II SA/Rz 367/12

z dnia 25 kwietnia 2012 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie: Przewodniczący - Sędzia WSA Zbigniew Czarnik po rozpoznaniu w dniu 25 kwietnia 2012 r. w Rzeszowie na posiedzeniu niejawnym w sprawie ze skargi L.T. i Z.T. na postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z dnia 8 lutego 2012 r., nr [...] w przedmiocie odmowy umorzenia grzywny w celu przymuszenia wniosku skarżących o wstrzymanie wykonania skarżonego postanowienia - p o s t a n a w i a - odmówić wstrzymania wykonania skarżonego postanowienia. W skardze na postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z dnia 8 lutego 2012 r., nr [...], którym utrzymano w mocy postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z dnia 16 grudnia 2011 r. nr [...] o odmowie umorzenia grzywny w celu przymuszenia w kwocie 3500zł oraz opłaty egzekucyjnej w kwocie 68 zł, nałożonej postanowieniem tego organu z dnia 3 sierpnia 2010 r. utrzymanym w mocy postanowieniem [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z dnia 17 września 2010 r. nr [...]. Grzywna ta została nałożona na skarżących w związku z niewykonaniem obowiązku nałożonego na nich decyzją Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z dnia 16 lutego 2010 r. utrzymanej w mocy przez decyzją [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z dnia 16 kwietnia 2010 r. nr [...]. Obowiązek ten miał polegać na doprowadzeniu do stanu poprzedniego zabudowanego rowu melioracyjnego na długości 55,30m przez rozbiórkę rur PCV i betonowych na działce nr 4390 w [...]. Na uzasadnienie wniosku podają, że zastosowany środek egzekucyjny jak i odmowa umorzenia grzywny są dla nich zbyt uciążliwe. Utrzymują 5-cio osobową rodzinę wyłącznie z pracy w gospodarstwie rolnym, a uiszczenie tak wysokiej kwoty stanowić będzie duże obciążenie dla domowego budżetu. Dodatkowo zwracają uwagę, że wykonali nałożony na nich obowiązek na długości 26,80m, dlatego grzywna powinna zostać umorzona co najmniej w połowie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Zgłoszony wniosek należało uznać za bezzasadny. Wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Zgodnie jednak z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270, ze zm.; dalej "p.p.s.a.") po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Przepis ten znajduje zastosowanie do aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy. Przedmiotem udzielenia ochrony tymczasowej może być postanowienie, jeżeli podlega ono wykonaniu i wymaga wykonania. Wykonanie aktu administracyjnego oznacza spowodowanie, sprowadzenie w sposób dobrowolny lub w trybie przymusowym, takiego stanu w rzeczywistości, który będzie zgodny z treścią aktu. Przedmiotem wykonania aktu jest takie zachowanie się podmiotu zobowiązanego do jego wykonania, które polega na działaniu, zaniechaniu określonego działania, znoszeniu zachowań innych podmiotów, bądź świadczeniu. Mając na względzie powyższe Sąd stwierdza, że objęte wnioskiem postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z dnia 8 lutego 2012 r. utrzymujące w mocy postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z dnia 16 grudnia 2011 r. o odmowie umorzenia grzywny w celu przymuszenia nie podlega wykonaniu w rozumieniu powołanych przepisów. Są to bowiem negatywne rozstrzygnięcia organów administracji publicznej wydane w sprawie wniosku o umorzenie wskazanej należności. Nie istnieje zatem możliwość, ani sposobność wywołania skutku z nich wynikającego. W szczególności rozstrzygnięcie to nie wymaga podejmowania jakichkolwiek działań, nie posiada również zdolności wywołania zmian, o których mowa wyżej. Z tych względów, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a., Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia.