II SA/Rz 378/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący SWSA Piotr Godlewski Sędziowie WSA Krystyna Józefczyk WSA Paweł Zaborniak /spr./ Protokolant specjalista Anna Mazurek - Ferenc po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 9 lipca 2019 r. sprawy ze skargi W. P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] stycznia 2019 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy I. uchyla zaskarżoną decyzję; II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz skarżącej W. P. kwotę 997 zł /słownie: dziewięćset dziewięćdziesiąt siedem złotych/ tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Przedmiotem skargi W.P. jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego (dalej: SKO lub Kolegium) z dnia [...] marca 2019 r., Nr [...], wydana w sprawie o ustalenie warunków zabudowy. Burmistrz decyzją z dnia [...] stycznia 2017 r., Nr [...]– podjętą na podstawie przepisów ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2016 r., poz. 778 ze zm., dalej: u.p.z.p.) - ustalił sposób zagospodarowania i warunki zabudowy dla inwestycji pod nazwą: budowa budynku usługowo-handlowo-mieszkalnego wielorodzinnego na działce nr ewid. 854 położonej przy ul. B. w . W uzasadnieniu wskazano, że przeprowadzona analiza wykazała zgodność planowanego zamierzenia z warunkami określonymi w art. 61 ust. 1 pkt 1-5 u.p.z.p Odwołania od powyższej decyzji złożyli M.S. i W.P., właściciele sąsiednich działek - odpowiednio nr 845/4 i 855, zarzucając naruszenie przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania. SKO decyzją z [...] marca 2017 r., o nr [...], działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a., utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. Wskazało, że wydanie decyzji o ustaleniu warunków zabudowy poprzedza postępowanie w zakresie ustalenia spełnienia przesłanek zawartych w art. 61 ust. 1 u.p.z.p. przy zachowaniu warunków określonych w przepisach rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. Nr 164, poz. 1588; zwane dalej rozporządzaniem Ministra Infrastruktury). Skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie (dalej WSA) na opisaną wyżej decyzję SKO złożyli M.S. i W.P.. Po rozpoznaniu tych skarg, WSA wyrokiem z dnia 23 listopada 2017 r., sygn. II SA/Rz 635/17, uchylił decyzję SKO i poprzedzającą ją decyzję Burmistrza. Główne przyczyny uwzględnienia skargi miały swe źródło w wadliwie sporządzonej analizie funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu. W rozpoznawanej sprawie szerokość frontu działki nr 854 od strony ul. B. wynosi ok. 30 m, zatem minimalna szerokość obszaru analizowanego powinna wynosić ok. 90 m. Wg wyników analizy funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu, obszar analizowany wyznaczono o szerokości nie mniejszej niż trzykrotna szerokość frontu działki, w promieniu wynoszącym ok. 100 – 220 m. W ocenie Sądu, argumentacja analizy - jako bardzo ogólnikowa - nie realizuje wymogu należytego uzasadnienia poszerzenia obszaru analizowanego, zwłaszcza że nie wykazuje spójności z zawartym w wynikach analizy stwierdzeniem o możliwości określenia warunków zabudowy na podstawie funkcji, parametrów, cech i wskaźników zabudowy działek sąsiednich nr 2368, 2367 i 2366 (pkt 3) oraz przyjętymi następnie do porównania działkami o nr 840/3, 840/2, 857, 2368 i 2367 (pkt 5), które to wszystkie działki w całości mieszczą się w wyznaczonej ustawowo minimalnej szerokości obszaru analizowanego. Ze sporządzonej analizy, w objętym nią obszarze dominuje zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna oraz usługowa i taka znajduje się w bezpośrednim sąsiedztwie działki nr 854. WSA zarzucił Organom brak korelacji między działkami wskazywanymi jako te, w oparciu o które możliwe jest stwierdzenie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników zabudowy (nr 2368, 2367 i 2366) oraz tych, w oparciu o które faktycznie została dokonana analiza (nr 840/3, 840/2, 857, 2368 i 2367). Nie określono wg jakich przesłanek dokonano kwalifikacji tych działek, a także z jakich przyczyn pominięto wskazywany jako stanowiący zabudowę sąsiednią budynek mieszkalny wielorodzinny dostępny uwzględniając chociażby zabudowę mieszkaniową jednorodzinną na działce nr 840/3. Wadliwie w ocenie Sądu przyjęto sposób określenia wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy, o jakich mowa w art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. Dla wyliczenia średniej wartości dopuszczalnej linii zabudowy (3,3 m) punkt odniesienia stanowiły odległości linii zabudowy od krawędzi jezdni na działkach nr 840/3, 840/2, 857, 2368 i 2367. W okolicznościach sprawy wątpliwości związane z prawidłowością tego wyliczenia związane są z położeniem działek nr 840/3 i 840/2 po drugiej stronie drogi niż działka objęta wnioskiem, zaś działki nr 2367 w tzw. drugiej linii zabudowy, tj. za przylegającą do drogi działką nr 2368. Nie pozwala to zweryfikować poprawności ustalenia nieprzekraczalnej linii zabudowy dla planowanej inwestycji na 3 m od zewnętrznej krawędzi jezdni. Ubocznie zwrócono uwagę na wynikający z art. 53 ust. 4 pkt 9 w zw. z art. 60 ust. 1 u.p.z.p. wymóg uzgodnienia decyzji z właściwym zarządcą drogi, co ma związek z przyleganiem działki nr 854 do pasa drogowego ul. B.. Ponieważ stanowi ona drogę gminną, oznacza to tożsamość organu właściwego do dokonania