II SA/Rz 371/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący WSA Paweł Zaborniak Sędziowie WSA Krystyna Józefczyk /spr./ NSA Małgorzata Wolska Protokolant Sylwia Pacześniak po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 15 lipca 2014 r. sprawy ze skargi R. P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] lutego 2014 r., nr [...] w przedmiocie odmowy zwrotu zatrzymanego prawa jazdy I. uchyla zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję Starosty [...] z dnia [...] grudnia 2013 r., nr [...]; II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz skarżącego R. P. kwotę 200 zł /słownie: dwieście złotych/ tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Decyzją z dnia [...] grudnia 2013r., nr [...] Starosta Powiatu [...] odmówił R.P. zwrotu zatrzymanego prawa jazdy kat. C, C + E, D, D + E, nr [...] na druku [...] wydanego dnia [...] sierpnia 2010r. przez Starostę Powiatu [...] W uzasadnieniu organ wyjaśnił, że na mocy postanowienia Sądu Rejonowego w [...] VII Zamiejscowy Wydział Karny z siedzibą w [...] zatrzymano R. P. w dniu [...] lutego 2013r. prawo jazdy kat. B, B+E, C, C+ E, D, D+E, T, nr [...]. R.P. wystąpił o zwrot zatrzymanego prawa jazdy kat. C, C + E, D, D + E wskazując, że sądowy zakaz obejmuje swym zakresem jedynie kategorie B i B1. Odmawiając zwrotu organ I Instancji powołał się na treść art. 12 ust. 1 pkt 2 oraz art. 12 ust. 2 ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami (Dz. U. z 2011 r., Nr 30, poz. 151 ze zmianami), zwanej dalej "ustawą", określających kategorie prawa jazdy, jakie nie mogą być wydane w okresie obowiązywania zakazu prowadzenia pojazdów mechanicznych innych kategorii. Z powyższym rozstrzygnięciem Starosty [...] nie zgodził się R.P., który w odwołaniu od decyzji organu I instancji zarzucił, że zakaz orzeczony prawomocnym orzeczeniem sądowym obejmował pojazdy kategorii B, oraz B1, dlatego odwołujący objął swoim wnioskiem tylko kategorie C, C + E, D, D + E. Prośbę swoją umotywował tym, że powyższe uprawnienia są mu niezbędne do wykonywania pracy zarobkowej, która jest jedynym źródłem utrzymania jego i jego czteroosobowej rodziny. Dodatkowo wskazał, że z powodu trudnej sytuacji na rynku pracy nie ma żadnych możliwości podjęcia innej pracy zawodowej, a w swoim dotychczasowym zawodzie przepracował 31 lat w związku z czym miałby trudności z przekwalifikowaniem się. Po rozpatrzeniu odwołania Samorządowe Kolegium Odwoławcze, zwane dalej SKO lub Kolegium decyzją z dnia [...] grudnia 2013r., nr [...], działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity: Dz. U. z 2013 r.} poz. 267) zwanej dalej "k.p.a." oraz na podstawie art. 10 ust. 1, art. 12 ust. 1 pkt 2, ust. 2 pkt 2 i 3 ustawy utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu organ II instancji wskazał, że prawomocnym wyrokiem z dnia [...] marca 2013r., sygn. akt: [...] Sąd Rejonowy w [...] VII Wydział Zamiejscowy Wydział Karny w [...] orzekł wobec R.P., na podstawie art. 42 k.k. środek karny w postaci zakazu prowadzenia pojazdów mechanicznych w ruchu lądowym, dla których wymagane jest posiadanie prawa jazdy kategorii B i B 1 na okres 2 lat. Następnie decyzją z dnia [...] maja 2013r., nr [...] Starosta [...] z uwagi na treść ww. wyroku cofnął R.P. uprawnienie do kierowania pojazdami kategorii B na okres 2 lat od dnia 25 lutego 2013r. do 25 lutego 2015r. Stosownie do treści art. 12 ust. 1 pkt 2 ustawy, prawo jazdy nie może być wydane osobie