II SA/Rz 368/20

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący SWSA Magdalena Józefczyk /spr./ Sędziowie NSA Stanisław Śliwa WSA Joanna Zdrzałka po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 4 sierpnia 2020 r. sprawy ze skargi T. M. na decyzję Wojewódzkiego Lekarza Weterynarii z dnia [...] stycznia 2020 r. nr [...] w przedmiocie unieważnienia licencji kierowcy - skargę oddala - Przedmiotem kontroli Sądu jest decyzja [...] Wojewódzkiego Lekarza Weterynarii (dalej: "WLW", "organ odwoławczy" lub "organ II instancji") z dnia [...] stycznia 2020 r. nr [...], utrzymująca w mocy decyzję Powiatowego Lekarza Weterynarii w [...] (dalej: "PLW" lub "organ I instancji") z dnia [...] listopada 2019 r. nr [...], wydaną w przedmiocie unieważnienia licencji kierowcy. Wydanie decyzji poprzedzało postępowanie administracyjne o następującym przebiegu: W dniu 25 września 2019 roku do Powiatowego Lekarza Weterynarii w [...] wpłynęło pismo Powiatowego Lekarza Weterynarii w [...] informujące o unieważnieniu zezwolenia przewoźnika TYP 1 wydanego dla TM (dalej: "skarżącego"). Unieważnienie zezwolenia przewoźnika zostało dokonane w drodze decyzji Powiatowego Lekarza Weterynarii w [...] z dnia [...] lipca 2019 r. nr [...], utrzymanej w mocy wydaną w postępowaniu odwoławczym decyzją [...] Wojewódzkiego Lekarza Weterynarii z dnia [...] września 2019 r. nr [...]. Decyzją z dnia [...] listopada 2019 r. nr [...] Powiatowy Lekarz Weterynarii w [...] unieważnił skarżącemu licencję kierowcy z dnia [...] marca 2016 r. nr [...]. W uzasadnieniu podał, że na podstawie nadesłanej dokumentacji, w tym kopi protokołu kontroli ustalono, że w nocy 28 maja 2019 r. skarżący dostarczył do ubojni [...] oraz samodzielnie rozładował 12 sztuk bydła. Na podstawie dostępnych dokumentów ustalono, że bydło pochodziło ze Słowacji, a czas transportu nie przekraczał dwóch godzin. Urzędowy Lekarz Weterynarii, wyznaczony do prowadzenia czynności w imieniu Inspekcji Weterynaryjnej w wymienionej rzeźni, po przybyciu do pracy dokonał kontroli stanu magazynu żywca i stwierdził, że znajduje się tam 11 sztuk bydła w tym 2 sztuki w stanie agonalnym, 3 sztuki wykazujące kacheksję i charłactwo, 1 sztuka leżąca, wycieńczona. Ustalił także, że 1 sztuka padła przed jego przybyciem do rzeźni. O stwierdzonych nieprawidłowościach niezwłocznie powiadomił Powiatowego Lekarza Weterynarii w [....], który przeprowadzili kontrolę a jej wyniki opisali w Liście kontrolnej SPIWET (kontrola w handlu w miejscu przeznaczenia zwierząt) nr 04/2019 z 28 maja 2019 r. oraz w załączniku Protokole kontroli nr 3/12111010/2019 z 28 maja 2019 r. Dokonując analizy zapisów z monitoringu ustalono ponadto, że jedną krowę, która nie była w stanie zejść o własnych siłach ze środka transportu przeniesiono za pomocą wózka widłowego, bydło mające problemy z poruszaniem się było przesuwane z użyciem siły, zwierzęta były kopane nogą, używano poganiacza elektrycznego w stosunku do zwierząt, które miały problem z poruszaniem. Do transportu przyjęto zwierzęta osłabione, wyniszczone, będące w złej kondycji, niezdolne do bezbolesnego poruszania się. U zwierząt zaobserwowano objawy bólu tj. zwierzęta wyraźnie kulały, odciążały jedną z kończyn, przenosząc ciężar ciała z nogi na nogę, stały w pozycji z