II SA/Rz 361/06

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący WSA Joanna Zdrzałka Sędziowie NSA Małgorzata Wolska /spr./ AWSA Magdalena Józefczyk Protokolant sekr. sąd. Anna Mazurek-Ferenc po rozpoznaniu w Wydziale II Ogólno-Administracyjnym na rozprawie w dniu 15 lutego 2007 r. sprawy ze skargi M. M. i J. M. na decyzję Wojewody z dnia [...] lutego 2006 r. nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę I. uchyla zaskarżoną decyzję; II. zasądza od Wojewody na rzecz skarżących M. M. i J. M. solidarnie kwotę 500 zł /słownie: pięćset złotych/ tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Wojewoda decyzję z dnia [...].02.2006 r. /[...] /, wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a. oraz art. 5 ust. 1 pkt 9, art. 35 ust. 1 pkt 2 i ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane /Dz.U. z 2003 r. Nr 207, poz. 2016 ze zm./ po rozpatrzeniu odwołania M. i J. M. od decyzji Starosty [...] z dnia [...].11.2005 r. [...]/ w sprawie odmowy zatwierdzenia projektu budowlanego i wydania pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego z przyłączami: wodociągowym, kanalizacyjnym do osadnika ścieków, elektrycznym na działkach nr 881 i 926 poł. w N., utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu decyzji ostatecznej podano, że wspomnianą decyzją z dnia [...].11.2005 r. Starosta [...] odmówił M. i J. M. zatwierdzenia projektu budowlanego i wydania pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego z przyłączami: wodociągowym, kanalizacyjnym do osadnika ścieków, elektrycznym na działkach nr 881 i 926 poł. w N. Motywując swoje stanowisko organ ten w szczególności wskazał, że zaprojektowany budynek spełnia wymogi ważnej i ostatecznej decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu z dnia [...].08.2002 r. /[...] /. W projekcie zagospodarowania terenu budynek mieszkalny zaprojektowano bezpośrednio przy granicy z działką nr 884 i w odległości 1,5 m od granicy z działką nr 880. Działka nr 884 zabudowana jest budynkiem mieszkalnym i konstrukcji drewnianej, usytuowanym ścianą bez otworów w odległości 0,69 m do 8,84 m od granicy z działką nr 881 i okapem dachu 0,07 m do 0,25 m od granicy z tą działką. Działka nr 880 zabudowana jest murowanymi budynkami – mieszkalnym i gospodarczym. Nadto stwierdził, że w sytuacji gdy projekt budowlany nie odzwierciedla rzeczywistego stanu faktycznego i prawnego na działkach, nie zostało zrealizowane postanowienie z dnia [...].10.2005r. wydane na podstawie art. 35 ust. 3 Prawa budowlanego to na tej podstawie zobowiązany był do odmowy zatwierdzenia projektu budowlanego i wydania pozwolenia na budowę. Tym bardziej uzasadnia taką decyzję to, że projektowany budynek usytuowany jest bezpośrednio przy granicy z działka nr 884 i w sztywnej /w przepisach techniczno-budowlanych/ odległości 1,5 m od granicy z działką nr 880, najmniejsza więc zmiana położenia obiektu na działce nie byłaby możliwa. W sytuacji niezgodności stanu faktycznego ze stanem w projekcie budowlanym mogłoby to zrobić sytuację, że nie dałoby się nie tylko wybudować projektowanego budynku, ale nawet wytyczyć. W złożonym odwołaniu M. i J. M. wnosili o uchylenie kwestionowanej w nim decyzji z dnia [...].11.2005 r. i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. Odwołujący się zarzucili organowi I instancji naruszenie art. 9 i 107 § 1 K.p.a. oraz art. 35 ust. 3 Prawa budowlanego, bowiem w terminie wywiązali się z obowiązku nałożonego postanowieniem z dnia [...].10.2005r., wydanym w trybie w/w przepisu, a mimo to odmówiono im zatwierdzenia projektu budowlanego i wydania pozwolenia na budowę. Organ twierdząc, że "mapa