w stosunku do której został orzeczony prawomocnym wyrokiem sądu zakaz prowadzenia pojazdów mechanicznych - w okresie i zakresie obowiązywania tego zakazu. Natomiast, zgodnie z art. 12 ust. 2 ustawy przepis ust. 1 pkt 2 stosuje się także wobec osoby ubiegającej się o wydanie prawa jazdy kategorii: AM, A1, A2, A, C1, C, D1 lub D - w okresie obowiązywania zakazu prowadzenia pojazdów mechanicznych obejmującego uprawnienie w zakresie prawa jazdy kategorii B - (pkt 2), B+E, C1+E, C+E, D1+E lub D+E - w okresie obowiązywania zakazu prowadzenia pojazdów mechanicznych obejmującego uprawnienie w zakresie prawa jazdy kategorii B lub odpowiednio kategorii C1, C, D1 lub D. (pkt 3) Wniosek o zwrot zatrzymanego prawa jazdy kategorii C, C+ E, D, D + E nie może zatem zostać uwzględniony z uwagi na treści art. 12 ust. 1 pkt 2 oraz art. 12 ust. 2 pkt 2 i 3 ustawy. R. P. zaskarżył wymienioną wyżej decyzję Kolegium do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie w całości, wnosząc o jej uchylenie oraz uchylenie poprzedzającej ją decyzji organu I instancji. Zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie przepisów art. 7 i art. 8 k.p.a., które miało istotny wpływ na treść rozstrzygnięcia oraz błędną wykładnię i nieuzasadnioną subsumcję art. 12 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 12 ust. 2 ustawy W uzasadnieniu streścił przebieg dotychczas toczącego się postępowania administracyjnego w sprawie zwrotu prawa jazdy i zarzucił organowi II instancji bezpodstawne utożsamianie pojęcia wydania prawa jazdy z pojęciem zwrotu tego dokumentu. Podał, że pojęcia te nie są tożsame tak merytorycznie, jaki formalnie. W związku z tym rozpatrzenie jego wniosku nastąpiło z naruszeniem zasady prawdy obiektywnej i zasady pogłębiania zaufania do rzetelnego rozpatrzenia jego sprawy. Niezależnie od powyższego zarzucił organowi naruszenie prawa materialnego. Językowa wykładnia art. 12 ust. 1 pkt 2 ustawy prowadzi do konkluzji, że uprawnienia nie mogą być wydane osobie w stosunku do której został orzeczony zakaz. Bezspornym jest, że skarżący nie może starać się o wydanie dokumentu w zakresie uprawnień do kierowania pojazdami kategorii B i B 1. W przedmiotowej sprawie jednak skarżący nie ubiega się o wydanie (uzyskanie prawa jazdy kategorii C , C + E, D, D + E), gdyż kategorie te posiada, a występuje o ich zwrot. Skarżone orzeczenie stoi również w sprzeczności z wyrokiem sądowym co do zakresu zastosowanego środka karnego. Nie bez znaczenia jest, że skarżący może wykonywać zawód kierowcy pojazdami, do kierowania którymi wymagane są uprawnienia kategorii C, C+ E, D, D + E, nie posiadając uprawnień do kierowani pojazdami kategorii B czy B 1. Sad wymierzając karę czy środek karny miał na uwadze także i ten aspekt sprawy. Ponadto podniósł, że starostwa sąsiednie w [...] czy w [...], jak również do niedawna w [...] zwracają prawa jazdy w zakresie kategoriach nieobjętych sądowym zakazem. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie z przyczyn podniesionych w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje: Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje: Sąd administracyjny sprawuje w zakresie swej właściwości kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej, co wynika z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269, ze zm.). Zakres kontroli wyznacza art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 z późn. zm.), dalej P.p.s.a., z którego