łukowato wygiętym grzbietem, wykazywały nieprawidłowy chód. Stan zwierząt w czasie rozładunku wskazywał, że zwierzęta nie były zdolne do transportu, zatem nie powinny być załadowane na środek transportu. Zdaniem organu I instancji, przyjęcie przez skarżącego do transportu zwierząt w stanie zdrowia i kondycji opisanej powyżej, stanowiło naruszenie wymagań zawartych w załączniku I, rozdz. I ust. 1 i ust. 2 lit. a) rozporządzenia Rady (WE) Nr 1/2005 z dnia 22 grudnia 2004 r. w sprawie ochrony zwierząt podczas transportu i związanych z tym działań oraz zmieniające dyrektywy 64/432/EWG i 93/119/WE oraz rozporządzenie (WE) nr 1255/97 (Dz. Urz. UE L z 2005 r., poz. 3, str. 1, z późn. zm.) – dalej: "rozporządzenie". Użycie poganiacza elektrycznego do rozładunku zwierząt stanowiło naruszenie przepisu załączniku I, rozdz. III ust. 1 pkt 1.9 rozporządzenia, użycie wózka widłowego oraz kopanie zwierząt stanowiło naruszenie przepisu zawartego w załączniku I, rozdział III ust. 1, pkt 1.8 lit. a), b) oraz c), natomiast przesuwana metalową bramką boksu i kopanie jednej z krów stanowiło naruszenie przepisu zawartego w załączniku I, rozdz. III ust. 1, pkt 1.8 lit. a), b) i d) rozporządzenia. W ocenie organu I instancji, waga naruszeń przepisów dotyczących ochrony zwierząt, których dopuścił się skarżący pozwala domniemać, że nie posiada on wystarczającej wiedzy w zakresie transportu i obsługi transportowanych zwierząt, lub wiedzę tą posiada i z pełną świadomością ją ignoruje, dopuszczając do przewozu zwierzęta, które nie są zdolne do transportu, używając wobec przewożonych zwierząt siły, kopiąc je, bijąc oraz używając urządzeń mechanicznych do rozładunku. To z kolei stanowiło podstawę do unieważnienia licencji kierowcy na podstawie art. 26 rozporządzenia. We wniesionym odwołaniu skarżący zarzucił organowi I instancji naruszenie następujących: 1. art. 7 i art. 77 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz.U. z 2020 r. poz. 256 z późn. zm.) – dalej: "K.p.a.", poprzez wadliwe ustalenie stanu faktycznego sprawy, tj. przez brak ustaleń w zakresie tego czy w momencie załadunku zwierząt na środek transportu były one niezdolne do transportu i czy odwołujący nie będący specjalistą w dziedzinie weterynarii był w stanie rzetelnie ocenić ich stan, w jakim stanie technicznym i sanitarnym znajdował się środek transportu, czy wobec faktu, że bydło nie chciało się poruszać nie zachodziła jednak potrzeba użycia poganiacza elektrycznego, oraz czy metody stosowane przez odwołującego wobec bydła powodowały niepotrzebny ból i cierpienie; 2. art. 8a § 1 K.p.a. poprzez unieważnienie licencji kierowcy w sytuacji istnienia nienadających się usunąć wątpliwości co do stanu faktycznego, które powinny być rozstrzygane na korzyść strony; 3. art. 8 § 1 K.p.a. poprzez prowadzenie postępowania z naruszeniem zasady bezstronności przejawiające się zastosowaniem względem odwołującego najsurowszej z możliwych sankcji bez wysłuchania strony, żadnych świadków, a także braku możliwości złożenia jakichkolwiek wniosków dowodowych; 4. art. 25 w zw. z art. 26 ust. 4 pkt c) rozporządzenia poprzez zastosowanie wobec skarżącego kary nieproporcjonalnej do stwierdzonych naruszeń i unieważnienie zezwolenia przewoźnika w sytuacji gdy istniała możliwość zastosowania