uzgodnienia i wydania decyzji. Sąd nie podzielił stanowiska, że przeszkodę do wydania decyzji stanowił brak posiadania przez działkę inwestorów zjazdu publicznego do drogi gminnej, skoro art. 61 ust. 1 pkt 2 u.p.z.p. jako jeden z wymogów wydania decyzji o warunkach zabudowy przewiduje jedynie posiadanie dostępu do drogi publicznej, a taki działka nr 854 niewątpliwie posiada. Ponadto, wyliczona dla wskazanych działek wartość średnia 84% powierzchni zabudowy nie poddaje się weryfikacji (z danych dla poszczególnych działek brak jest możliwości uzyskania tej wartości). Nie wyjaśniono także przyczyn, dla których działkom nr 840/3 i 840/2 wspólnie przypisano wskaźnik wielkości powierzchni zabudowy określony jako "100-75%" oraz jak należy go interpretować. Wyliczenie wartości średniej 24 m, wskazanie szerokości elewacji frontowej na 27 m, nie zostało w żaden sposób uzasadnione. Nie wyjaśniono również przyczyn, dla których w odniesieniu do działek nr 2368 i 2367 szerokość elewacji frontowej ujęto w przedziałach wartości (odpowiednio 14-38 m i 6-31 m), co w istocie czyni podaną wartość średnią szerokości elewacji frontowej nie poddającą się weryfikacji. W rozpoznawanej sprawie wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej dla planowanej zabudowy ustalono do 6,5 m (jednocześnie wysokość kalenicy głównej o której mowa w § 8 tego rozporządzenia określono na maksymalnie 9,5m). Wartości te praktycznie odpowiadają przedstawionym w tym zakresie w wynikach analizy dla wykazanych działek średnim (odpowiednio 6,2m oraz 9,25m), niemniej także w obydwu tych przypadkach są to wartości wyłącznie maksymalne. Za zasadne WSA uznał podniesione w skargach zarzuty dotyczące naruszenia § 12 rozporządzenia MI z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie poprzez nieuprawnione orzeczenie w decyzji o warunkach zabudowy o dopuszczeniu lokalizacji planowanego obiektu w odległości 1,5 m od granicy działek 855, 860/1 i 845/4. Ponadto, wobec przyjętego dla zamierzonej inwestycji wskaźnika wielkości powierzchni zabudowy (90%) oraz dopuszczonej na odległość 1,5m od granic działek o nr 855, 860/1 i 845/4 jej lokalizacji stwierdzili, że trudno uznać za możliwy do pogodzenia z tym zapis wydanej decyzji o warunkach zabudowy odnoszący się do jej obsługi komunikacyjnej, a wskazujący na konieczność zapewnienia miejsc postojowych dla pracowników i klientów w ilości minimum jednego na każde 50 m² powierzchni użytkowej usług oraz na każdy lokal mieszkalny. W ocenie Sądu, postrzeganie skierowanego do inwestorów pisma Burmistrza jako zgody na korzystanie z parkingów ogólnodostępnych jest co najmniej jego nadinterpretacją. W ponownie prowadzonym postępowaniu organ administracji dokonując ponownej oceny wniosku powinien był uzupełnić materiał dowodowy stosownie do przedstawionych wyżej uwag (w tym sporządzić odpowiadającą mu analizę urbanistyczną), po czym dokona jego całościowej oceny w kontekście art. 61 ust. 1 u.p.z.p., czemu da wyraz w uzasadnieniu podjętej decyzji, wyjaśniając, czy zamierzona inwestycja ma podstawy do akceptacji i czy nie koliduje z istniejącą już zabudową. Decyzją z dnia [...] grudnia 2018 r., o nr [...] , Burmistrz ponownie ustalił sposób zagospodarowania i warunki zabudowy dla inwestycji o nazwie: budowa budynku usługowo-handlowo-mieszkalnego wielorodzinnego na działce o nr 854 przy ulica B. w . Jako sposób użytkowania obiektów budowlanych ustalono na parterze projektowanego budynku 4 lokale usługowe, na poddaszu część mieszkalna do 4 lokali mieszkalnych pod wynajem. Powierzchnia zabudowy terenu inwestycji od 81 % do maksymalnie 90 %, powierzchnia zabudowy budynku do 300 m². Szerokość elewacji frontowej od 17,4 m do 27 m; wysokość elewacji frontowej do okapu dachu od 4,96 do 7,44 m. Dach wielospadowy o kącie nachylenia połaci od 10 stopni do 45 stopni z kalenicą główną na wysokości od 7,74 m do 9,5 m. W zakresie warunków obsługi komunikacyjnej ustalono dojazd do terenu inwestycji, zapewniający dostęp do drogi, bezpośrednio z tej drogi lub przez teren działki o nr 860 użytkowanej jako droga gminna wewnętrzna. Ponownie zobowiązano inwestorów do zapewnienia miejsc postojowych dla pracowników i klientów w ilości minimum 1 miejsce postojowe na każde 50 m² powierzchni użytkowej usług oraz minimum 1 miejsce postojowe dla każdego lokalu mieszkalnego. Linie rozgraniczające teren inwestycji oznaczono literami, A - D na załączniku graficznym stanowiącym integralną część w decyzji. Odwołanie od decyzji Burmistrza wniosła do SKO W.P., zarzucając w treści tego odwołania naruszenie przepisów postępowania administracyjnego jak również naruszenie przepisów prawa materialnego. W oparciu o art. 138 § 1 i 2 k.p.a. wniesiono o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i wydanie decyzji odmawiających ustalenia warunków zabudowy względnie o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania organowi I instancji. SKO, wspomnianą już wyżej decyzją z dnia [...] stycznia 2019 r., po rozpoznaniu odwołania W.P., działając na podstawie art 138 § 1 pkt 1 k.p.a. postanowiło utrzymać w mocy zaskarżoną decyzję Burmistrza . Wyjaśniono, iż front działki o nr 854 od strony wjazdu na działkę ma szerokość 31 m, zatem minimalna szerokość obszaru analizowanego powinna wynosić 93 m. W rozpatrywanej sprawie granice tego obszaru wyznaczone zostały w zgodzie z obowiązującą