sporządzona w roku 2002, na podkładzie której wykonano projekt nie oddaje obecnego stanu faktycznego i prawnego", nie poinformował ich, że może to stanowić podstawę decyzji odmownej. Takie prowadzenie postępowania narusza ich zdaniem zasadę ogólną postępowania administracyjnego wyrażoną w art. 9 K.p.a. Odwołujący się stwierdzili, że tryb określony w art. 35 ust. 3 Prawa budowlanego umożliwia wydania decyzji odmownej wyłącznie po bezskutecznym upływie terminu wyznaczonego do usunięcia konkretnych wskazanych nieprawidłowości. Za podstawę decyzji przyjęto okoliczność, na którą organ wcześniej nie zwrócił uwagi, w tym też w postanowieniu z dnia [...].10.2005 r., a zatem okoliczność ta nie może być podstawą decyzji odmownej wydanej w trybie art. 35 ust. 3 Prawa budowlanego. Wskazując zaś na naruszenie art. 107 § 1 K.p.a. odwołujący się podnieśli, że przepis ten wymienia obligatoryjne elementy decyzji administracyjnej, w tym w szczególności oznaczenie stron postępowania. Analizując niniejszą sprawę organ odwoławczy przede wszystkim stwierdził, że ponowne podjęcie postępowania nastąpiło w wyniku uchylenia decyzji organów II i I instancji wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 21.06.2005 r. sygn. akt II SA/Rz 992/04 /z powodu niezapełnienia uczestnictwa w postępowaniu wszystkim stronom/. Wytknął organowi I instancji, iż nie dokonał merytorycznej i prawnej oceny materiału dowodowego po przedłożeniu przez inwestorów dokumentów określonych postanowieniem z dnia [...].10.2005 r. /[...] /, ograniczając się do formalnej oceny wykonania poszczególnych punktów powyższego postanowienia i przyjął bezkrytycznie ustalenia zawarte w uzupełnionym projekcie zagospodarowania działki, jako własne stanowisko odnosząc się następnie w znacznej części uzasadnienia decyzji do zarzutów podniesionych przez właścicielkę działki nr 884 i wreszcie sprzecznie z wcześniejszymi dywagacjami ogólnikowo stwierdził niezrealizowanie przez inwestora obowiązków nałożonych wspomnianym postanowieniem, co stanowi podstawę do odmowy zatwierdzenia projektu budowlanego i wydania pozwolenia na budowę. Przywołując treść art. 5 ust. 1 Prawa budowlanego organ odwoławczy podkreślił, że niespełnienie tylko jednego z warunków przepisów prawa skutkuje odmową udzielenia pozwolenia na budowę. Stwierdził, że przedłożony wraz z wnioskiem o pozwolenie na budowę z dnia 5.09.2002 r. projekt budowlany, ze względu na przyjęte w nim rozwiązania techniczne, narusza art. 35 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego. Projektowany budynek praktycznie przylega do obiektu istniejącego na działce nr 884, co dowodzi, że znajduje się on w obszarze oddziaływania budynku projektowanego. Odległość ścian tych budynków /od 0,69 m do 0,84 m/ powoduje, że okap dachu budynku istniejącego praktycznie przylegałby bezpośrednio do ściany szczytowej budynku projektowanego, a zatem w zakresie warunków technicznych budynki te muszą być rozpatrywane jako budynki przylegające – stykające się. Znaczna różnica wysokości tych budynków pomiędzy kalenicami dachów /3,64 m/ a wynosząca ok. 6,30 m pomiędzy kalenicą budynku projektowanego, a okapem istniejącego powoduje naruszenie przepisów warunków technicznych /Dz.U. z 1999 r. Nr 15, poz. 140 ze zm./ - § 142 ust. 1 i 2 w zakresie dotyczącym prawidłowego funkcjonowania przewodów kominowych w budynku mieszkalnym na sąsiedniej działce nr 884, a także naruszony został § 204 ust. 1 i 4 w zakresie zagrożenia bezpieczeństwa konstrukcji tego budynku i bezpieczeństwa jego użytkowników. Zaprojektowanie budynku na działce nr 881 nastąpiło z naruszeniem Polskich Norm – PN-89/B-10425 "Przewody