kary o mniej dolegliwym dla strony charakterze, która spełniała wymogi skuteczności, proporcjonalności i odstraszania. Decyzją z dnia [...] stycznia 2020 r. nr [...] [...] Wojewódzki lekarz Weterynarii utrzymał w mocy decyzję Powiatowego Lekarza Weterynarii w [...] z dnia [...] listopada 2019 r. Podzielając w całości stanowisko organu I instancji organ odwoławczy podniósł, że zarzuty odwołującego są całkowicie bezzasadne i nie mają żadnych podstaw. Organ I instancji przy rozpatrywaniu niniejszej sprawy w sposób wyczerpujący zebrał i rozpatrzył cały materiał dowodowy. Stan faktyczny, który został ustalony na podstawie przesłanych przez Powiatowego Lekarza Weterynarii w [...] dokumentów, zapisów monitoringu znajdującego się w rzeźni oraz zdjęć z kamer znajdujących się przy rampie wyładowczej i magazynie żywca, w sposób nie budzący wątpliwości dowodzi naruszenia przez skarżącego przepisów rozporządzenia. Zdaniem WLW, wykazane naruszenie przepisów uzasadniało zastosowanie przez organ I instancji decyzji o unieważnieniu licencji, gdyż taka kara spełnia wymogi określone w art. 25 rozporządzenia. Jest ona skuteczna, odstraszająca i przede wszystkim proporcjonalna względem dokonanych przez skarżonego naruszeń przepisów prawa. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie, TM wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji, a ponadto o zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego. Zaskarżonej decyzji skarżący zarzucił naruszenie: 1. art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a. poprzez utrzymanie w mocy błędnego rozstrzygnięcia organu I instancji; 2. art. 11, art. 15 i art. 107 § 3 K.p.a. poprzez nie odniesienie się przez organ odwoławczy do wszystkich zarzutów odwołania oraz sporządzenie uzasadnienia decyzji nieodpowiadającego wymogom stawianym przepisami prawa; 3. art. 7 i art. 77 § 1 K.p.a. poprzez wadliwe ustalenie stanu faktycznego sprawy, w tym pominięcie, że przy załadunku na terenie Republiki Słowackiej obecny był lekarz weterynarii, który nie dopatrzył się złego stanu zdrowia zwierząt; 4. art. 25 w zw. z art. 26 ust. 4 pkt c) rozporządzenia poprzez zastosowanie wobec skarżącego kary nieproporcjonalnej do stwierdzonych naruszeń. W odpowiedzi na skargę WLW wniósł o jej oddalenie, podtrzymując wyrażone stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Sąd administracyjny sprawuje w zakresie swej właściwości kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej, co wynika z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz.U. z 2019 r. poz. 2167 z późn. zm.). Zakres tej kontroli wyznacza art. 134 P.p.s.a., zgodnie z którym sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. W myśl art. 145 § 1 P.p.s.a., Sąd zobligowany jest do uchylenia decyzji bądź postanowienia lub stwierdzenia ich nieważności, ewentualnie niezgodności z prawem, gdy dotknięte są one naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania, innym naruszeniem przepisów postępowania, jeśli miało ono istotny wpływ na wynik sprawy, lub zachodzą przyczyny stwierdzenia nieważności decyzji wymienione w art. 156 k.p.a. lub innych przepisach. Zgodnie z art. 151 P.p.s.a., w razie nieuwzględnienia skargi w całości albo w części Sąd oddala skargę odpowiednio w całości albo w części. Dokonując kontroli legalności zaskarżonej decyzji Sąd stwierdził, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Przedmiotem kontroli zgodności z prawem w niniejszym postępowaniu sądowoadministracyjnym jest decyzja [...] Wojewódzkiego Lekarza Weterynarii z dnia [...] stycznia 2020 r. nr [...] 