II SA/Rz 378/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Małgorzata Wolska po rozpoznaniu w dniu 29 kwietnia 2008 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku pełnomocnika skarżącego J. B. o przywrócenie terminu do wniesienia zażalenia na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 10 października 2007 r., sygn. akt II SA/Rz 378/07 w przedmiocie odrzucenia zażalenia na postanowienie o odrzuceniu skargi kasacyjnej w sprawie ze skargi na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego z dnia [...] marca 2007 r. Nr [...] w przedmiocie odmowy sporządzenia zmian w operacie ewidencji gruntów - postanawia - odmówić przywrócenia terminu II SA/Rz 378/07 U z a s a d n i e n i e Postanowieniem z dnia 10 października 2007 r., sygn. akt II SA/Rz 378/07 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie odrzucił zażalenie na postanowienie o odrzuceniu skargi kasacyjnej, sporządzone osobiście przez skarżącego J. B. W dniu 17 października 2007 r. postanowienie to doręczono pełnomocnikowi skarżącego, przyznanemu z urzędu, postanowieniem referendarza sądowego z dnia 8 sierpnia 2007 r. Okręgowa Izba Radców Prawnych w R., pełnomocnikiem ustanowiła radcę prawnego – K. N. - Kancelaria Radcy Prawnego R. ul. K. [...] ( pismo Okręgowej Izby Radców Prawnych w R. z dnia 13 września 2007 r.) . Pismem z dnia 11 października 2007 r., nadanym w dniu 12 października 2007r., radca prawny K. N. zwrócił się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie o kierowanie korespondencji na adres jego kancelarii w W. Do pisma dołączył również pismo w którym zwrócił się do J. B. o podpisanie przesłanego mu pełnomocnictwa, wskazując równocześnie, że niezwłocznie po otrzymaniu pełnomocnictwa od J. B. zostanie ono przesłane do sądu. W dniu 9 listopada 2007 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie wpłynęło zażalenie pełnomocnika J. B. na postanowienie z dnia 10 października 2007 r. w przedmiocie odrzucenia zażalenia na postanowienie o odrzuceniu skargi kasacyjnej z równoczesnym wnioskiem o przywrócenie terminu do jego złożenia. Wniosek o przywrócenie terminu do złożenia środka zaskarżenia motywowano tym, iż w związku z chorobą i podeszłym wiekiem skarżącego, pełnomocnik nie mógł się z nim skontaktować wcześniej niż w dniu 2 listopada 2007 r. Do tego czasu nie mógł również podejmować żadnych czynności, gdyż nie posiadał stosownych instrukcji od mocodawcy. Ze względu na to, że do zażalenia nie dołączono pełnomocnictwa, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie, pismem z dnia 19 listopada 2007 r., zwrócił się o jego nadesłanie. W odpowiedzi na wezwanie nadesłano pełnomocnictwo do reprezentowania strony w sprawie o wskazanej sygnaturze "toczącej się przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Rzeszowie", z wyjaśnieniem przez pełnomocnika, że pełnomocnictwo obejmuje umocowanie do wszelkich czynności toczących się ze sprawą, a użyty zwrot: "toczącej się przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Rzeszowie" nie oznacza, że pełnomocnictwo obejmuje umocowanie tylko do działania przed tym Sądem, lecz miało to na celu sprecyzowanie sprawy, w której występuje pełnomocnik. Pismem z dnia 17 stycznia 2008 r. ponownie wezwano pełnomocnika skarżącego o nadesłanie pełnomocnictwa, precyzując, iż chodzi o pełnomocnictwo do sporządzenia zażalenia na postanowienie WSA w Rzeszowie z dnia 10 października 2007 r., bądź do reprezentowania strony przed Naczelnym Sądem Administracyjnym w Warszawie, w terminie 7 dni od dnia otrzymania wezwania, pod rygorem