dymowe, spalinowe i wentylacyjne wymurowane z cegły" i PN-80/B-02010 "Obciążenie śniegiem". Usunięcie naruszenia przepisów przy tak sporządzonym projekcie, szczegółowo wyjaśnionych, nie jest jednakże możliwe bez istotnej zmiany zamiaru inwestycyjnego, a zalecenia zmian wykraczających poza istotą wniosku inwestora nie należy do kompetencji organu. Aby dochować zgodności z normami przewidzianymi dla kominów murowanych należałoby wysokość konia w budynku istniejącym zwiększyć co najmniej o ok. 2 m, co ze względów prawnych i technicznych nie jest możliwe lub obniżyć projektowany budynek o tę wielkość – wymagałoby to jego obniżenia prawie o jedną kondygnację. Bliskość zaś budynków rodzi niebezpieczeństwo zasypania dachu budynku istniejącego workiem śnieżnym, którego grubość może osiągnąć 3 m, a incydentalnie nawet 6 m, co stwarza stan zagrożenia dla konstrukcji budynku istniejącego. W tej sytuacji wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę prowadziłoby do naruszenia praw osób trzecich [art. 5 ust. 1 pkt 9 Prawa budowlanego]. Mimo więc, że w decyzji z dnia [...].11.2005 r. wydanej w pierwszej instancji nie podano wszystkich istotnych dla sprawy okoliczności, jej uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji prowadziłoby w istocie do ponownego wydania decyzji odmawiającej zatwierdzenia projektu budowlanego i wydania pozwolenia na budowę. Wadliwe uzasadnienie decyzji /jego brak/ przy prawidłowym rozstrzygnięciu nie może stanowić podstawy uchylenia decyzji wydanej w pierwszej instancji. Wobec stwierdzonych nieprawidłowości niecelowe jest, w ocenie organu, analizowanie innych warunków usytuowania budynku na działce, skoro zaprojektowany budynek /przy usytuowaniu i gabarytach określonych w projekcie budowlanym/ narusza przepisy i w takim kształcie nie może być wybudowany. Wobec decyzji odmawiającej pozwolenia na budowę odniesienie się do uwag właścicielki działki nr 884 uznano za niecelowe. Powyższą ostateczną decyzję Wojewody zaskarżyli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie M. i J. M., wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji z dnia [...].11.2005 r., lub stwierdzenie ich nieważności, jako wydanych z naruszeniem prawa materialnego i procesowego. Skarżący podnieśli, że organ I instancji wydał decyzję odmowną mimo, że w oznaczonym terminie wykonali nałożony obowiązek usunięcia nieprawidłowości. Natomiast art. 35 ust. 3 Prawa budowlanego umożliwia wydanie decyzji odmownej wyłącznie po bezskutecznym upływie terminu do usunięcia konkretnie wskazanych nieprawidłowości. Naruszył w ten sposób zasadę ogólną postępowania wyrażoną w art. 9 K.p.a. Zdaniem skarżących art. 5 ust. 1 Prawa budowlanego odnosi się jedynie do projektowania zgodnie z zasadami wiedzy i sztuki technicznej, a zatem i do projektanta i nie może stanowić podstawy wydania zgody lub odmowy pozwolenia na budowę, gdyż odpowiedzialność za projekt "bierze na siebie projektant". Jeśli organ uważa, że wiedza i sztuka techniczna nie była dostatecznie wykorzystana przez projektanta powinien zawiadomić Izbę Architektów. Błędnie twierdzą organy obu instancji, że budynki będą się stykać, gdy zostało udowodnione, że budynek projektowany i budynek istniejący na działce nr 884 nie są budynkami bliźniaczymi, czy szeregowymi, a zatem wolnostojącymi /zgodnie z wymogami decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu/. Skarżący zarzucili organom, że nie uprzedziły ich o tym, iż mapa sporządzona w 2002 r., na podkładzie której wykonano projekt nie odpowiada stanowi faktycznemu i prawnemu, co będzie też stanowić podstawę wydania decyzji odmawiającej zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę. Natomiast organy obu instancji nie wzięły pod uwagę ustaleń z postępowania w przedmiocie ustalenia granic działki, znajdujących się w Starostwie Powiatowym w [...]