II SA/Rz 372/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący: SNSA Maria Zarębska - Kobak po rozpoznaniu w dniu 7 listopada 2008 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy z wniosku P. Z. W. O. w R. o przywrócenie terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego . z dnia [...] lutego 2008 r., Nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji ustalającej warunki zabudowy postanawia odmówić przywrócenia terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi. Postanowieniem z dnia 1 sierpnia 2008 r., sygn. akt II SA/Rz 372/08 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie odrzucił skargę P. Z. W. O. w R. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] lutego 2008 r., Nr SKO – [...]w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji ustalającej warunki zabudowy. Podstawą powyższego rozstrzygnięcie było niezachowanie przez stronę skarżącą wyznaczonego przez przewodniczącego terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi, tj. nadesłania odpowiedniej ilości jej odpisów. We wniosku o przywrócenie terminu do uzupełnienia braków skargi strona skarżąca wskazała, że uchybienie terminu nie było przez nią zawinione. Błąd polegający na skierowaniu pism, o których nadesłanie została wezwana przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie do Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie nie był "świadoma winą" ale oczywistą pomyłką, która zdaniem strony skarżącej winna skutkować przywróceniem terminu do ich uzupełnienia. Jak wskazuje dalej strona skarżąca, uczyniła zadość wszelkim wymogom formalnym skargi, jednak z powodu oczywistej omyłki adresowej nie miała świadomości błędu jaki nastąpił w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 85 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. z 2004 r., Nr 153, poz. 1270 ze zm. ) – zwanej dalej P.p.s.a. czynność w postępowaniu sądowym podjęta przez stronę po upływie terminu jest bezskuteczna. Strona może bronić się przed negatywnymi skutkami uchybienia przez siebie terminu, wnosząc wniosek o przywrócenie terminu w terminie siedmiu dni od dnia ustania przyczyny uchybienia, dokonując czynności których nie dokonała w terminie oraz uprawdopodobniając brak winy w niedochowaniu tego terminu – art. 86 i n. P.p.s.a. Warunkiem przywrócenia terminu jest łączne spełnienie następujących przesłanek: zachowanie siedmiodniowego terminu do złożenia wniosku, uprawdopodobnienie braku winy w uchybieniu terminu oraz dokonanie czynności, której strona nie dokonała w terminie. Niespełnienie jednej z powyższych przesłanek czyni wniosek o przywrócenie terminu bezzasadnym. O ile w przedmiotowej sprawie bezspornym jest, że wnioskodawca dopełnił dwóch z wyżej wymienionej przesłanek, a mianowicie zachował termin do złożenia wniosku oraz dokonał czynności których terminowi uchybił tj. nadesłał wymaganą liczbę odpisów skargi o tyle kwestią sporną pozostaje brak winy w uchybieniu przez skarżącego terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi. W ugruntowanym już w tym zakresie orzecznictwie przyjmuje się, że brak winy jako przesłanka zasadności wniosku o przywrócenie terminu polega na dopełnieniu obowiązku dołożenia szczególnej staranności przy dokonywaniu czynności procesowej. Oceniając wystąpienie tej przesłanki, sąd przyjmuje obiektywny miernik staranności, której można wymagać od każdego należycie dbającego o swoje interesy. O braku winy w uchybieniu terminu można mówić jedynie wtedy, gdy strona nie mogła usnąć zaistniałej przeszkody nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku. ( postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 21 lutego 2006 r., sygn. akt I SAB/Wa 78/05, opublikowane w komputerowej bazie orzeczeń Lex Omega nr 192260 ). Zatem muszą być to takie okoliczności, na których powstanie skarżący nie miał żadnego wpływu, a jednoczenie ich powstanie stanowiło niedającą się ominąć przeszkodę w terminowym dokonaniu czynności. W niniejszej sprawie wnioskodawca wskazuje, że nie ponosi winy w uchybieniu terminu, gdyż jest ono skutkiem błędnego zaadresowania przesyłki. Z powyższym nie można się zgodzić, gdyż błędne zaadresowanie przesyłki jest wyrazem braku staranności w dokonywanych przez wnioskodawcę czynnościach procesowych, wymagających z reguły wyższej, aniżeli w sprawach codziennych staranności. Brak staranności jest z kolei przejawem winy i podstawą do odmowy przywrócenia terminu, któremu strona uchybiła. Powyższe stanowisko jest tym bardzie zasadne, iż uzupełnienie braków skargi, do których wnioskodawca został wezwany nie było pierwszą czynnością podejmowaną przez stronę przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Rzeszowie, poprzedzało ją bowiem wniesienie skargi. Błędne zaadresowanie przesyłki do Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie i w konsekwencji uchybienie terminu do uzupełnienia wskazanych przez Sąd braków formalnych skargi było wyrazem braku staranności po stronie skarżącej, od których negatywnych skutków strona nie może uchylić się wnosząc wniosek o przywrócenie terminu do ich dokonania. Mając powyższe na uwadze Sad orzekł jak w sentencji działając przy tym na podstawie art. 86 § 1 P.p.s.a.