9, utrzymująca w mocy decyzję Powiatowego Lekarza Weterynarii w [...] z dnia [...] listopada 2019 r. nr [...] wydaną w przedmiocie unieważnienia skarżącemu licencji kierowcy. Zdaniem organów obydwu instancji, zachowanie skarżącego względem transportowanych w dniu 28 maja 2019 r. wypełniło hipotezę art. 26 ust. 5 rozporządzenia. Sąd stwierdza, że stan faktyczny ustalony przez organy i udokumentowany w nadesłanych aktach administracyjnych nie budzi zastrzeżeń i może stanowić podstawę do poddania kontroli legalności zaskarżonej decyzji. Ustalenia te – w kontekście okoliczności odnoszących się do stanu zdrowia zwierząt oraz zachowania skarżącego – nie są zresztą kwestionowane. Skarżący naruszenia przepisów normujących gromadzenie materiału dowodowego oraz naruszenia zasady prawdy obiektywnej upatruje w nieuwzględnieniu przez organ okoliczności, że przy załadunku na terenie Republiki Słowackiej obecny był lekarz weterynarii, który nie dopatrzył się złego stanu zdrowia zwierząt, a twierdzenie, że stan zdrowia zwierząt już w momencie załadunku wykluczał ich transport, nie zostało udowodnione. Na wstępie należy wskazać, że zgodnie z art. 17 ust. 2 rozporządzenia, licencje dla kierowców i osób obsługujących pojazdy drogowe przewożące domowe nieparzystokopytne lub gatunki domowego bydła, owiec, kóz lub świń lub drób, o których mowa w art. 6 ust. 5, są wydawane zgodnie z załącznikiem IV. Licencja jest sporządzona w językach urzędowych Państwa Członkowskiego, w którym wydawane jest zaświadczenie oraz w języku angielskim, jeśli kierowca lub osoba obsługująca pracuje w innym Państwie Członkowskim. Licencja zostanie wydana przez właściwe władze lub organ wyznaczony do tego celu przez Państwo Członkowskie zgodnie ze wzorem znajdującym się w rozdziale III załącznika III. Licencja powinna dotyczyć jedynie wyszczególnionych gatunków lub grup gatunków. Stosownie zaś do art. 26 ust. 5 rozporządzenia, w brzmieniu mającym zastosowanie do kontrolowanego przewozu zwierząt w dniu 28 maja 2019 r., w przypadku naruszenia przepisów niniejszego rozporządzenia przez kierowcę lub osobę obsługującą posiadającą licencję określoną w art. 17 ust. 2, właściwe władze mogą zawiesić lub unieważnić licencję, w szczególności jeśli naruszenie pozwala stwierdzić, że kierowca lub osoba obsługująca nie posiada wystarczającej wiedzy o transporcie zwierząt zgodnie z niniejszym rozporządzeniem. Zdaniem Sądu, organy w sposób nie budzący jakichkolwiek wątpliwości wykazały, że zachowanie skarżącego wypełniło hipotezę art. 26 ust. 5 rozporządzenia. Okoliczności te zostały prawidłowo wykazane i udokumentowane przez Powiatowego Inspektora Weterynarii w [...] w protokołach kontroli z dnia [...] maja 2019 r nr [...] oraz nr 3/12111010/2019 (k. 24 – 52 akt administracyjnych) oraz dołączonej do nich dokumentacji fotograficznej. Analiza nadesłanych akt administracyjnych prowadzi do stwierdzenia, że protokoły z czynności kontrolnych z dnia 28 maja 2019 r. spełniają wszystkie wymogi