. Stosownie do nich szerokość, jak i długość działki nie uległa zmianie, zostały zachowane odpowiednie odległości w projekcie zagospodarowania działki, a zmianie uległa powierzchnia działki, gdyż granica z działką nr 880 wrysowana w mapie była ukośna, zaś w rzeczywistości była prosta. Zdaniem skarżących krzywdzącym jest obarczenie ich zarzutem niezastosowania Polskich Norm, gdyż nie są przepisami powszechnie obowiązującego prawa /w rozporządzeniu nie zostały wymienione z symbolu, numeru i zakresu stosowania/ i nie mogą być podstawa niekorzystnej dla nich decyzji. Nadto Polskie Normy odnośnie kominów czy worków śnieżnych dotyczą sytuacji, w której budynki stykają się ścianami, a udowodnione zostało że taka sytuacja nie zachodzi. Nadmienili również, że dach budynku na sąsiedniej działce nr 884 jest skośny, a nie płaski i logiczne więc jest, że śnieg będzie się zsuwał, a nie zalegał na powierzchni dachu. W ich ocenie, organ odwoławczy analizując drobiazgowo projekt architektoniczno-budowlany co do okapów i kominów zapomniał, że wg Prawa budowlanego nie jest do tego upoważniony, a jedynie do badania zgodności projektu z planem przestrzennym bądź decyzją o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Absurdalne jest też stwierdzenie tego organu, że projekt posiada wady nieusuwalne, gdyż przy tych warunkach technicznych organ I instancji kilkakrotnie wydawał pozytywne decyzje /uchylone ze względu na brak uczestnictwa w postępowaniu aktualnego właściciela działki nr 880/. Zaprojektowany budynek w swoich gabarytach i usytuowaniu na działce nr 881, w ocenie organu I instancji i projektanta, nie naruszał przepisów technicznych i nie posiada nieusuwalnych nieprawidłowości. Konkludując skarżący stwierdzili, że organ odwoławczy naruszył zasadę zapisaną w art. 6 K.p.a., narażając ich przez dowolne stosowanie prawa na straty materialne i moralne, a także podważa ich zaufanie do organów Państwa. W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie i również powołał się na argumenty zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. W piśmie procesowym z dnia 18 maja 2005 r. uczestniczka J. M. wniosła o oddalenie skargi jako całkowicie bezzasadnej. Jej zdaniem wniosek skarżących o stwierdzenie nieważności decyzji organów obu instancji pozbawiony jest jakiegokolwiek uzasadnienia prawnego i nie czyni zadość wymaganiom K.p.a. w tym zakresie. W obszernym i szczegółowych wywodach, akceptując jednocześnie argumenty przedstawione przez Wojewodę, wskazuje, że narzuca się jej zabudowę w granicy działki – zamiarem inwestorów jest wybudowanie domu wolnostojącego w granicy – co jest niezgodne z ustaleniami MPS-u N. W konsekwencji jej działka nr 884 stanie się bezużyteczna, a to narusza jej prawo do ochrony własności. Podniosła ponadto, że przy projektowaniu nie wzięto pod uwagę jakie będzie oddziaływanie projektowanego budynku na jej budynek, przedłożony projekt zabudowy działki jest dla niej krzywdzący i narusza jej uzasadnione interesy /m.in. w przyszłości jako inwestora na swojej działce/, a z kolei przedłożony przez skarżących projekt budowlany nie spełnia elementarnych warunków bezpieczeństwa względem zabudowy na jej działce, zaś jego realizacja zakłóciłaby korzystanie przez nią ze swojej nieruchomości ponad przeciętną miarę. Nadto za pismem z dnia 13.10.2000 r. dołączyła do akt sądowych kopie pism z dnia 25.01.2005 r. i 12.04.2005 r., składanych przez nią w sprawie sygn. akt II SA/Rz 992/04. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie, zważył co następuje: Skarga nie jest pozbawiona podstaw prawnych do jej uwzględnienia i dlatego też należało uchylić zaskarżoną decyzję. Przy wydaniu tej decyzji doszło do naruszenia szeregu przepisów postępowania administracyjnego, co mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy /art. 145 § 1 pkt 1 lit.c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm./. Na wstępie jednak należy podnieść, że sprawa objęła zakresem skargi była już przedmiotem orzekania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie /wyrok z dnia 21.06.2005 r. II SA/Rz 992/04/. Z tej przyczyny obowiązkiem Sądu w przypadku ponownego wniesienia skargi w tej samej sprawie jest zbadanie, niezależnie od zarzutów podniesionych w skardze, czy organ administracji publicznej, ponownie rozpoznający sprawę, po wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego /WSA/ wypełnił powinność wynikającą z art. 153 powołanej wyżej ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - stanowiącym w związku z art. 134 § 1 tej ustawy, że "ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie (...) organ, którego działanie lub bezczynność było przedmiotem zaskarżenia". Wspomnianym wyrokiem z dnia 21.06.2005 r. WSA uchylił zaskarżoną decyzję Wojewody z dnia [...].10.2004 r. /[...] / w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę i poprzedzające ją decyzję Starosty [...] z dnia [...].09.2004 r. /[...] /, postanowienie Starosty [...] z dnia [...].09.2004 r. /[...] / i z dnia [...].12.2003 r. /[...] /, decyzję Wojewody z dnia [...].10.2003 r. /[...] /, decyzję Starosty [...] z dnia [...].07.2003 r. /[...] /, decyzję Wojewody z dnia [...].05.2003 r. /[...] /, decyzję Starosty [...] z dnia [...].03.2003 r. /[...]/, decyzję Wojewody z dnia [...].12.2002 r. /[...] / i decyzję Starosty [...] z dnia [...].10.2002r. /[...] / uznając, że w toczącym się postępowaniu nie uczestniczył współwłaściciel działki nr 880 poł. w N., tj. A. K., któremu w tej sprawie przysługuje przymiot strony w rozumieniu art. 28 K.p.a. Kierując się brzmieniem art. 135 cyt. ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi zgodnie, z którym Sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów wydanych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia – skasował wszystkie akty wydane w toczącym się postępowaniach w sprawie i nakazał organom przeprowadzić na nowo postępowanie administracyjne, umożliwiając w nim udział wszystkim osobom, którym przymiot strony w rozumieniu art. 28 K.p.a. przysługuje. Z lektury akt administracyjnych i uzasadnienia zaskarżonej decyzji wynika, że w prowadzonym postępowaniu /po wyroku WSA/ umożliwiono w nim udział wszystkim osobom, którym przysługuje przymiot strony w rozumieniu art. 28 K.p.a. /ustalonym na podstawie wpisów do ewidencji gruntów/. Nie można zatem przyjąć naruszenia w konkretnym przypadku dyspozycji z cyt. wyżej art. 153 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Organ I instancji, powołując się na art. 35 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane /Dz.U. z 2003 r., Nr 207, poz. 2016 ze zm./, po ponownym rozpatrzeniu wniosku z dnia 5.09.2002 r. M. i J. M., decyzją z dnia [...].11.2005 r. odmówił zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia im pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego z przyłączami: wodociągowym, kanalizacyjnym do osadnika ścieków, elektrycznym na działce nr 881 i 926 w N. Decyzja ta zapadła po uprzednim nałożeniu na nich przez organ I instancji – postanowieniem z dnia [...].10.2005 r. /[...]