wynika, że Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. W myśl art. 145 § 1 P.p.s.a., Sąd zobligowany jest do uchylenia decyzji bądź postanowienia lub stwierdzenia ich nieważności, ewentualnie niezgodności z prawem, gdy dotknięte są one naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania, innym naruszeniem przepisów postępowania, jeśli miało ono istotny wpływ na wynik sprawy, lub zachodzą przyczyny stwierdzenia nieważności decyzji wymienione w art. 156 k.p.a. lub innych przepisach. W myśl art. 151 P.p.s.a. Sąd oddala skargę w razie jej nieuwzględnienia. Z akt sprawy wynika, że wyrokiem z dnia [...] marca 2013r., sygn. akt [...] Sąd Rejonowy w [...] VII Zamiejscowy Wydział Karny z siedzibą w [...] orzekł wobec oskarżonego R.P. środek karny w postaci zakazu prowadzenia pojazdów mechanicznych w ruchu lądowym, dla których wymagane jest posiadanie prawa jazdy kategorii B i B1 na okres 2 lat. Decyzję o skierowaniu na badania psychologiczne z dnia [...] maja 2013r., nr [...] oraz decyzję o skierowaniu na badania lekarskie z dnia [...] maja 2013r., nr [...], przeprowadzone w celu ustalenia istnienia lub braku przeciwwskazań psychologicznych/zdrowotnych do kierowania pojazdami kategorii B, B + E, C, C + E, D, D + E wydano w następstwie uzyskania od administratora centralnej ewidencji kierowców informacji potwierdzającej, że kierowca lub kierujący tramwajem kierował pojazdem w stanie nietrzeźwości, w stanie po użyciu alkoholu lub środka działającego podobnie do alkoholu. W następstwie wyroku decyzją z dnia [...] maja 2013r., nr [...] Starosta Powiatu [...] cofnął wyżej wymienionemu uprawnienia do kierowania pojazdami kategorii B na okres od 25 lutego 2013r. do 25 lutego 2015r. Decyzją z dnia [...] sierpnia 2013r., nr [...] Starosta Powiatu [...] cofnął R.P. uprawnienia do kierowania pojazdami kategorii B, C, D, B + E, C + E, D + E z uwagi na treść orzeczenia lekarskiego z dnia [...] lipca 2013r., nr [...] o istnieniu przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami silnikowymi ww. kategorii. R.P. wnioskiem z dnia [...] grudnia 2013r. wystąpił do Prezydenta Miasta [...] z żądaniem przywrócenia uprawnień do kierowania pojazdami silnikowymi kategorii "B, C, D, E" załączając orzeczenie lekarskie z dnia [...] listopada 2013r., nr [...] stwierdzające brak przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami kat B, B + E, C, C + E, D, D + E oraz orzeczenie psychologiczne z dnia [...] maja 2013r., nr [...] stwierdzające brak przeciwwskazań psychologicznych do kierowania pojazdami. Następnie decyzją z dnia [...] grudnia 2013r., nr [...] przywrócono R.P. uprawnienia do kierowania pojazdami silnikowymi kategorii B, B + E, C, C + E, D, D + E wobec treści wskazanych wyżej orzeczeń lekarskich. Organy odmawiając zwrotu prawa jazdy kategorii C, C + E, D, D + E zaskarżoną w niniejszej sprawie decyzją oraz poprzedzająca ją decyzją organu I instancji wskazały, że zakaz prowadzenia pojazdów jest nie tylko pozbawieniem prawa do prowadzenia pojazdów, ale równocześnie oznacza zakaz wydania takich uprawnień. Wobec brzmienia art. 12 ust. 1 pkt 2 oraz art. 12 ust. 2 pkt 2 i 3 ustawy w okresie objętym sądowym zakazem prowadzenia pojazdów mechanicznych kategorii B i B1 nie jest prawnie dopuszczalne wydanie wnioskodawcy prawa jazdy kategorii C, C + E, D, D + E. Sąd nie podziela stanowiska organów orzekających w niniejszej sprawie. Materialnoprawną podstawą wydania rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie jest przepis art. 12 ust. 2 pkt 2 i 3 ustawy. Zgodnie z art. 12 ust. 1 pkt. 2 ustawy prawo jazdy nie może być wydane osobie w stosunku do której został orzeczony prawomocnym wyrokiem sądu zakaz prowadzenia pojazdów mechanicznych - w okresie i zakresie obowiązywania tego zakazu. Na mocy zaś art. 12 ust. 2 ustawy przepis ust. 1 pkt 2 stosuje się także wobec osoby ubiegającej się o wydanie prawa jazdy kategorii: 1) B1 lub B - w okresie obowiązywania zakazu prowadzenia pojazdów mechanicznych obejmującego uprawnienie w zakresie prawa jazdy kategorii AM, A1, A2 lub A; 2) AM, A1, A2, A, C1, C, D1 lub D - w okresie obowiązywania zakazu prowadzenia pojazdów mechanicznych obejmującego uprawnienie w zakresie prawa jazdy kategorii B; 3) B+E, C1+E, C+E, D1+E lub D+E - w okresie obowiązywania zakazu prowadzenia pojazdów mechanicznych obejmującego uprawnienie w zakresie prawa jazdy kategorii B lub odpowiednio kategorii C1, C, D1 lub D. Przepis powyższy wymienia przesłanki negatywne wydania prawa jazdy, nawet wówczas, gdy kandydat spełnia warunki wymagane do jego wydania określone w art. 11 ustawy, do których zalicza się m. in. minimalny wiek wymagany do kierowania pojazdami odpowiedniej kategorii czy zdanie egzaminu państwowego wymaganego do uzyskania prawa jazdy odpowiedniej kategorii. Treść normy prawnej wynikającej z art. 11 ustawy jest konsekwencją charakteru zakazu prowadzenia pojazdów, jako środka karnego, określonego w art. 42 k.k., który jest nie tylko pozbawieniem prawa do prowadzenia pojazdów, ale równocześnie oznacza zakaz wydania takich uprawnień (por. uchwała SN z dnia 28 lutego 1975 r., V KZP 2/74, OSNKW 1975, nr 3-4, poz. 33). Sąd może orzec zakaz prowadzenia pojazdów określonego rodzaju w razie skazania osoby uczestniczącej w ruchu za przestępstwo przeciwko bezpieczeństwu w komunikacji, w szczególności jeżeli z okoliczności popełnionego przestępstwa wynika, że prowadzenie pojazdu przez tę osobę zagraża bezpieczeństwu w komunikacji, co wynika z art. 42 § 1 k.k. Sąd orzeka zakaz prowadzenia wszelkich pojazdów albo pojazdów określonego rodzaju, jeżeli sprawca w czasie popełnienia przestępstwa wymienionego w § 1 był w stanie nietrzeźwości, pod wpływem środka odurzającego lub zbiegł z miejsca zdarzenia określonego w art. 173, 174 lub 177. (art. 42 § 2 k.k.) Sąd orzeka zakaz prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych na zawsze, jeżeli sprawca w czasie popełnienia przestępstwa określonego w art. 173, którego następstwem jest śmierć innej osoby lub ciężki uszczerbek na jej zdrowiu, albo w czasie popełnienia przestępstwa określonego w art. 177 § 2 lub w art. 355 § 2 był w stanie nietrzeźwości lub pod wpływem środka odurzającego lub zbiegł z miejsca zdarzenia, chyba że zachodzi wyjątkowy wypadek, uzasadniony szczególnymi okolicznościami. (art. 42 § 3 k.k.). Sąd orzeka zakaz prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych na zawsze w razie ponownego skazania osoby prowadzącej pojazd mechaniczny w warunkach określonych w § 3. (art. 42 § 4). Treść przepisu art. 42 kodeksu karnego nie budzi wątpliwości. W zależności od znamion i okoliczności popełnionego przestępstwa ustawodawca przewidział 4 możliwie do orzeczenia "konfiguracje" ww. środka karnego, wyraźnie rozróżniając sytuacje kiedy orzeczenie tego środka ma charakter obligatoryjny, a kiedy fakultatywny oraz kiedy obejmuje pojazdy określonego rodzaju, kiedy obejmuje wszelkie pojazdy, a kiedy obejmuje wszelkie pojazdy mechaniczne. Z przytoczonych przepisów wynika zatem jednoznacznie, że sąd orzeka o zakazie prowadzenia pojazdów, określając jednocześnie jakiego rodzaju pojazdów zakaz dotyczy i dopiero to orzeczenie sądu stanowi podstawę do cofnięcia uprawnień do ich prowadzenia w orzeczonym zakresie przez właściwy organ administracji. Organ ten, wydając decyzję o cofnięciu uprawnień do kierowania pojazdami nie może przy tym rozszerzyć ani zawęzić orzeczonego przez sąd zakazu. Zauważyć trzeba, że w doktrynie, jak również w ustawie o kierujących pojazdami i w ustawie kodeks karny brak jest wypowiedzi dotyczących relacji art. 42 k.k. do art. 12 ust. 2 w zw. z art. 12 ust. 1 pkt 2 ustawy o kierujących pojazdami. Ustalenie zatem, czy z orzeczenia o zakazie prowadzenia pojazdów określonej kategorii zawartego w wyroku karnym, skutkującego cofnięciem uprawnień do kierowania pojazdami w analogicznym zakresie, a tym samym koniecznością zwrotu dokumentu prawa jazdy, tak skonstruowanego, że potwierdza on zbiorczo uprawnienia do kierowania pojazdami mechanicznymi, organ może wywodzić uprawnienie do odmowy wydania wtórnika dokumentu prawa jazdy potwierdzającego już posiadane uprawnienia do kierowania pojazdami kategorii nieobjętych zakazem, wymaga odpowiedzi na pytanie czy przepisy ustawy o kierujących pojazdami odróżniają osoby, które posiadają takie uprawnienia od osób, które o określone uprawnienia dopiero się ubiegają. Sąd podziela poglądy wyrażone w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie o sygn. akt: II SA/Ol 337/13 z dnia 13 czerwca 2013r., dostępnym na stronie internetowej pod adresem: www.orzeczenia.nsa.gov.pl, w którym sformułowano tezę, że w ustawie o kierujących pojazdami ustawodawca takiego rozróżnienia dokonał. Przemawia za tym regulacja art. 103 ust. 3, 4, 5, 6 ww. ustawy, posługujących się pojęciami "przywrócenia" uprawnień do kierowania pojazdami. Podobnego rozróżnienia dokonał Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w wyroku z dnia 12 lutego 2014r., sygn. akt: II SA/Bd 1490/13, dostępnym na stronie internetowej pod adresem: www.orzeczenia.nsa.gov.pl, wskazując na konieczność rozróżnienia osoby ubiegającej się o zwrot zatrzymanego prawa jazdy od osoby domagającej się wydania prawa jazdy w znaczeniu wydania "uprawnienia" do kierowania pojazdami. W powołanym wyżej orzeczeniu Sąd wyraził pogląd, że nie jest osobą ubiegającą się o wydanie dokumentu prawa jady określonej kategorii w rozumieniu art. 12 ust. 1 pkt 2 oraz ust. 2 pkt 2 ustawy osoba, która posiada już prawo jazdy określonych kategorii określonych kategorii, nieobjętych zakazem. Odwołując się do rozważań zawartych w postanowieniu Sądu Najwyższego z dnia 26 lutego 2014r., sygn. akt: I KZP 29/13 (lex Polonica nr 8222579) odpowiedzieć należy na pytanie o jakiej grupie podmiotów mowa jest w art. 12 ust. 2 ustawy, który posługuje się w tej materii wyrażeniem "osoby ubiegającej się o wydanie prawa jazdy". Sąd przyjął, że przepis dotyczy osób, które dopiero ubiegają się o wydanie prawa jazdy, a nie ma zastosowania do osób, które posiadają określone uprawnienia do prowadzenia pojazdów. Takie rozumienie przepisu jest na poziomie systemowym zgodne z normą wyprowadzoną z art. 42 k. k., w sytuacji w której sąd pozbawił sprawcę uprawnień tylko do kierowania niektórymi kategoriami pojazdów. Odmienna interpretacja prowadziłaby do niedopuszczalnego wniosku, że środek karny może być istotnie modyfikowany