normą, przy czym za wystarczające uznano wyznaczenie obszaru w wielkości od 93 do 115 m. Sąsiednie działki dostępne z tej samej drogi publicznej, tj. ul. B., położone wokół terenu objętego wnioskiem są zabudowane budynkami szkoły muzycznej, po zachodniej stronie terenu inwestycji znajduje się zabudowa szeregowa, usługowo-mieszkalna. Na obszarze analizowanym znajduje się również budynek mieszkalny wielorodzinny dostępny z ul. O. Istniejąca zabudowa usługowo-handlowa oraz mieszkaniowa jedno i wielorodzinna pozwala na przyjęcie, że projektowana funkcja jest zgodna z funkcją otoczenia - planowana budowa budynku usługowo handlowo mieszkalnego wielorodzinnego będzie stanowiła wymianę istniejącej zabudowy na terenie inwestycji, kontynuację zagospodarowania działek sąsiednich. Dla planowanej inwestycji możliwe jest określenie warunków zabudowy na podstawie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania działek sąsiednich dostępnych z tej samej drogi publicznej. Analizowany obszar jest dostępny komunikacyjnie z dróg gminnych ulica B. i ulicy M. oraz z drogi powiatowej ul. O. Wnioskodawcy posiadają zapewnienie dostaw energii wody oraz odbioru ścieków i uzyskali zgodę Burmistrza na korzystanie z parkingów ogólnodostępnych. Do analizy nie przyjęto budynków mieszkalnych gospodarczych położonych na analizowanych działkach oraz budynku mieszkalnego wielorodzinnego położonego na działce nr 868, ponieważ dostępne są z innej drogi publicznej, a także budynków usługowych położonych po północnej stronie ul. B., ponieważ są to placówki publiczne. Linie zabudowy wyznaczono na podstawie budynków położonych w odległości od pół metra do 50 m od zewnętrznej krawędzi jezdni. Na działce objętej wnioskiem dla planowanego budynku wyznaczono obowiązującą linię zabudowy w odległości 3 m od zewnętrznej krawędzi jezdni ul. B. jako przedłużenie linii zabudowy istniejącego budynku na sąsiedniej działce nr 857. Odnośnie zarzucanego naruszenia interesów osób trzecich podkreślono, że decyzja o warunkach zabudowy z woli ustawodawcy nie rodzi praw do terenu oraz nie narusza prawa własności i uprawnień osób trzecich. Odnośnie zarzutu braku przedstawienia lokalizacji ilości miejsc parkingowych zauważono, że w orzecznictwie rozbieżność wzbudza kwestia czy w ogóle w decyzji o warunkach zabudowy organ powinien rozstrzygać o miejscach parkingowych. Ustalanie warunków zabudowy jest etapem wstępnym na drodze realizacji inwestycji. W postępowaniu o udzielenie pozwolenia na budowę organ architektoniczno-budowlany ocenia planowaną inwestycję także w aspekcie przepisów rozporządzenia. Zdaniem Kolegium przepis § 8 ust. 1 i 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie ma zastosowanie dopiero na etapie postępowania o udzielenie pozwolenia na budowę, nie zaś na etapie ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu. Zatem wystarczające jest określenie, jaka minimalna ilość miejsc parkingowych powiązanych z tą zabudową powinna powstać na terenie. Udział strony postępowania W.P. w czynnościach procesowych został jej zapewniony. Za niezasadne uznano także zarzuty dotyczące ograniczenia dostępu światła i pogorszenia warunków życia. W skardze na tą decyzję skarżąca zarzucił, I. naruszenie przepisów postępowania, mających istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: a) art. 7, 8 oraz art. 77 § 1 K.p.a. poprzez brak należytej i pełnej weryfikacji sporządzonej analizy funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu, będącej podstawą zaskarżonej decyzji organu I i II instancji, która to analiza zawiera liczne błędy i uchybienia, np. • nieprawidłowe wskazanie, iż działka inwestorów ma dostęp do ul. O., podczas gdy z części graficznej analizy wynika, że działka nie ma dostępu do tej ulicy; • wewnętrzny błąd analizy polegający na wskazaniu, iż budynek o funkcji wielomieszkaniowej na działce nr 868 (dostępny z ul. O.) którego niewielka część jest położona w obszarze analizowanym nie był brany pod uwagę przy ustalaniu kontynuacji funkcji, cech i parametrów dla nowej zabudowy, natomiast z innej części tej analizy wynika, że autor włączył ten budynek do obszaru analizowanego, wskazując, iż nowa zabudowa wpisze się w ład przestrzenny z uwagi właśnie na budynek o funkcji wielomieszkaniowej dostępny z ul. O.; • nieprawidłowe oparcie ustaleń w zakresie kontynuacji funkcji nowej zabudowy na podstawie funkcji budynku niedostępnego z tej samej drogi publicznej (od ul. O.), który nie stanowi dla nowej zabudowy jakiegokolwiek sąsiedztwa; • błędne wskazanie, iż dla planowanej inwestycji możliwe jest określenie warunków zabudowy na podstawie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania działek sąsiednich o numerach ewidencyjnych 2368, 2367, 2366, 840/2, 840/3 oraz 857 dostępnych z tej samej drogi publicznej; • błędne wskazanie, że sąsiednie działki dostępne z tej samej drogi publicznej położone wokół terenu objętego wnioskiem są zabudowane budynkami usługowymi (szkoła muzyczna, zespół szkół technicznych, handel, gastronomia), po zachodniej stronie terenu inwestycji znajduje się zabudowa szeregowa usługowo-mieszkaniowa; • przyjęcie, że budynkiem, który stanowi kontynuację funkcji, parametrów (...) na obszarze analizowanym jest budynek położony na działkach 2368, 2367 oraz 2366. Tymczasem budynek ten w rzeczywistości jest budynkiem mieszkalnym, w którym