/ - obowiązku usunięcia nieprawidłowości w projekcie budowlanym, stanowiącym załącznik do złożonego przez nich wniosku o wydanie pozwolenia na budowę, a którym to postanowieniem nakazano im uzupełnić projekt zagospodarowania terenu w zakresie szczegółowo określonym w punktach a – f, a ponadto – złożone z wnioskiem materiały uzupełnić o informację dotyczącą bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, o której mowa w art. 20 ust. 1 pkt 1b ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane. Z treści powyższego postanowienia wynika również, że termin usunięcia nieprawidłowości wyznaczono do dnia 31.10.2005 r., a jego bezskuteczny upływ spowoduje wydanie decyzji o odmowie zatwierdzenia projektu budowlanego i wydania pozwolenia na budowę. Wskutek zakwestionowania w odwołaniu M. i J. M. decyzji z dnia [...].11.2005 r., organ odwoławczy wydał decyzję w trybie art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a., stwierdzając zarazem, że wadliwe uzasadnienie decyzji organu I instancji przy prawidłowym rozstrzygnięciu nie może stanowić podstawy do jej uchylenia. Zgodnie z art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a. organ odwoławczy utrzymuje w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji, jeżeli w jego ocenie jest ono prawidłowe, zarówno z punktu widzenia zgodności z prawem, jak i pod względem celowości. Nie jest tak jak stwierdzono w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, że organ I instancji rozstrzygając w sprawie ograniczył się do formalnej oceny wykonania poszczególnych punktów postanowienia z dnia [...].10.2005 r. /[...] / i przyjął ustalenia zawarte w uzupełnionym projekcie zagospodarowania działki, sporządzonym przez projektanta, jako własne stanowisko, a w końcu też sprzecznie z "wcześniejszymi dywagacjami" stwierdził niewykonanie przez inwestora obowiązków nałożonych w/w postanowieniem. Otóż z lektury uzasadnienia decyzji wydanej w pierwszej instancji w rzeczywistości wynika, że organ wniesione w toku postępowania zastrzeżenia przez właścicielkę sąsiedniej działki nr 884 ujął w punkty 1 – 9 i w treści tegoż uzasadnienia odniósł się właśnie do nich, bądź też stwierdził, że nie może prawidłowo ocenić ich zasadności /co dotyczy pkt 5 i 7/. Przyjął, że mapa sporządzona w 2002 r., na podkładzie której wykonano projekt nie oddaje obecnego stanu faktycznego i prawnego i ten stan niezgodności uzasadnia ocenę, iż nie zostało zrealizowane w/w postanowienie z dnia [...].10.2005 r. Podał przy tym, że z treści decyzji Starosty [...] z dnia [...].10.2003 r. /[...] / i Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego z dnia [...].12.2003 r. /[...]/ wynika, iż uległ zmianie przebieg granic działki nr 881, w tym z działką nr 884. Na powyższą nieprawidłowość /"stan niezgodności" w/w/ nie wskazano jednakże w powyższym postanowieniu, wydanym po wcześniejszej zmianie granic działki nr 881 i obowiązek jej usunięcia nie został też, co nie budzi wątpliwości Sądu wyszczególniony w treści tegoż postanowienia. Stąd też inwestorowi nie może być przypisane zaniedbanie dające podstawę do uznania, iż "nie zostało zrealizowane postanowienie Starosty [...] z dnia [...].10.2005 r. wydane w trybie art. 35 ust. 3 ustawy Prawo budowlane". Z przepisu tego bowiem w sposób wyrażony wynika, że podstawą odmowy wydania decyzji o pozwoleniu na budowę może być bezskuteczny upływ terminu usunięcia nieprawidłowości wyznaczonej postanowieniem wydanym na podstawie art. 35 ust. 3. Organ odwoławczy, jak wyżej wspomniano, uzasadnienie decyzji wydanej w pierwszej instancji ocenił jako wadliwe, lecz w ocenie Sądu i jego pogląd przedstawiony w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji z dnia [...].02.2006 r., nie zasługuje na akceptację. Pogląd bowiem, iż wydanie skarżącym decyzji o pozwoleniu na budowę prowadziłoby do naruszenia praw osób trzecich, o których mowa w art. 5 ust. 1 pkt 9 Prawa budowlanego, w świetle uzasadnienia zaskarżonej decyzji i analizy zebranego w sprawie materiału dowodowego, musi być oceniony co najmniej jako przedwczesny. Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 9 Prawa budowlanego obiekt budowlany należy projektować i budować, zapewniając poszanowanie występujących w obszarze obiektu uzasadnionych interesów osób trzecich. Pozwolenie na budowę częstokroć powinno uwzględniać sprzeczne interesy – z jednej strony inwestora, a z drugiej osób, których prawa lub interesy przez to pozwolenie mogą zostać naruszone lub zagrożone. Granice tych praw i interesów określają przepisy Prawa budowlanego i przepisy wykonawcze, w tym techniczno-budowlane i inne, zawarte w aktach normatywnych mających zastosowanie w procesie budowlanym. O naruszeniu więc interesów osób trzecich może być mowa tylko wówczas, gdy naruszone zostaną konkretne przepisy obowiązujące w budownictwie. Gdy w sprawie występują sprzeczne interesy, obowiązkiem organu administracji jest przeprowadzenie analizy tych interesów i stwierdzenie w uzasadnieniu rozstrzygnięcia jakie względy wziął pod uwagę /dlaczego pewne argumenty przedłożył nad inne/ i w jaki sposób interesy strony, dla której rozstrzygnięcie jest negatywne, zostały przez niego wzięte pod uwagę /tak wyrok SN z dnia 12.02.1997 r., III RN 94/96, OSNAPiUS 1997/19/366/. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji takiej analizy niewątpliwie brak jest. Przypomnieć jedynie w tym miejscu wypada, że organ odwoławczy – przed wydaniem zaskarżonej decyzji – trzykrotnie kasował /w trybie art. 138 § 2 k.p.a./ pozytywną dla skarżących decyzję o pozwoleniu na budowę. Zgodnie z art. 107 § 3 K.p.a. obowiązkiem każdego organu administracji jest jak najstaranniejsze wyjaśnienie podstawy faktycznej i prawnej decyzji, co wynika także z ogólnych zasad wyrażonych w art. 9 K.p.a. /zasada udzielania informacji/ oraz art. 11 K.p.a. /zasada przekonywania czyli wyjaśniania stronie "zasadności przesłanek" rozstrzygnięcia/. Prawidłowe zaś wywiązanie się z tego obowiązku ma szczególne znaczenie w sytuacji, gdy – jak w konkretnej sprawie – organ odwoławczy zaakceptował /jak sam stwierdził/ wadliwe uzasadnienie decyzji organu I instancji. Z tych obowiązków, a także obowiązków wynikających z art. 7 i 77 § 1 K.p.a. organ odwoławczy nie wywiązał się należycie i w konsekwencji wydana przez niego decyzja nie mogła pozostać w obrocie prawnym. Przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę, jak wynika z art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego i jak trafnie zauważyli skarżący, organ administracji architektoniczno-budowlanej nie może badać zgodności projektu architektoniczno-budowlanego /odpowiedzialność za taki projekt ponosi projektant i ewentualnie osoba sprawdzająca/. Natomiast obowiązkowo zbadać musi zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu, kompletność projektu budowlanego oraz wykonania obowiązku jego sprawdzenia, o którym mowa w art. 20 ust. 2 i posiadania przez projektanta uprawnień budowlanych. Z analizy treści art. 35 ust. 3, 4 i 5 prawa budowlanego wynika, że podstawą odmowy wydania decyzji o pozwoleniu na budowę może być bezskuteczny upływ terminu usunięcia nieprawidłowości, wyznaczony postanowieniem wydanym w myśl art. 35 ust. 3, nieusuwalna niezgodność projektu zagospodarowania działki /lub terenu/ z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, nieusuwalna