pozostawienia wniosku, o przywrócenie terminy do złożenia zażalenia, bez rozpoznania. Wezwanie doręczone w dniu 21 stycznia 2008 r. Odpowiadając na to wezwanie, w dniu 21 stycznia 2008 r. pełnomocnik skarżącego ponownie wskazał, że nadesłane pełnomocnictwo i użyty w nim zwrot miał na celu jedynie sprecyzowanie sprawy do jakiej się odnosi, a nie ograniczenie umocowania do reprezentowania tylko przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Rzeszowie. Takie stanowisko, jego zdaniem, zajmuje też M. Niezgódka Medek w Komentarzu do prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Poinformował równocześnie Sąd, że z ostrożności procesowej, zwrócił się do mocodawcy o przedłożenie pełnomocnictwa, o które wzywa sąd. Pełnomocnictwo nadesłano w dniu 25 stycznia 2008 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje: Przedmiotem niniejszego postępowania jest wniosek o przywrócenie terminu do złożenia, przez pełnomocnika skarżącego, zażalenia na postanowienie z dnia 10 października 2007 r. w przedmiocie odrzucenia zażalenia na postanowienie o odrzuceniu skargi kasacyjnej. Kwestię przywrócenia terminu reguluje art. 86 i n. ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. z 2004 r., Nr 153, poz. 1270 ze zm.) Zgodnie z art. 87 pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu ( § 1). W piśmie tym należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu( § 2). Wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (§ 3). Równocześnie z wnioskiem strona powinna dokonać czynności, której nie dokonała w terminie (§ 4). Zatem dla skutecznego domagania się przywrócenia terminu konieczne jest zachowanie wskazanego terminu, uprawdopodobnienie braku winy w jego uchybieniu oraz prawidłowe dokonanie samej czynności. Wszystkie te przesłanki muszą zostać spełnione łącznie, brak którejkolwiek z nich czyni wniosek bezzasadnym. Czynnością, dla której przywrócenia terminu żądano jest wniesienie zażalenia przez pełnomocnika. Zatem nieodzownym warunkiem jej prawidłowego dokonania jest dołączenie pełnomocnictwa do jego sporządzenia oraz wniesienia i wbrew wywodom pełnomocnika, nie wystarczy tu przedłożenie pełnomocnictwa do reprezentowania w sprawie toczącej przed Wojewódzki Sądem Administracyjnym w Rzeszowie, nawet w przypadku gdy w dodatkowym piśmie wskazano, że to sformułowanie ma na celu jedynie sprecyzowanie sprawy, w której udzielono pełnomocnictwa /wystarczająco czyni to powołanie sygnatury akt konkretnej sprawy/. Punktem odniesienia jest bowiem treść samego pełnomocnictwa, zawierającego upoważnienie podpisane przez mocodawcę, a nie dodatkowe pisma wyjaśniające złożone przez pełnomocnika. Z treści pierwotnie przedłożonego pełnomocnictwa wynikało natomiast umocowanie do działania w sprawie przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Rzeszowie. Tymczasem czynność, której w imieniu mocodawcy dokonał pełnomocnik było sporządzenie i wniesienie zażalenia na postanowienie o odrzuceniu zażalenia na postanowienie odrzucające skargę kasacyjną. Wniesienie takiego zażalenia uruchamia postępowanie przed sądem II, nie wystarcza zatem samo upoważnienie do działania przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Rzeszowie. Pełnomocnik, który wnosi takie zażalenie w imieniu mocodawcy powinien legitymować się upoważnieniem przynajmniej do jego sporządzenia /art. 197 § 2 w zw. z art. 175 § 1 cyt. ustawy/. Na takim stanowisku stoi również M. Niezgodka Medek, która w komentarzu do ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, wskazuje że z uwagi na wprowadzenie w