znajdują się sklepy, ale nie jest to główne przeznaczenie budynku, nie należy do budynków mieszkalnych wielorodzinnych; -nieruchomości wskazane jako o tej samej funkcji/przeznaczeniu w stosunku do zamierzenia inwestycyjnego w rzeczywistości są nieruchomościami o zupełnie innym przeznaczeniu - usługowym albo mieszkalnym, -tabela zalegająca w treści wyników analizy funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu obrazująca istniejącą zabudowę i zagospodarowanie terenu w obszarze analizowanym (pkt 5) jest niezgodna ze stanem faktycznym sprawy; -wskaźnik zabudowy w wielkości od 81 do 90,0 %, dopuszczający praktycznie zabudowę całego terenu inwestycji, przy średnim wskaźniku w obszarze analizy wynoszącym ok. 80 % (a w ocenie strony z uwagi na błędy tej analizy zdecydowanie mniej) jest znacząco zawyżony; -dopuszczenie dla nowej zabudowy wyższego wskaźnika powierzchni zabudowy istniejącego na analizowanym obszarze maksymalnie 90% oraz przyjęcie parametrów dla projektowanego budynku (II kondygnacje) z kalenicą główną na wysokości maksymalnie 9,5 metra, w sytuacji w której bezpośrednia zabudowa w postaci drewnianego domu znajdującego się na działce skarżącej zajmuje piętrowy dom drewniany II kondygnacyjny o dużo niższej wysokości, usytuowanie kalenicy głównej projektowanego budynku na wysokości 9,5 metra wskazuje na późniejszą jego rozbudowę, a w konsekwencji zabudowę z poddaszem jako III kondygnacją; - nieprecyzyjne przyjęcie granic obszaru analizowanego; autor analizy urbanistycznej w analizie wskazał szerokość obszaru analizowanego od 93 do 115 m. Jednak z załącznika graficznego wynika, że obszar analizowany wynosi więcej niż 115 m od granic działki. Zdaniem skarżącej obszar analizowany winien być zakreślony w kształcie okręgu, a nie w kształcie zbliżonym do prostokąta, co dodatkowo zwiększa jego zasięg; zbyt szerokie przyjęcie granic obszaru analizowanego. W analizie brak jest jakiegokolwiek uzasadnienia, dlaczego odstąpiono od przyjęcia obszaru minimalnego i wyznaczono obszar analizowany właśnie w takim zakresie; - wadliwe przyjęcie szerokości frontu działki na 31 m, podczas gdy w rzeczywistości wynosi on 28 m; - z części graficznej analizy nie wynika jakoby którykolwiek z budynków zlokalizowanych w analizowanym obszarze posiadał funkcje mieszkaniowe wielorodzinne. Skarżąca w tym miejscu podkreśla, iż na przyjętym przez architekta obszarze występuje niemal wyłącznie zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna, zabudowa usługowa albo zabudowa handlowa. Natomiast brakuje jakiejkolwiek zabudowy wielorodzinnej, jak również zabudowy handlowo-usługowo- wielomieszkaniowej, co prowadzi do wniosku, iż zamierzenie inwestycyjne nie będzie stanowiło kontynuacji funkcji zabudowy obszaru analizowanego. • nie wskazano minimalnej odległości budynku od granicy z drogą; • w studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Miasta i Gminy [...], obszar, na którym zgodnie z wnioskiem o wydanie decyzji o warunkach zabudowy ma być wybudowany budynek stanowi teren oznaczony literami "MN". Zgodnie natomiast ze specyfikacją tego terenu ujętą w studium na stronie 46 jest to obszar mieszkaniowo-usługowy zabudowy jednorodzinnej 1-2 kondygnacji oraz usług towarzyszących. Zatem nawet obowiązujące organ wydający decyzję studium nie traktuje o możliwości zabudowy budynkiem o funkcji wielomieszkaniowej: • bezpodstawne zapewnienie miejsc parkingowych poza terenem inwestycji podczas gdy żaden budynek na analizowanym obszarze nie ma funkcji mieszkalno-usługowej z dopuszczeniem miejsc postojowych poza granicami działki inwestycyjnej, co stanowi zawłaszczenie na potrzeby działalności gospodarczej wnioskodawców przestrzeni ogólnodostępnej; c) art. 107 § 3 w zw. z art. 7, art. 77 § 1 oraz art. 80 w zw. z art. 140 K.p.a. poprzez brak odniesienia się organu II instancji do zarzutów odwołującej się, wręcz ich całkowite zignorowanie. Treść decyzji z dnia [....] stycznia 2019 r. w zasadzie zawiera jedynie opis stanu faktycznego sprawy oraz podstawy prawne decyzji, co w konsekwencji uniemożliwia realizację zasady pogłębiania zaufania obywateli do organów państwa oraz uniemożliwia dokonanie kontroli zaskarżonej decyzji. Uzasadnienie decyzji zawiera ustosunkowanie się do zarzutów, których skarżąca nie podnosiła (np. brak zapewnienia udziału w postępowaniu, ochrona interesów osób trzecich, pogorszenie warunków życia, itp.), co uzasadnia wniosek, że organ korzystał z gotowego wzoru decyzji; d) niewyjaśnienia wszystkich istotnych okoliczności sprawy. II. naruszenie przepisów prawa materialnego, tj.: a) wyznaczenie wskaźnika powierzchni zabudowy, wysokości oraz szerokości elewacji frontowej, jak również powierzchni biologicznie czynnej w sposób niezgodny z treścią art. 61 ust. 6 u.p.z.p. w zw. z § 6 - 8 rozporządzenia MI z dnia 26 sierpnia 2003 r., b) art. 61 ust 1 u.p.z.p. w zw. z § 3 ust. 1 i 2 rozporządzenia MI z dnia 26 sierpnia 2003 r. polegającym na uznaniu, że przeprowadzona analiza funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu została wykonana w sposób prawidłowy, w sytuacji, w której zawiera ona liczne błędy, również rachunkowe, uchybienia i wewnętrzne nieścisłości; Na podstawie art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz.U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm.) wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji organu II instancji, decyzji organu I instancji oraz zasądzenie zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego wg norm przepisanych. Uzasadnienie skargi stanowi rozszerzenie powołanych w niej zarzutów. Skarżąca podkreśliła, że z analizy graficznej nie wynika by którykolwiek z budynków zlokalizowanych w analizowanym obszarze, dostępny z tej samej dogi publicznej posiadał funkcje, jak projektowana inwestycja. W szczególności podważyła ustalenia organu dotyczące budynku, a nie jak przyjął organ budynków, usytuowanego na działkach 2368, 2367 oraz 2366, który to budynek, jej zdaniem został celowo rozczłonkowany na trzy różne pozycje tabeli. Zarzuciła, że budynek został zaprojektowany przy wykorzystaniu maksymalnych wskaźników, co uzasadnia wniosek, że nie będzie mógł wkomponować się w istniejącą zabudowę. Skarżąca podkreśliła przy tym, że postawione przez nią zarzuty znane były organowi odwoławczemu, który mógł je wyjaśnić zwracając się w tym zakresie do urbanisty. Zdaniem skarżącej tak przeprowadzona analiza urbanistyczna nie powinna zostać wzięta pod uwagę przy wydawaniu decyzji. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny, zważył co następuje : Skarga została przez Sąd uwzględniona, bowiem okazała się zasadna. Sąd administracyjny sprawuje w zakresie swej właściwości kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej, co wynika z art. 1 ustawy z 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2018 r. poz. 2107). Zakres tej kontroli wyznacza art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2018 r. poz. 1302; zwana dalej w skrócie p.p.s.a.). Stosownie do tego przepisu Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Natomiast w myśl art. 145 p.p.s.a., Sąd zobligowany jest do uchylenia decyzji bądź postanowienia lub stwierdzenia ich nieważności, ewentualnie niezgodności z prawem, gdy dotknięte są one naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania, innym naruszeniem przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy, lub zachodzą przyczyny stwierdzenia nieważności decyzji wymienione w art. 156 k.p.a. lub innych przepisach. Jednocześnie w ramach prowadzonej kontroli legalności decyzji Sąd stosuje przewidziane prawem środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia (art. 135 p.p.s.a.). Przedmiotem rozpoznanej skargi stron skarżąca uczyniła decyzję SKO wydaną w oparciu o przepisy prawa materialnego wyrażone w ustawie z dnia 27 marca 2003 r., o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. z 2018 r. poz. 1945; zwana dalej u.p.z.p.). W myśl art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. w przypadku gdy dla inwestowanego terenu nie obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe, w szczególności jeżeli co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej, jest zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu - zasada dobrego sąsiedztwa. Najogólniej rzecz biorąc zasada dobrego sąsiedztwa stawia przed inwestorem konieczność takiego ukształtowania nowej zabudowy, aby współgrała ze stanem wyznaczonym w obszarze najbliższego sąsiedztwa, pod względem wypełnianych funkcji, zagospodarowania oraz formy architektonicznej planowanej inwestycji. Badanie spełnienia wymogów dobrego sąsiedztwa odbywa się obowiązkowo przed wydaniem decyzji o warunkach zabudowy, poprzez analizę istotnych dla prawa uwarunkowań istniejącego stanu zagospodarowania terenu. W tym celu wokół terenu objętego wnioskiem wyznacza się tzw. obszar analizowany. Legalną definicję tego obszaru wyraża § 2 pkt 4 przepisach rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz.U. Nr 164, poz. 1588, dalej zwane rozporządzeniem). Obszar analizowany jest istniejącym stanem zagospodarowania terenów sąsiadujących z obszarem inwestowanym, wyznaczającym organom pole dla sformułowania wniosku o spełnieniu warunku dobrego sąsiedztwa oraz władczego kształtowania wymogów dotyczących planowanej inwestycji. Prawidłowe wyznaczenie tego obszaru, ma zasadnicze znaczenie dla rzetelności samej analizy oraz jej wyników, a tym samym dla rozstrzygnięcia sprawy zgodnie wymogami z art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. tj. zasadą "dobrego sąsiedztwa". Skarga w niniejszej sprawie została oparta na usprawiedliwionych podstawach, stąd też należało ją uwzględnić. Przekonują do tego następujące powody: W skardze podniesiono usprawiedliwiony zarzut naruszenia przez SKO przepisów postępowania poprzez brak odniesienia się Organu II instancji do zarzutów odwołującej się strony, a wręcz ich całkowite zignorowanie. Zgodzić się należy z stanowiskiem, iż uzasadnienie decyzji winno umożliwiać kontrolę poprawności wydanego rozstrzygnięcia przez sąd administracyjny, który sprawując kontrolę pod względem zgodności z prawem nie może zastępować organów w podawaniu motywów uzasadnienia rozstrzygnięcia. Brak ustosunkowania się do wszystkich zarzutów odwołania będzie stanowić taką postać naruszenia art. 107 § 3 k.p.a., która może mieć istotny wpływ na wynik sprawy – art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. Uzasadnienie decyzji organu odwoławczego, w którym brak jest wnikliwego ustosunkowania się do zarzutów odwołania albo odniesienia się i oceny wszystkich okoliczności faktycznych sprawy i dowodów pozwalających na ocenę prawidłowości decyzji organu pierwszej instancji, uzasadnia nie tylko uznanie, że decyzja została wydana z naruszeniem podstawowych zasad postępowania odwoławczego, ale jednocześnie daje podstawę do stwierdzenia, że przy tego rodzaju postępowaniu pod znakiem zapytania pozostają gwarancje wynikające z wyrażonej w art. 15 k.p.a. zasady dwuinstancyjności postępowania (tak słusznie WSA w Gdańsku w wyroku z dnia 7 marca 2018 r., sygn. II SA/Gd 790/17, LEX). W odwołaniu pełnomocnik W.P. na podstawie analizy załącznika graficznego do decyzji podniósł bardzo wyraźnie, że obszar analizowany wynosi więcej niż 115 m od granic działki. Podkreślono, iż zbyt szeroko przyjęto granice obszaru analizowanego, a w treści analizy brak jest jakiegokolwiek uzasadnienia tego poszerzenia, czyli wyjaśnienia dlaczego odstąpiono od przyjęcia obszaru minimalnego i wyznaczono obszar analizowany właśnie w takim zakresie. Ponadto zdaniem strony obszar analizowany winien być zakreślony w kształcie okręgu, a nie w kształcie zbliżonym do prostokąta, co dodatkowo zwiększa jego zasięg. Skład orzekający Kolegium do tego zarzutu odwołania i jego uzasadnienia w ogóle się nie odniósł, ograniczając się do przypomnienia treści § 3 ust. 1 i 2 rozporządzenia, podania frontu działki nr 854, który wynosi 31 m i stwierdzenia, że minimalna szerokość obszaru analizowanego powinna wynosić 93 m. Brakuje zatem wyraźnego odniesienia się składu orzekającego Kolegium do prawdziwości twierdzeń Strony o przyjętej nieprawidłowo szerokości obszaru analizowanego. Nierozpatrzenie przez SKO tego zarzuty mogło wpłynąć na wynik postępowania, bowiem organ zobowiązany jest precyzyjnie wyjaśnić, jak wyznaczył obszar analizowany, a jeżeli wyznaczył go z przekroczeniem wartości minimalnych tj. trzykrotności szerokości frontu działki winien wyjaśnić, dlaczego wyznaczył granice obszaru analizowanego poza wartości minimalne. Jest faktem, że granice obszaru analizowanego zostały wytyczone nie tylko poza odległość 93 m, ale w niektórych miejscach także poza 115 m od granic terenu inwestowanej działki. Dlatego tym bardziej wypadało odnieść się do twierdzeń odwołania. Na bezwzględny obowiązek wyjaśnienia przez Organ przyczyn poszerzenia granic obszaru analizowanego w stosunku do minimalnego wskaźnika z rozporządzenia zwracał uwagę WSA w uzasadnieniu wyroku wydanego w niniejszej sprawie, co świadczy o pominięciu przez SKO wyrażonych w nim wytycznych – art. 153 P.p.s.a. W odwołaniu podkreślono także, że z części graficznej analizy nie wynika, jakoby jakikolwiek z budynków zlokalizowanych w obszarze analizowanym posiadał funkcje mieszkaniowe - wielorodzinne. Zdaniem Strony, brakuje zabudowy wielorodzinnej nie wspominając już o zabudowie handlowo - usługowo - mieszkaniowej, której również próżno szukać na analizowanym obszarze. Na tej podstawie odwołująca zarzuciła organowi I instancji, iż zamierzenie inwestycyjne nie będzie stanowić kontynuacji funkcji handlowo – usługowo – wielorodzinnej. W uzasadnieniu zarzutu powołano się na wyrok WSA w Rzeszowie z dnia 20 marca 2013 r., sygn. II SA/Rz 1197/12, gdzie przyjęto stanowisko, iż zaprojektowanie budynku mieszkalnego wielorodzinnego na obszarze na którym występuje wyłącznie zabudowa jednorodzinna, nie stanowi kontynuacji parametrów, cech i wskaźników zabudowy. SKO wypowiadając się o zgodności planowanego zamierzenia pod względem projektowanych funkcji nie wyjaśnia jednak w sposób jednoznaczny czy funkcja wielorodzinna stanowi kontynuację funkcji jednorodzinnej. Jednocześnie tłumaczenia Kolegium w tym zakresie wzajemnie się wykluczają, gdyż w jednym zdaniu uzasadnienia decyzji pisze się : Istniejąca zabudowa usługowo – handlowa oraz mieszkaniowa jedno i wielorodzinna pozwala na przyjęcie, że projektowana funkcja jest zgodna z funkcją otoczenia (...), zaś w kolejnym stwierdza się, że : Do analizy nie przyjęto budynków mieszkalnych i gospodarczych położonych na analizowanych działkach oraz budynku mieszkalnego wielorodzinnego położonego na działce nr ewid. 868, ponieważ dostępny jest z innej drogi publicznej (...). Nierozpatrzony przez SKO zarzut odwołania odgrywa fundamentalne znaczenie dla rozstrzygnięcia ze względu na treść art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p., który stanowi: Wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe jedynie w przypadku łącznego spełnienia następujących warunków : co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej, jest zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu (...). Jeżeli do analizy nie przyjęto budynku mieszkalnego wielorodzinnego położonego na działce nr 868, to SKO nie mogło uznać, że w obszarze analizowanym znajduje się zabudowa wielorodzinna pozwalająca na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, przy założeniu trafności zarzutu podniesionego przez pełnomocnika strony skarżącej. Dlatego wymagać należy od Organu odwoławczego jednoznacznego stanowiska na temat kwestii dość jasno postawionej w odwołaniu oraz należycie wyargumentowanej. Wskazać również należy, iż według strony odwołującej się tabela zalegająca w treści wyników analizy funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu obrazująca istniejącą zabudowę i zagospodarowania terenu w obszarze analizowanym, zawiera dane niezgodne ze stanem faktycznym sprawy. W celu uzasadnienia tego zarzutu podniesiono w szczególności, że budynek na działkach nr 2368, 2367 oraz 2366 został