II SA/Rz 363/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący WSA Magdalena Józefczyk /spr./ Sędziowie WSA Zbigniew Czarnik WSA Joanna Zdrzałka Protokolant st. sekr. sąd. Anna Mazurek-Ferenc po rozpoznaniu w Wydziale II Ogólnoadministracyjnym na rozprawie w dniu 7 lipca 2010 r. sprawy ze skargi W. S. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] stycznia 2010 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia odwołania I. skargę oddala; II. przyznaje od Skarbu Państwa – Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego na rzecz adwokata P. F. z Kancelarii Adwokackiej ul. [...], [...] wynagrodzenie w kwocie 292 zł 80/100 /słownie: dwieście dziewięćdziesiąt dwa złote osiemdziesiąt groszy/ tytułem zwrotu kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu, w tym: tytułem wynagrodzenia kwotę 240 zł / słownie : dwieście czterdzieści złotych/ i tytułem 22 % podatku VAT kwotę 52 zł 80/100 / słownie: pięćdziesiąt dwa złote osiemdziesiąt groszy/ . II SA/Rz 363/10 U Z A S A D N I E N I E Postanowieniem z dnia [...] stycznia 2010r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze (dalej SKO) działając na podstawie art. 134 ustawy z dnia 14 czerwca 1060r. kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000r. nr 98, poz. 1071 ze zm. zwana dalej w skrócie k.p.a.) stwierdziło, że W. S. wniosła odwołanie z uchybieniem terminu. W uzasadnieniu SKO podało, że Prezydent Miasta decyzją z dnia [...] listopada 2009r. Nr [...] odmówił przyznania dodatku mieszkaniowego z powodu przekroczenia powierzchni normatywnej. Powyższą decyzję skarżąca za pośrednictwem poczty odebrała 1 grudnia 2009r. Odwołanie W. S. nadała na poczcie 23 grudnia 2009r, które do organu pierwszej instancji wpłynęło 28 grudnia 2009r. Organ odwoławczy stwierdził, że bezsporną okolicznością jest doręczenie skarżącej decyzji organu pierwszej instancji w dniu 1 grudnia 2009r., a decyzja zawiera prawidłowe pouczenie o terminie i trybie wnoszenia odwołania. Zgodnie z art. 57 § 1 k.p.a. bieg terminu do wniesienia odwołania rozpoczął się 2 grudnia 2009r., upłynął 15 grudnia 2009r. Odwołanie wysłane pocztą w dniu 23 grudnia 2009r. wniesiono z uchybieniem terminu. Wprawdzie skarżąca wniosła odwołanie od decyzji organu pierwszej instancji do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie, ale z uwagi na prawidłowe pouczenie o trybie składania odwołania oraz fakt częstego składania odwołań od niekorzystnych decyzji brak jest podstaw do uznania terminowości wniesienia tego środka zaskarżenia. Złożone odwołanie nie zwiera nadto wniosku o przywrócenie terminu. W skardze do Sądu skarżąca W. S. wniosła o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania, które błędnie skierowała do WSA w Rzeszowie i przyznanie dofinansowania do czynszu za mieszkanie, gdyż znalazła się w trudnej sytuacji zdrowotnej i materialnej z uwagi na przeprowadzony remont mieszkania. Odmowa przyznania pomocy jest dyskryminacją, a organ źle interpretuje przepisy. Podstawą przyznania dodatków mieszkaniowych jest ustawa z dnia 21 czerwca 2001r. Dz. U nr, poz. 734 ze zm., która dopuszcza przekroczenie powierzchni normy do 30% zajmowanej już powierzchni normy. Dodatek mieszkaniowy przysługuje też, gdy udział powierzchni i kuchni w całej powierzchni użytkowej nie przekracza 60%. Podała, że nie spełniła kryterium dochodowego w gospodarstwie jednoosobowym. Przyznany w ramach pomocy prawnej adwokat, w sprawie o sygn. akt II SA/Rz 881/08, sporządził opinię, w której stwierdził, że otrzyma pomoc z ośrodka pomocy społecznej i zwróciła się o wyjaśnienie, komu taka pomoc została udzielona. Wniosła o unieważnienie opinii adwokata, naprawienie szkody i przekazanie pieniędzy na rzecz Spółdzielni Mieszkaniowej "[...]" na dofinansowanie remontu. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie z przyczyn podanych w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje: Wojewódzki sąd administracyjny sprawuje w zakresie swej właściwości kontrolę pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej, co wynika z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269). Zakres tej kontroli wyznacza przepis art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm. - zwana dalej w skrócie p.p.s.a.). Stosownie do tego przepisu Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. W myśl art. 145 p.p.s.a., Sąd zobligowany jest do uchylenia decyzji bądź postanowienia lub stwierdzenia nieważności, ewentualnie niezgodności z prawem, gdy dotknięta jest naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania, innym naruszeniem przepisów postępowania, jeśli miało ono istotny wpływ na wynik sprawy, lub zachodzą przyczyny stwierdzenia nieważności decyzji wymienione w art. 156 k.p.a. lub innych przepisach. Poddawszy takiej kontroli zaskarżone postanowienie Sąd doszedł do przekonania, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Granice sprawy wyznacza zaskarżone postanowienie stwierdzające, że odwołanie od decyzji W. S. wniosła z uchybieniem terminu i z tych przyczyn wnioski skarżącej o przyznanie pomocy finansowej nawet w przypadku uwzględnienia skargi nie mogłyby być uwzględnione. Stosownie do art. 127 § 1 k.p.a. od decyzji wydanej w pierwszej instancji służy stronie odwołanie tylko do jednej instancji, zaś właściwym do rozpatrzenia odwołania jest organ administracji publicznej wyższego stopnia, chyba że ustawa przewiduje inny organ odwoławczy (art. 127 ust. 2 k.p.a.). Zgodnie z art. 129 § 1 i § 2 k.p.a. odwołanie wnosi się do właściwego organu odwoławczego za pośrednictwem organu, który wydał decyzję. Odwołanie wnosi się w terminie czternastu dni od dnia doręczenia decyzji stronie, a gdy decyzja została ogłoszona ustanie - od dnia jej ogłoszenia stronie. Złożenie odwołania od decyzji organu pierwszej instancji w ustawowo wyznaczonym terminie jest jednym z podstawowych wymogów formalnych, który winien być bezwzględnie zachowany przy zaskarżeniu decyzji do organu drugiej instancji. Dochowanie terminu do wniesienia odwołania jest jednym z podstawowych warunków formalnych, skutkujących możliwością rozpoznania wniesionego odwołania, przy czym jest to okoliczność, którą organ bada z urzędu we wstępnej fazie postępowania odwoławczego. Stosownie do art. 129 § 2 k.p.a. czternastodniowy termin do wniesienia odwołania liczony jest od dnia doręczenia stronie decyzji. Zatem strona dysponuje 14 dniami do wniesienia dowołania do siedziby organu pierwszej instancji. W sytuacji, gdy strona wniesie odwołanie bezpośrednio do sądu, który następnie odwołanie to przekaże do właściwego organu, to termin do wniesienia odwołania bezie zachowany, gdy organ otrzyma odwołanie przed upływem wskazanego czternastodniowego terminu. Ryzyko przekroczenia tego terminu i wynikające z tej okoliczności skutki procesowe określone w art. 134 k.p.a., polegające na stwierdzeniu uchybienia terminu do wniesienia odwołania obciąża stronę, która nie zastosowała się do przewidzianego przepisami prawa trybu do wniesienia odwołania. Okolicznością bezsporną jest, że skarżąca decyzję Prezydenta Miasta z dnia [...] listopada 2009r. nr [...] o odmowie przyznania dodatku mieszkaniowego odebrała osobiście w dniu 1 grudnia 2009r. (zwrotne potwierdzenie odbioru decyzji karta nr 3 akt admin. I inst.). Zgodnie z art. 129 § 2 k.p.a. ostatnim dniem czternastodniowego terminu do wniesienia odwołania był 15 grudnia 2009r. Skarżąca sporządziła odwołanie osobiście w dniu 8 grudnia 2009r. i wysłała je pocztą w dniu 10 grudnia 2009r. na adres Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie. Na odwołaniu tym znajduje się pieczęć biura podawczego Sądu potwierdzająca, iż w dniu 14 grudnia 2009r. odwołanie W. S. dotarło do Sądu. Pismem z dnia 16 grudnia 2009r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zwrócił skarżącej odwołanie mylnie przesłane do Sądu (karta akt admin. I inst. nr 4). Mając na względzie stan faktyczny sprawy, a w szczególności zestawienie dat dokonanych czynności z opisanym wyżej stanem prawnym Sąd stwierdza, że W. S. wniosła odwołanie po upływie czternastodniowego terminu. Z tych przyczyn postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego stwierdzające wniesienie odwołania z uchybieniem terminu nie narusza obowiązujących w tym zakresie przepisów prawa (por. wyrok WSA w Opolu z dnia 26.02.2008r. sygn. akt II SA/Op 581/07). Prawidłowo też SKO stwierdziło, że skarżąca przesyłając do organu zwrócono przez Sąd odwołanie w dniu 23 grudnia 2009r. nie zawarła wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania. Stosownie do art. 59 ust. § 1 organem właściwym do przywrócenia terminu jest właściwy w sprawie organ administracji publicznej. Zawarcie w skardze wniosku o przywrócenie terminu jak i ponowienie go w piśmie procesowym z dnia 8 maja 20010r. nie może odnieść pożądanego skutku, gdyż Sąd nie jest właściwy do przywracania terminów procesowych obowiązujących w postępowaniu administracyjnym przed organami administracji publicznej. Mając na względzie przedstawiony stan sprawy Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. skargę oddalił. O wynagrodzeniu dla adwokata Sąd orzekł na podstawie art. 250 p.p.s.a.