postępowaniu przed NSA przy sporządzaniu skargi kasacyjnej bądź zażalenia od postanowienia, którego przedmiotem jest odrzucenie skargi kasacyjnej przymusu adwokacko -radcowskiego, pełnomocnictwo do niektórych tylko czynności postępowania obejmuje sporządzenie takiej skargi czy zażalenia. Dalej wskazuje, że strona uruchamiająca postępowanie przed sądem II instancji nie ma obowiązku korzystania z pomocy zawodowego pełnomocnika w szerszym zakresie niż sporządzenie skargi kasacyjnej lub zażalenia ( co do którego istnieje przymus adwokacki). Nie oznacza to jednak, że pełnomocnictwo do reprezentowania przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Rzeszowie jest tym pełnomocnictwem do niektórych czynności i obejmuje zatem swym zasięgiem sporządzenie zażalenia. Jest ono pełnomocnictwem do podejmowania wszystkich czynności związanych z postępowaniem, ale przed sądem I instancji, zaś dla uruchomienia postępowania międzyinstancyjnego konieczne jest właśnie legitymowanie się pełnomocnictwem do niektórych tylko czynności, takich jak np. sporządzenie wskazanego zażalenia. Kolejnym koniecznym warunkiem skuteczności wniosku o przywrócenie terminu jest zachowanie terminu siedmiu dni, od dnia ustania przyczyny jego uchybienia. Pełnomocnik wskazuje, że przyczyną niedochowania terminu była niemożność skontaktowania się z mocodawcą, który jest osobą chorą i w podeszłym wieku ( 78 lat ), przed dniem 2 listopada 2007 r. Złożenie zatem wniosku o przywrócenie terminu do złożenia przedmiotowego zażalenia w dniu 9 listopada 2007 r. należałoby uznać za dokonane w terminie. Pozostaje zatem do rozstrzygnięcia ostatnia kwestia, a mianowicie czy wskazana przez pełnomocnika przyczyna uchybienia terminu, nie była przez niego zawiniona. Zdaniem Sądu pełnomocnik ponosi winę za przekroczenie terminu do wniesienia przedmiotowego zażalenia. Jak wynika z akt sprawy został on ustanowiony pełnomocnikiem skarżącego J. B. w dniu 8 sierpnia 2007 r., a informację o tym posiadał już w dniu 13 września 2007 r. ( pismo Okręgowej Izby Radców Prawnych w R.). Ponadto w dniu 17 października 2007 r. otrzymał postanowienie o odrzuceniu zażalenia na postanowienie odrzucające skargę kasacyjną. Tymczasem zażalenie na powyższe postanowienie z wnioskiem o przywrócenie terminu do jego złożenia składa w dniu 9 listopada 2007r., nie dołączając pełnomocnictwa. Jako główną przyczynę uchybienia terminu pełnomocnik wskazuje niemożliwość skontaktowania się z mocodawcą w celu uzyskania stosownych instrukcji, z powodu jego stanu zdrowia oraz podeszłego wieku. W ocenie Sądu, samo wskazanie takich okoliczności nie może prowadzić do automatycznego przywrócenia terminu. Żadna z powyższych okoliczności nie jest zdarzeniem nagłym, losowym, które pojawiłoby się podczas biegu terminu do wniesienia zażalenia. Okoliczności te istniały przez cały czas toczącego się przed sądem postępowania i nie stanowiły przeszkody w terminowym dokonywaniu czynności przez samego skarżącego. Nie można przy tym zapominać, że informację o ustanowieniu pełnomocnikiem z urzędu, radca prawny K. N., posiadał już w dniu 13 września 2007 r. Zatem od tego dnia mógł podjąć czynności mające na celu skontaktowanie się ze skarżącym, celem ustalenia dalszego działania, oraz uzyskaniem od niego pełnomocnictwa, które dołączył dopiero w dniu 26 listopada 2007 r., na wezwanie Sądu. Niespełnienie zatem ostatniej, ale koniecznej przesłanki do przywrócenia terminu, czyni wniosek bezzasadnym i z tych też przyczyn, na podstawie art. 86 § 1 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia.