II SA/Rz 372/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Stanisław Śliwa po rozpoznaniu w dniu 27 kwietnia 2016 r. w Rzeszowie na posiedzeniu niejawnym wniosku A. Sp. z o.o. Sp.k. z siedzibą w [...] o wstrzymanie wykonania decyzji Dyrektora Izby Celnej z dnia [...] lutego 2016 r. nr [...] oraz poprzedzającej ją decyzji Naczelnika Urzędu Celnego z dnia [...] sierpnia 2015 r. nr [...], w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej z tytułu urządzania gier na automacie poza kasynem gry w sprawie ze skargi A. Sp. z o.o. Sp.k. z siedzibą w [...] na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia [...] lutego 2016 r. nr [...] - postanawia – odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Naczelnika Urzędu Celnego z dnia [...] sierpnia 2015 r. nr [...]. A. Sp. z o.o. Sp. k. z siedzibą w [...] (dalej: Spółka) zaskarżyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie decyzję Dyrektora Izby Celnej (DIC) z dnia [...] lutego 2016r. nr [...] utrzymującą w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celnego z dnia [...] sierpnia 2015 r. nr [...] o wymierzeniu jej kary pieniężnej w wysokości 12 000 zł z tytułu urządzania gier na automacie [...] poza kasynem gry tj. w lokalu Bar "[...]", położonym w miejscowości H. przy ul. W. W skardze Spółka wniosła o wstrzymanie wykonania kwestionowanych decyzji przez organ, a na wypadek nieuwzględnienia tego żądania, o wydanie stosownego postanowienia przez Sąd. W uzasadnieniu wskazano na możliwość wyrządzenia - poprzez wykonanie wskazanych rozstrzygnięć - znacznej szkody Spółce w postaci pozbawienia jej możliwości dalszego prowadzenia działalności gospodarczej, a w konsekwencji doprowadzenia do konieczności ogłoszenia upadłości. Podkreślono, że nawet, gdyby egzekucja wymierzonej kary pieniężnej nie spowodowała stanu niewypłacalności, to z pewnością doprowadziłaby do utraty rynków zbytu na towary i usługi Spółki. Podniesiono, że w stosunku do niej wydano liczne decyzje wymierzające kary pieniężne; kary te są wymagalne, a postępowania egzekucyjne zostały wszczęte. Łączna wysokość kar przekracza wielokrotnie wartość kapitału Spółki. Powołano się także na orzeczenia sądowe uwzględniające wnioski o wstrzymanie wykonania decyzji o wymierzeniu kar pieniężnych oraz te uwzględniające skargi na tego rodzaju rozstrzygnięcia administracyjne. Zwrócono uwagę, że w przypadku utrwalenia się takiej linii orzeczniczej, wyegzekwowane kary pieniężne będą podlegać zwrotowi, a Skarb Państwa poniesie odpowiedzialność odszkodowawczą. Do wniosku dołączono: bilanse na dzień 31 maja 2015 r., z których wynikają aktywa i pasywa o tożsamej wielkości tzn. 683,64 zł. Z kolei przedstawiony rachunek zysków i strat wskazuje na poniesioną do 31 maja 2015 r. stratę w wysokości 5 468,87 zł. Załączono także zestawienie wymierzonych Spółce kar pieniężnych w łącznej kwocie 600 000 zł. Postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2016 r. nr DIC odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zastosowanie instytucji wstrzymania wykonania kwestionowanych w skardze rozstrzygnięć wymaga złożenia przez stronę skarżącą wniosku w tym zakresie, umotywowanego w sposób wskazujący na możliwość wyrządzenia znacznej szkody bądź też spowodowania trudnych do odwrócenia skutków w związku z wykonaniem tych rozstrzygnięć (dobrowolnym czy w drodze egzekucji). O możliwości udzielenia stronie skarżącej tymczasowej ochrony na czas postępowania sądowego stanowi art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), zwanej dalej "P.p.s.a.". Wprawdzie nie ma w nim mowy, aby to wnioskodawca wykazał niebezpieczeństwo pojawienia się wskazanych wyżej zagrożeń, lecz skoro to w jego interesie znajduje się uwzględnienie żądania, które zgłosił, to on winien uprawdopodobnić jedną ze wskazanych w powołanym przepisie przesłanek wstrzymania wykonania określonego aktu. Rolą Sądu nie jest zaś prowadzenie w tym zakresie postępowania wyjaśniającego, a winien on tylko uwzględnić ogół okoliczności tj. nie tylko tych wynikających z wniosku i dołączonych do niego dokumentów, ale także tych z akt administracyjnych. Dokonując analizy wniosku Spółki Sąd doszedł do przekonania, że brak jest podstaw do jego uwzględnienia. Konkluzja taka uzasadniona jest faktem braku przedłożenia przez Spółkę danych i potwierdzających je dokumentów, wskazujących na aktualną i rzeczywistą jej sytuację finansową. Za takie nie można bowiem uznać tych dołączonych do wniosku, z których nie tylko, że wynikają cząstkowe informacje, to jeszcze dotyczą one okresu do dnia 31 maja 2015 r. Tym samym nie mogą one stanowić podstawy rzetelnej oceny obecnej sytuacji materialnej Spółki i odniesienia jej do konieczności uiszczenia kary w wysokości 12 000 zł, ewentualnie także innych wymierzonych Spółce. Należy także podnieść, że decyzja zobowiązująca do uiszczenia określonej należności pieniężnej zawsze skutkuje pewnym pogorszeniem sytuacji materialnej strony. Aby jednak zastosować instytucję z art. 61 § 3 P.p.s.a., konieczne jest stwierdzenie skutków dodatkowych, o których mowa w tym właśnie przepisie. Ponadto, wykonanie świadczenia pieniężnego z natury rzeczy nie powoduje nieodwracalnego skutku, jako że ewentualne uwzględnienie skargi wywoła potrzebę zwrotu należności. Z kolei podnoszona także kwestia prawdopodobieństwa uwzględnienia skargi w związku z zarzucaną wadliwością decyzji nie stanowi ustawowej przesłanki wstrzymania jej wykonania. Tego rodzaju przesłanki nie stanowi również ewentualna szkoda dla Skarbu Państwa wobec tego, że art. 61 § 3 P.p.s.a. stanowi o konsekwencjach wykonania decyzji w stosunku do stron postępowania sądowego. Wobec zatem faktu, że Spółka przez brak podania informacji niezbędnych do dokonania rzetelnej analizy jej sytuacji majątkowej w kontekście przesłanek z art. 61 § 3 P.p.s.a. uniemożliwiła faktycznie taką ocenę, odmówiono uwzględnienia jej żądania. O powyższym orzeczono na podstawie art. 61 § 3, § 5 P.p.s.a.