rozczłonkowany na trzy różne pozycje w tabeli. Tym sam tabela ujęta na liście urbanistycznej zawiera według strony dane nieprawdziwe, przez co nie mogły być one wykorzystane przy określaniu wiążących parametrów dla inwestycji. Niezgodność danych ustalonych w tabeli została wyargumentowana w uzasadnieniu odwołania, przez co nie można zarzucić stronie że kwestionuje decyzję Burmistrza nie podając w tym celu żadnych motywów. Również i ten zarzut odwołania pozostał bez odpowiedzi Organu odwoławczego, który nie wypowiedział się jednoznacznie czy przyjęte przez architekta parametry budynków na działkach o nr 840/2, 840/3, 857, 2368, 2367, 2366, odpowiadają prawdzie czy nie. Zarówno nie potwierdzono jak i nie zaprzeczono tezom odwołania i służącej im argumentacji. Kolejny zarzut, do którego SKO nie odniosło się w sposób wymagany przepisami K.p.a., dotyczył zarzucanych w odwołaniu nieprawidłowości w zakresie minimalnej odległości projektowanego budynku od drogi publicznej. W odwołaniu wskazano wyraźnie, iż minimalna odległość budynku od drogi gminnej określona w przepisach ustawy o drogach publicznych wynosi dla tej kategorii drogi 6 m. Zatem zdaniem strony odwołującej się linia zabudowy wskazana w załączniku graficznym nie spełnia wymogu wynikającego z w/w ustawy, przy czym odstępstwo takie nie zostało w żaden sposób uzasadnione, pomimo że przepisy ustawy o drogach publicznych dopuszczają zbliżenie budynku do drogi uwarunkowane zgodą zarządcy drogi. SKO w uzasadnieniu skontrolowanej przez Sąd decyzji w żaden sposób nie odnosi się do tego zarzutu odwołania, a w szczególności nie wyjaśnia czy wyznaczona linia zabudowy w odległości 3 m od zewnętrznej krawędzi jezdni ulicy, odpowiada przepisom ustawy o drogach publicznych, w tym wskazanemu w odwołaniu art. 43 ust. 1 i 2 tej ustawy. Poza tymi uchybieniami, należało dostrzec, iż Organ odwoławczy odnosząc się do jednego z zarzutów odwołania nie zastosował się do wypowiedzianej w prawomocnym wyroku WSA oceny prawnej stanu prawnego i faktycznego, który w ponownie przeprowadzonym postępowaniu nie uległ istotnym zmianom. Strona odwołująca się w uzasadnieniu odwołania wskazała bowiem, że zapewnienie miejsc parkingowych poza działką inwestora bez jednoczesnego wskazania w jakim miejscu, miejsca te będą zapewnione jest nieprawidłowe. W tym zakresie podkreślono, że po to racjonalny ustawodawca wprowadził obowiązek zapewnienia miejsc postojowych na danej działce, aby wyeliminować nadużycia, czy też nieprawidłowości w zakresie nieuzasadnionej zabudowy nieruchomości. Po pierwsze, zgodnie z § 2 pkt 6 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie oznaczeń i nazewnictwa stosowanych w decyzjach o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego oraz w decyzji o warunkach zabudowy (Dz.U. Nr 164, poz. 1589; zwane dalej r.n.d.w.z.), w decyzji o warunkach zabudowy wyraża się ustalenia w zakresie wymaganej ilości miejsc parkingowych. Nie sposób kwestionować, że usługowo-mieszkalna funkcja planowanej inwestycji, wymagała od organu określenia ilości miejsc parkingowych dla przyszłych mieszkańców i usługobiorców. O konieczności ustalenia ilości tych miejsc już w decyzji o warunkach zabudowy świadczy treść § 18 ust. 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 75, poz. 690 ze zm.; zwane dalej r.w.t.). W świetle powołanego przepisu, liczbę i sposób urządzenia miejsc postojowych należy dostosować do wymagań ustalonych w decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, z uwzględnieniem potrzebnej liczny miejsc, z której korzystają osoby niepełnosprawne. Po drugie, WSA w wyroku z dnia 23 listopada 2017 r., sygn. II SA/Rz 635/17, stwierdził, iż wobec przyjętego dla zamierzonej inwestycji wskaźnika wielkości powierzchni zabudowy (90%) oraz dopuszczonej na odległość 1,5 m od granic działek o nr 855, 860/1 i 845/4 jej lokalizacji, trudno uznać za możliwy do pogodzenia z tym zapis wydanej decyzji o warunkach zabudowy odnoszący się do jej obsługi komunikacyjnej, a wskazujący na konieczność zapewnienia miejsc postojowych dla pracowników i klientów w ilości minimum jednego na każde 50 m2 powierzchni użytkowej usług oraz na każdy lokal mieszkalny. Mając bowiem dodatkowo na uwadze niewielką powierzchnię działki nr 854 (362 m²) oraz nieprzekraczalną linię zabudowy wyznaczoną w odległości 3 m od krawędzi jezdni, już pobieżna ocena w tym względzie wskazuje, że w rzeczywistości wyznaczenie tych miejsc nie będzie możliwe nie tylko we wskazanej ilości, ale w ogóle. Zdaniem Sądu ocena zgodności z prawem decyzji o warunkach zabudowy nie może prowadzić do akceptacji prawidłowości takich zapisów, które bez konieczności wnikliwej analizy wykazują sprzeczność, a wręcz wzajemnie się wykluczają. Świadomość takiego stanu rzeczy po stronie organu I instancji pośrednio wynika już z uzasadnienia wydanej przez niego decyzji, w którym wskazano na uzyskaną przez inwestorów zgodę Burmistrza na korzystanie z parkingów ogólnodostępnych. Możliwość taka, jeżeli nawet istnieje, nie może być utożsamiana za równoznaczną ze spełnieniem powyższego wymogu, a w praktyce prowadzi do jego ominięcia (nawet gdyby ją teoretycznie przyjąć, brak jest gwarancji powiązania istnienia takiego parkingu z planowanym obiektem oraz że wynikająca z decyzji minimalna liczba wolnych miejsc parkingowych będzie zawsze do dyspozycji pracowników, klientów