II SA/Rz 360/15

z dnia 9 kwietnia 2015 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie: Przewodniczący - Sędzia WSA Ewa Partyka po rozpoznaniu w dniu 9 kwietnia 2015 r. w Rzeszowie na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Z.K na decyzję Prokuratora Okręgowego w [..] z dnia [..] stycznia 2015 r. nr [..] w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie udostępnienia informacji publicznej - p o s t a n a w i a - odrzucić skargę. W dniu 26 marca 2015 r. wpłynęła do tut. Sądu skarga ZK na opisaną w sentencji decyzję, którą uchylono w całości decyzję Prokuratora Rejonowego w [.] z dnia [.] grudnia2014 r. nr [.] o odmowie udostępnienia informacji publicznej oraz umorzono postępowanie pierwszej instancji w całości. W odpowiedzi na skargę Prokurator Okręgowy w [.] wniósł o jej odrzucenie, jako wniesionej z uchybieniem ustawowego terminu. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skuteczne wniesienie skargi na decyzję administracyjną wymaga spełnienia warunków określonych w ustawie z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 z późn. zm.) dalej zwana: "Ppsa". Należy do nich m.in. zachowanie terminu ustawowego, o którym mowa w art. 53 § 1 Ppsa. Zgodnie z powołanym przepisem, skargę wnosi się w terminie 30 dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie. Czyni się to za pośrednictwem organu, którego działanie jest przedmiotem skargi, a organ ten następnie przekazuje skargę sądowi wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę (art. 54 § 1 i § 2 Ppsa). O terminie wniesienia skargi decyduje data jej wniesienia (lub nadania) do właściwego organu. Jej wniesienie z uchybieniem terminu stanowi kwalifikowane uchybienie uniemożliwiające nadanie sprawie sądowoadministracyjnej prawidłowego biegu i zgodnie z art. 58 § 1 pkt 2 Ppsa wymaga od Sądu jej odrzucenia. Zaskarżone decyzje wydano w sprawie o udostępnienie informacji publicznej regulowanej przepisami ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (tekst jedn. Dz. U. 2014 r. poz. 782). W myśl przepisów art. 16 cyt. ustawy, odmowa udostępnienia informacji publicznej oraz umorzenie postępowania o udostępnienie informacji w przypadku określonym w art. 14 ust. 2 przez organ władzy publicznej następują w drodze decyzji, do których stosuje się przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego (dalej: "Kpa"). Natomiast, jak stanowi art. 21, do skarg rozpatrywanych w postępowaniach o udostępnienie informacji publicznej stosuje się przepisy ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, z tym że: 1) przekazanie akt i odpowiedzi na skargę następuje w terminie 15 dni od dnia otrzymania skargi; 2) skargę rozpatruje się w terminie 30 dni od dnia otrzymania akt wraz z odpowiedzią na skargę. Analiza akt sprawy wskazuje, że zaskarżoną decyzję polecono doręczyć skarżącej drogą pocztową, jednak nie została ona przez adresatkę podjęta. Operator pocztowy dokonał pierwszej awizacji w dniu 16 stycznia 2015 r. pozostawiając stosowne zawiadomienie o przesyłce w skrzynce do doręczeń korespondencji, a samą przesyłkę złożono w placówce operatora pocztowego. Ponownej awizacji dokonano w dniu 26 stycznia 2015 r. Korespondencja nie została podjęta. Natomiast w dniu 26 lutego 2015 r. ZK potwierdziła odbiór decyzji w siedzibie organu, a skargę wniosła drogą pocztową nadając przesyłkę w dniu 6 marca 2015 r. Doręczenie zaskarżonej decyzji nastąpiło w trybie przepisów Kpa, za pośrednictwem operatora pocztowego na adres podany przez wnioskodawczynię. W myśl przepisów art. 44 Kpa, w razie niemożności doręczenia pisma operator pocztowy przechowuje pismo przez okres 14 dni w swojej placówce pocztowej, przy czym obowiązany jest pozostawić adresatowi w oddawczej skrzynce pocztowej lub, gdy nie jest to możliwe, na drzwiach mieszkania, zawiadomienie o miejscu złożenia pisma wraz z informacją o możliwości jego odbioru w terminie siedmiu dni licząc od dnia pozostawienia zawiadomienia. W przypadku niepodjęcia przesyłki w tym terminie pozostawia się powtórne zawiadomienie o możliwości odbioru przesyłki w terminie nie dłuższym niż czternaście dni od daty pierwszego zawiadomienia. Doręczenie uważa się za dokonane z upływem ostatniego dnia okresu, o którym mowa w § 1, a pismo pozostawia się w aktach sprawy. Mając na względzie powyższe uznać należało, że skargę wniesiono z uchybieniem ustawowego terminu. Pierwszej awizacji przesyłki z decyzją z dnia 15 stycznia 2015 r. dokonano w dniu 16 stycznia 2015 r., a zatem 14-dniowy termin do jej odbioru upłynął w dniu 30 stycznia 2015 r. W dniu tym nastąpił zatem skutek doręczenia, o którym mowa w art. 44 § 4 Kpa. Późniejsze wydanie decyzji stronie wprawdzie było dopuszczalne (art. 73 § 1 Kpa), nie mogło jednak wywrzeć wpływu na bieg terminu do wniesienia skargi. Ten zaś rozpoczął się w dniu 31 stycznia 2015 r., a zakończył w dniu 2 marca 2015 r. Tak więc wniesienie skargi w dniu 6 marca 2015 r. nastąpiło z naruszeniem art. 53 § 1 Ppsa i obligowało Sąd do jej odrzucenia na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 Ppsa.