznanego od państwa z uwagi na ciężką sytuację rodzinną oraz finansową; warunki rodzinne i materialne skarżącej – niskie dochody, choroba syna, alkoholizm męża oraz wysokość kwoty do zwrotu, sąd stwierdza, że wykonanie zaskarżonej decyzji mogłoby spowodować skarżącej znaczną szkodę poprzez uniemożliwienie jej wygospodarowania środków na bieżące, podstawowe potrzeby związane z utrzymaniem rodziny oraz pomocą dla chorego dziecka. Z tych względów Sąd w oparciu o art. 61 § 3 i § 5 P.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.