stawiane art. 68 § 1 K.p.a., w kontekście wykazania okoliczności relewantnych dla unieważnienia skarżącemu licencji kierowcy na podstawie art. 26 ust. 5 rozporządzenia. W ocenie Sądu organy obydwu instancji słusznie przyjęły, że przyjęcie przez skarżącego do transportu zwierząt w stanie zdrowia i kondycji opisanej w protokole kontroli, stanowiło naruszenie wymagań zawartych w załączniku I, rozdz. I ust. 1 i ust. 2 lit. a) rozporządzenia Rady (WE) Nr 1/2005 z dnia 22 grudnia 2004 r. w sprawie ochrony zwierząt podczas transportu i związanych z tym działań oraz zmieniające dyrektywy 64/432/EWG i 93/119/WE oraz rozporządzenie (WE) nr 1255/97 (Dz. Urz. UE L z 2005 r., poz. 3, str. 1, z późn. zm.) – dalej: "rozporządzenie". Użycie poganiacza elektrycznego do rozładunku zwierząt stanowiło naruszenie przepisu załączniku I, rozdz. III ust. 1 pkt 1.9 rozporządzenia, użycie wózka widłowego oraz kopanie zwierząt stanowiło naruszenie przepisu zawartego w załączniku I, rozdział III ust. 1, pkt 1.8 lit. a), b) oraz c), natomiast przesuwana metalową bramką boksu i kopanie jednej z krów stanowiło naruszenie przepisu zawartego w załączniku I, rozdz. III ust. 1, pkt 1.8 lit. a), b) i d) rozporządzenia. Skarżący nie przedstawił żadnego kontrdowodu, który skutecznie podważył ustalenia udokumentowane w tym zakresie przez Powiatowego Inspektora Weterynarii w [...], względnie podał w wątpliwość oparcie się na ustaleniach tego organu przez [...] Wojewódzkiego Lekarza Weterynarii oraz Powiatowego Lekarza Weterynarii w [...]. Nie wymaga szerszego wyjaśnienia, że nawet okoliczność przebadania i dopuszczenia zwierząt przy załadunku przez lekarza weterynarii nie jest w niniejszej sprawie okolicznością, która w ocenie Sądu mogłaby zakwestionować ustalenia organów. Skoro w dniu 28 maja 2019 r. o godzinie 11:15 lekarz weterynarii stwierdził, że 2 sztuki bydła zostały dowiezione stanie agonalnym, 3 sztuki w stanie wyniszczenia, a 1 sztuka w pozycji leżącej, osłabiona i wycieńczona, natomiast sam przewóz rozpoczął się o godzinie 9:00, to organy były w pełni uprawnione do przyjęcia, że waga naruszeń przepisów dotyczących ochrony zwierząt, których dopuścił się skarżący pozwala domniemać, że nie posiada on wystarczającej wiedzy w zakresie transportu i obsługi transportowanych zwierząt, lub wiedzę tą posiada i z pełną świadomością ją ignoruje, dopuszczając do przewozu zwierzęta, które nie są zdolne do transportu. Nie jest bowiem obiektywnie możliwe, aby do skrajnego wyniszczenia organizmów transportowanego bydła doszło w przeciągu dwóch godzin transportu. Sąd nie znalazł również podstaw do wzruszenia wyrażonego przez organy stanowiska, że wykazane naruszenie przepisów uzasadniało zastosowanie przez organ I instancji decyzji o unieważnieniu licencji, gdyż taka kara spełnia wymogi określone w art. 25 rozporządzenia. Przepis art. 26 ust 5 rozporządzenia przyznaje organom uprawnienie do wydania jednej z dwóch rodzajów decyzji – zawieszenie licencji lub jej unieważnienie. Wobec naruszeń, których dopuścił się skarżący oraz ich oceny dokonanej przez organy administracji, za zgodne z obowiązującymi przepisami prawa należało uznać wydanie decyzji dotkliwszej dla skarżącego. W związku z powyższym, działając na podstawie art. 151 P.p.s.a., Sąd skargę oddalił.