oraz mieszkańców tego budynku). Stanowisko Sądu współgra z tezą wyroku NSA z dnia 14 listopada 2007 r., sygn. II OSK 1498/06, LEX nr 425369, gdzie wyrażono pogląd, który skład orzekający podziela, że zarówno gramatyczna (literalna), jak i celowościowa (funkcjonalna) wykładnia § 18 ust. 1 r.w.t. prowadzi do jednoznacznego wniosku, iż miejsca parkingowe musza być zaprojektowane i urządzone na terenie należącym do inwestora, na którym dana inwestycja ma być realizowana, jak też mają one mieć charakter trwały, a więc nie mogą to być miejsca parkingowe urządzone np. tylko na czas budowy lub na pewien tylko okres początkowy użytkowania obiektu budowlanego. Zgodzić się tu należy, iż istotą powołanego unormowania, stanowiącego materialne prawo administracyjne, jest doprowadzenie do tego, aby nowa inwestycja budowlana w zakresie parkowania nie obciążała wyłącznie dróg publicznych (miejsc postojowych na tych drogach). Inwestor z woli ustawodawcy, przystępując do realizacji zamierzenia budowlanego, ma związane z tym i wynikające z przepisów prawa publicznego obowiązki, w tym również obowiązek poniesienia ciężarów wiążących się z zapewnieniem miejsc parkingowych dla przyszłych użytkowników obiektu budowlanego objętego wnioskiem o pozwolenie na budowę. Także WSA w Krakowie trafnie podkreśla w wyroku z dnia 13 czerwca 2019 r., sygn. II SA/Kr 502/19, CBOSA, iż miejsca parkingowe muszą być urządzone na działce budowlanej a nie poza nią; ich liczba i sposób urządzenia wynikają z ustaleń decyzji o warunkach zabudowy; działka budowlana to teren realizacji obiektu budowlanego, a nie jakikolwiek inny teren, choćby inwestor posiadał do niego prawa, nawet prawa rzeczowe. W powtórzonym na skutek kasacyjnego wyroku WSA postępowaniu administracyjnym, Organ I instancji w zakresie warunków obsługi komunikacyjnej terenu ponownie ustalił warunek w postaci zapewnienia miejsc postojowych dla pracowników i klientów w ilości minimum jedno miejsce postojowe na każde 50 m² powierzchni użytkowej usług oraz minimum 1 miejsce postojowe dla każdego lokalu mieszkalnego. Podobnie jak w uchylonej przez WSA decyzji burmistrza w z dnia 23 stycznia 2017 r., powierzchnię zabudowy budynku ustalono do 300 m², co powoduje, że warunki w zakresie powierzchni działki zajmowanej przez przyszłą zabudową w istocie nie zmieniają się w stosunku do stanu uprzednio kontrolowanego przez WSA (zrezygnowano jedynie z ustalenia lokalizacji obiektu w odległości 1,5 m od działki sąsiedniej). Podobnie jak poprzednio, w uzasadnieniu tego warunku Burmistrz wyjaśnia, że inwestorzy uzyskali zgodę na korzystanie z parkingów ogólnodostępnych. W aktach sprawy znajduje się pismo Burmistrza z dnia 17 listopada 2015 r., do którego to pisma WSA w kontekście spełnienia wymogu ustalenia w decyzji miejsc parkingowych odniósł się krytycznie w treści uzasadnienia w/w wyroku. Kolegium w odpowiedzi na zarzuty wyrażone bardzo precyzyjnie w odwołaniu stwierdziło, iż decyzja Burmistrza poprzez przytoczony wyżej zapis realizuje treść § 2 pkt 6 r.n.d.w.z. Podkreślono także, iż kwestia usytuowania miejsc parkingu stanowiłaby wkroczenie w sferę kompetencji organu architektoniczno-budowlanego i wystarczające jest określenie, jaka minimalna ilość miejsc parkingowych powinna powstać na tym terenie. Przyjęte przez Organ rozstrzygnięcie w zakresie zapewnienia miejsc parkingowych pod obsługę przyszłej inwestycji pozostają w sprzeczności z wytycznymi i oceną prawną wyrażoną w prawomocnym wyroku WSA, z którego wynika, że taki sposób określenia warunków obsługi komunikacyjnej nie jest zgodny z obowiązującymi przepisami. Nie może być mowy o zastosowaniu się do oceny prawnej Sądu skoro SKO dopuściło ewentualność sytuowania miejsc parkingowych poza terenem inwestycji, to jest terenem działki nr 854, odwołując się przy tym do wspomnianego wyżej pisma Burmistrza . Ponieważ decyzja SKO pozostaje w sprzeczności z oceną dokonaną przez Sąd Administracyjny, to istotnie narusza art. 153 P.p.s.a. Stosownie do treści tej regulacji, ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie organy, których działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia, a także sądy, chyba że przepisy prawa uległy zmianie. Potwierdzone przez Sąd uchybienia wymagały zaakceptowania postawionych w skardze zarzutów naruszenia przez SKO przepisów postępowania i prawa materialnego w stopniu, który mógł mieć istotne znaczenie dla sposobu rozstrzygnięcia sprawy warunków zabudowy. SKO nie odniosło się należycie do postawionych w odwołaniu zarzutów i nie zastosowało się do wiążących wytycznych WSA, dopuszczając się naruszenia art. 7, 15, 77, 80, 107 § 3 K.p.a. w zw. z art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p., a także art. 153 P.p.s.a. w zw. z § 18 ust. 1 r.w.t. i § 2 pkt 6 r.n.d.w.z. Wobec tego, Organ odwoławczy w ponownie prowadzonym postepowaniu powinien należycie rozpatrzyć zarzuty odwołania poprzez szczegółowe ustosunkowanie się do nich, kierując się przy tym oceną prawną dotyczącą ustalenia miejsc parkingowych jaka wynika z treści wydanych w niniejszej sprawie wyroków WSA. Z tych względów należało orzec jak w sentencji wyroku po zastosowaniu art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c P.p.s.a., zaś o należnych stronie kosztach postępowania przed WSA orzeczono na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 w/w ustawy.