II SA/Rz 360/15

Referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Rzeszowie Agata Kosowska-Dudzik po rozpoznaniu w dniu 26 czerwca 2015 roku w Rzeszowie na posiedzeniu niejawnym wniosku Z. K. o przyznanie prawa pomocy w zakresie ustanowienia adwokata w sprawie z jej skargi na decyzję Prokuratora Okręgowego [...] z dnia [...] stycznia 2015 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie udostępnienia informacji publicznej - postanawia - odmówić przyznania skarżącej prawa pomocy w postaci ustanowienia adwokata. Postanowieniem z dnia 9 kwietnia 2015 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie odrzucił skargę Z. K. na decyzję Prokuratora Okręgowego [...] w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie udostępnienia informacji publicznej. W terminie do zaskarżenia powyższego orzeczenia Z. K. złożyła wniosek o ustanowienie adwokata, w którym podała, że prowadzi jednoosobowe gospodarstwo domowe. Utrzymuje się jedynie z dodatku mieszkaniowego w kwocie 175,40 zł, dodatku energetycznego w wysokości 11,36 zł oraz zasiłku stałego w kwocie 355,24 zł. Strona nie posiada żadnych nieruchomości, jak też cennych ruchomości. Z. K. zaznaczyła, że w toku jest postępowanie o dział spadku. Uznając, że informacje te są niewystarczające do oceny rzeczywistego stanu majątkowego skarżącej, wezwano ją do ich uzupełnienia poprzez podanie wysokości netto uzyskiwanych dochodów wraz z potwierdzającymi to dokumentami, średnich miesięcznych wydatków na utrzymanie własne i zajmowanego mieszkania oraz z tytułu korzystania z telefonu. Wezwano też do podania, czy strona posiada pojazdy mechaniczne i jakie są miesięczne koszty ich utrzymania, jak też do przedłożenia wyciągów z rachunków bankowych. Wezwanie powyższe doręczone zostało Z. K. w drodze tzw. podwójnej awizacji przesyłki dnia 12 czerwca 2015 r. Do dnia rozstrzygania w przedmiocie żądania strony, nie zostało ono wykonane. Rozpoznając wniosek zważono, co następuje: Na wstępie podkreślić trzeba, że postanowieniem referendarza sądowego z dnia 31 marca 2015 r. skarżąca zwolniona została od kosztów sądowych. Domagając się zatem teraz ustanowienia adwokata Z. K. ubiega się o prawo pomocy w całkowitym zakresie, o czym przesądza brzmienie art. 245 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), zwanej dalej "P.p.s.a.". Przesłanką uzyskania takiego wsparcia jest w myśl art. 246 § 1 pkt 1 P.p.s.a. sytuacja, gdy wnioskodawca nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania. Wykazanie powyższego, jak wyraźnie stanowi powołany ostatnio przepis, spoczywa na stronie, która w tym celu powinna przedstawić pełne i jasne oświadczenie odnośnie do swojego stanu rodzinnego, majątku i dochodów. Poza tym, jeśli do wnioskodawcy skierowane zostanie wezwanie o uzupełnienie żądania poprzez podanie szczegółowo określonych danych i (lub) przedłożenie konkretnych dokumentów, ma on obowiązek zastosować się do niego i przedstawić wszystkie konieczne dane i dokumentację. Wezwanie zmierza bowiem do pełnego poznania faktycznej sytuacji finansowej strony celem dokonania należytej oceny wniosku o prawo pomocy. Zasadniczo bowiem to strony postępowania sądowego obowiązane są do ponoszenia wszystkich związanych z nim kosztów (art.199 P.p.s.a.). Prawo pomocy to zaś instytucja stanowiąca wyjątek od powyższego. Stąd też wszystkie okoliczności dotyczące jego przyznania muszą być jasne. Jakiekolwiek wątpliwości w tym zakresie nie mogą być rozstrzygane na korzyść wnioskodawcy, który przez bierną postawę (tzn. brak odpowiedzi na wezwanie bądź udzielenie odpowiedzi częściowej) utrudnia bądź też nawet uniemożliwia dokonanie rzetelnej analizy jego wniosku. Z. K. nie wykonała skierowanego do niej wezwania (którego doręczenie nastąpiło zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 73 P.p.s.a.) o uzupełnienie danych wniosku o prawo pomocy w jakiejkolwiek części. Tym samym należy przyjąć, że nie wykazała ona, iż ustanowienie profesjonalnego pełnomocnika leży poza granicami jej możliwości płatniczych. Stąd odmówiono ustanowienia na jej rzecz takiego zastępcy prawnego, o czym orzeczono na podstawie art. 258 § 1, § 2 pkt 7 i art. 245 § 2 w zw. z art. 246 § 1 pkt 1 P.p.s.a.