przez art. 12 ust. 2 ustawy o kierujących pojazdami. Sąd Najwyższy obrazując wyrażone w ww. postanowieniu poglądy wskazał, że taka interpretacja ww. przepisu prowadziłaby przykładowo do rozciągnięcia zakazu na prowadzenie pojazdów kategorii B w sytuacji, gdy zakaz obejmował jedynie prowadzenie pojazdów kategorii A. W takiej sytuacji, jak przyjął w istocie orzeczenie sądu stawałoby się iluzoryczne, gdyż surowsza dolegliwość byłaby tu niejako automatycznie wprowadzana przez ustawodawcę. Sąd Najwyższy tym samym naprowadził, że nie do przyjęcia jest rozumowanie, że dolegliwość owych skutków (wyznaczona w ustawie) będzie przekraczać dolegliwość odpowiadającego im środka karnego zawartego w rozstrzygnięciu sądu. Oznaczałoby to bowiem, że ustawodawca wkroczył nieproporcjonalnie daleko w zakres kognicji sądu, co budziłoby wątpliwości dotyczące zgodności rozważanych regulacji z Konstytucją. Wskazane argumenty przekonują do tego, aby wyrażanie "osoba ubiegająca się o wydanie prawa jazdy" w rozumieniu art. 12 ust. 2 ustawy o kierujących pojazdami odnosić do podmiotu, który ubiega się o wydanie prawa jazdy potwierdzającego istnienie uprawnień, których nie posiadał w chwili prawomocnego orzeczenia kończącego postępowanie karne. W tym znaczeniu przepis ten przewiduje negatywne skutki skazania, ale nie ingerujące w zakres orzeczenia sądu i nie naruszające proporcji między sankcją orzeczoną przez sąd, a jej dalszymi konsekwencjami przewidzianymi ex lege przez ustawodawcę. Wracając do podanego przykładu Sąd Najwyższy wyjaśnił, zakaz prowadzenia pojazdów określonych w prawie jazdy kategorii A oznaczałby niemożność nabycia prawa do prowadzenia pojazdów wymienionych w prawie jazdy kategorii B w czasie obowiązywania zakazu. Jeżeli jednak skazany takie uprawnienie posiadał w chwili wydawania prawomocnego wyroku karnego, to art. 12 ust. 2 ustawy o kierujących pojazdami nie miałby do niego zastosowania. Podzielając w pełni wyrażony wyżej pogląd orzekający w sprawie Sąd stwierdza, że rozróżnienie ubiegania się o "wydanie prawa jazdy", rozumianego jako wydanie wtórnika dokumentu potwierdzającego uprawnienia do kierowania pojazdami nabyte przed orzeczeniem zakazu, od ubiegania się o "wydanie prawa jazdy", rozumianego jako wydanie dokumentu potwierdzającego uzyskanie uprawnień do kierowania pojazdami po raz pierwszy, prowadzi do wniosku, że niezasadnie organy odmówiły skarżącemu wydania wtórnika prawa jazdy kategorii C, C + E, D, D + E, naruszając tym samym art. 12 ust 1 pkt 2 w zw. z art. 12 ust 2 pkt 2 i 3 ustawy o kierujących pojazdami. Doprowadziło to istocie do nieuprawnionego nałożenia na skarżącego przez organy administracji publicznej zakazu prowadzenia pojazdów mechanicznych powyższych kategorii w sytuacji, gdy orzeczenie tego zakazu nie mieści się w ramach posiadanych przez organ kompetencji. Wyłącznie bowiem do orzekającego w sprawie sądu karnego należy wybór zakresu i dolegliwości orzeczonego środka karnego. Mając na uwadze powyższe Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a w zw. z art. 135 p.p.s.a. uchylił zarówno zaskarżoną decyzję, jak i poprzedzającą ją decyzję organu I instancji. Rozpoznając sprawę ponownie organ uwzględni powyższe wskazania Sądu co do prawidłowej wykładni i zastosowania powołanych przepisów. Wskazania do dalszego postępowania wynikają wprost z uzasadnienia niniejszego wyroku. O kosztach postępowania rozstrzygnięto na podstawie art. 200 oraz art. 205 § 1 P.p.s.a.