niezgodność projektu zagospodarowania działki /lub terenu/ z wymogami ochrony środowiska lub przepisami /w tym techniczno-budowlanymi/, a także brak ostatecznej decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu /gdy taka jest wymagana przepisami ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym/, nieusuwalny brak oświadczenia o prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane oraz istnienie obiektu budowlanego co do, którego orzeczono nakaz rozbiórki, na terenie objętym projektem zagospodarowania działki /lub terenu/. Organ odwoławczy, jak wcześniej wspomniano, zaakceptował wadliwe uzasadnienie decyzji wydanej w pierwszej instancji, przy czym kwestia usunięcia przez skarżących nieprawidłowości wskazanych w powoływanym już postanowieniu z dnia [...].10.2005 r. nie została w istocie należycie wyjaśniona i oceniona przez organ I instancji, a także w szczególności przez organ odwoławczy /skoro wydał decyzję przewidzianą w art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a./. Brak jest też rzetelnego odniesienia organów obu instancji do sporządzonej przez projektanta analizy w związku z w/w postanowieniem Starosty Powiatowego z dnia [...].10.2005 r. oraz informacji bezpieczeństwa i ochrony zdrowia /z października 2005 r./. Zauważyć przy tym należy, że projekt zagospodarowania działki inwestora /lokalizacja przedmiotowego budynku/ został pozytywnie uzgodniony przez Zespół Uzgodnienia Dokumentacji Projektowych w [...] /opinia z dnia 18.06.2002 r. [...]/. Akceptując negatywne dla skarżących rozstrzygnięcie organ odwoławczy uznał, że projekt zagospodarowania działki inwestora zawiera rozwiązania niespełniające warunków technicznych i występuje, w jego ocenie, "nieusuwalność nieprawidłowości". Obszernie wyakcentował przy tym jedynie naruszenie postanowień wynikających z Polskich Norm: PN-89/B-10425 "Przewody dymowe, spalinowe i wentylacyjne wymurowane z cegły" i PN-80/B-02010 "Obciążenie śniegiem", natomiast nie zawarł w motywach swojej decyzji stanowiska co do zgodności powyższego projektu przede wszystkim z przepisami rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 14 grudnia 1994 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie /Dz.U. z 1999 r., Nr 15, poz. 140 ze zm./, chociaż prawidłowo stwierdził, że przepisy tegoż rozporządzenia winny być stosowane przy podejmowaniu rozstrzygnięcie w rozpoznawanej sprawie. Jego zaś ocena stanowiska projektanta odnośnie nieobowiązkowego stosowania PN /obu tych norm/, zawarta w analizie przedłożonej wymaganej postanowieniem z dnia [...].10.2005 r., nie zawiera jakiegokolwiek uzasadnienia prawnego. Nie wytłumaczył bowiem organ odwoławczy, jakie przepisy prawa czynią stanowisko projektanta błędnym, a przede wszystkim też nie wyjaśnił skarżącym – wobec podnoszonego przez nich zarzutu – w sposób przekonującym że istnieje obowiązek stosowania tych norm /PN/. Ma to bez wątpienia istotne znaczenie, skoro w ocenie tego organu budynek na działce nr 881 został zaprojektowany z naruszeniem postanowień wynikających z wymienionych przez niego PN i co, w jego również ocenie, prowadzić musi do odmowy wydania pozwolenia na budowę. Reasumując, wobec stwierdzonych uchybień prawa procesowego i materialnego art. 35 ust. 3 Prawa budowlanego zaskarżona decyzja w rezultacie nie mogła pozostać w obrocie prawnym. Wskazania co do dalszego postępowania organ administracji wynikają wprost z wyżej poczynionych rozważań. Mając to wszystko na uwadze i na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c oraz art. 200 cytowanej ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzeczono jak w sentencji. 14.03.07 mk