II SA/Rz 36/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący: SNSA Stanisław Śliwa po rozpoznaniu w dniu 20 lutego 2013 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] listopada 2012 r., nr [...] w przedmiocie skierowania na badania lekarskie - postanawia - odrzucić skargę. W dniu 10 stycznia 2013 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie wpłynęła skarga A. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] listopada 2012 r., nr [...], którą utrzymano w mocy decyzję Starosty [...] z dnia [...] października 2012 r., nr [...] orzekającą o skierowaniu wyżej wymienionego na badania lekarskie do Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy w R. z powodu otrzymania informacji o zastrzeżeniach w stanie zdrowia mogących powodować niezdolność do prowadzenia pojazdu. Zgodnie z art. 230 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm. – zwana dalej P.p.s.a.) – od pism wszczynających postępowanie przed sądami administracyjnymi w danej instancji pobiera się wpis stosunkowy lub stały. Takim pismem jest m.in. skarga. W niniejszej sprawie wpis od skargi, jako że jej przedmiotem nie są należności pieniężne, ma charakter wpisu stałego, a jego wysokość wynosi 200 zł – zgodnie z § 2 ust. 6 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2003 r. Nr 221 poz. 2193). Z uwagi na brak formalny skargi, zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału II z dnia 11 stycznia 2013 r. Sąd wezwał skarżącego do uiszczenia wpisu sądowego w kwocie 200 zł, w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania, pod rygorem odrzucenia skargi. Wezwanie zostało doręczone ze skutkiem prawnym A. K. i odebrane przez niego osobiście w dniu 16 stycznia 2013 r., przy zachowaniu rygorów przewidzianych w P.p.s.a. W zakreślonym terminie, w dniu 17 stycznia 2013 r. (data nadania w urzędzie pocztowym) skarżący złożył pisma skierowane do WSA w Rzeszowie, SKO oraz do NSA w których wskazał, że z uwagi na "ważne sprawy zawodowe nie będzie w stanie prowadzić dalej tej sprawy, z której zgodnie z prawem wycofuje się". Podał, że "jako strona pokrzywdzona nie chce skorzystać z prawa obrońcy-adwokata, nie ma obecnie czasu by dochodzić prawdy i sprawiedliwości". Zwrócił się z prośbą "o zamknięcie na jego żądanie tej sprawy". Uzasadniając wnioski podał, że w połowie stycznia wyjeżdża do Niemiec i nie będzie przebywał na terytorium RP, dokument prawa jazdy pozostawia w dotychczasowym miejscu zamieszkania, nie będzie z niego korzystał. Na żądanie organu zwróci dokument do Wydziału Transportu i Komunikacji w D. Po powrocie do kraju zwróci się o wydanie wniosku o powtórne skierowanie na badania do WOMP w R. Jednoznacznie oświadczył, że "nie uiści żądanej kwoty na konto Sądu". Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Do wszczęcia postępowania przed sądem administracyjnym niezbędne jest skuteczne wniesienie skargi, przez co rozumieć należy spełnienie przez nią określonych w ustawie warunków formalnych, bez których nadanie jej właściwego biegu nie jest możliwe. Przepis art. 220 § 3 P.p.s.a. zawiera dyspozycję zgodnie z którą skarga, od której pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis, podlega odrzuceniu przez Sąd. A. K., mimo wskazania o uzupełnienie jakich braków się go wzywa oraz pouczeniu o konsekwencjach grożących w razie nie wykonania tej czynności, nie uczynił zadość wezwaniu i nie uiścił wpisu sądowego. Podkreślenia jednak wymaga, że równocześnie do Sądu w dniu 17 i 21 stycznia 2013 r. (data nadania w urzędzie pocztowym) wpłynęły pisma skarżącego, w których oświadczył, że "rezygnuje z dalszego prawa do obrony swoich interesów prawnych", "że wycofuje się z dalszego prowadzenia tej sprawy" oraz w których zawnioskował "o zamknięcie na jego żądnie sprawy". Sąd zaznacza, że powyższe oświadczenie tut. Sąd uznał za wniosek cofający skargę. Ustosunkowując się do powyższego wniosku stwierdzić należy, że zgodnie z art. 60 P.p.s.a. skarżący może cofnąć skargę. Cofnięcie skargi wiąże sąd. Jednakże sąd uzna cofnięcie skargi za niedopuszczalne jeżeli zmierza ono do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności. Merytoryczne rozpoznanie wniosku o cofnięcie skargi i umorzenie postępowania sądowego jest dopuszczalne tylko wówczas gdy skarga jest wniesiona skutecznie tj. nie zawiera braków uniemożliwiających nadanie jej dalszego biegu. Jeżeli skarga zawiera takie braki, sąd skargę odrzuca (por. post. NSA z 10.06.1987r., sygn. akt SA/Gd 537/87 – publ. w OSP 1990, nr 4, poz. 207). Zgodnie z przyjętym w doktrynie i orzecznictwie poglądem cofnięcie skargi spowoduje skutek w postaci umorzenia postępowania tylko wówczas, gdy nastąpi wszczęcie postępowania, a skarga poddana kontroli przewodniczącego nie będzie zawierała braków formalnych (por. B. Dauter i inni - "Postępowanie przed wojewódzkim sądem administracyjnym" – Komentarz, wyd. Zakamycze 2005r. str. 375, post. NSA z 3.01.2008r., sygn. akt I OSK 1829/07, LEX 335007). W przedmiotowej sprawie skarga obarczona jest brakami formalnymi uniemożliwiającymi nadanie jej dalszego biegu. Do takich braków należy zaliczyć brak wpisu sądowego. Wobec powyższego skarga A. K. podlegać musi odrzuceniu, niezależnie od złożonego wniosku o jej cofnięcie. W tej sytuacji Sąd, mając na względzie powyższe rozważania, wobec braku podstaw do merytorycznego rozpoznania wniosku o cofnięcie skargi, działając na podstawie art. 220 § 3 i art. 58 § 3 P.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.